ای دل ارزنده بعشقی منت جان برمگیر
همچو مردان ترک کن دل را زجانان برمگیر
عشق چون در دل بود جان و جهان را ترک کن
آب حیوان زاد داری بهر ره نان بر مگیر
گر نعیم هر دو عالم یا بی اندر آستین
جمع کن در دامن ترک وبیفشان بر مگیر
دوست گر از لعل خود حلوای رنگینت دهد
دست را انگشت بشکن جز بدندان بر مگیر
زمزم اندر جنب کعبه تا بسر پر بهر تست
در رهش گر تشنه گردی آب حیوان برمگیر
مرکب خاص است جان بر درگه سلطان عشق
طوقش از گردن میفگن داغش ازران برمگیر
توچو سلطانی بدولت کار سرهنگان مکن
تو سلیمانی بر تبت بار دیوان برمگیر
اندر آن میدان که بینی تیر باران بلا
چون تو در جوشن گریزی تیغ مردان برمگیر
با وجود نازپرور دلق درویشی مپوش
بر سری کش تاج نبود چتر سلطان برمگیر
تا برآن ماه خندان آب رو حاصل کنی
هر شبی ازخاک کویش چشم گریان برمگیر
پیر گشتی باده غفلت جوانانه منوش
نیمه شهر صیام از ماه شعبان برمگیر
ای توانگر ما گدایانیم اندر کوی تو
خوان لطف خود زپیش ما گدایان برمگیر
تا درین ره ذره یی ازمن مرا باقی بود
سایه ازکار من ای خورشید تابان برمگیر
سیف فرغانی چو در دستت فتد درج سخن
مهر سلطانیست بروی جز بفرمان برمگیر
خرمن مه را اگر گردون که واختر جوست
تو برو بگذر چو باد ودانه یی زآن برمگیر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی مجموعهای از اندرزهاست که همه با ردیف «برمگیر» آمدهاند. شاعر سالک را به ترک جان و جهان و نعمتهای دو عالم، بندگی پادشاه عشق و دوری از ادعای بیپشتوانه فرامیخواند. در میانهٔ غزل، خطاب به معشوق میچرخد و شاعر از او میخواهد سفرهٔ لطف و سایهٔ عنایتش را از گدایان برندارد. در پایان، خود را به نگهداشتن راز سخن جز به فرمان و بیاعتنایی حتی به خرمن ماه سفارش میکند.
هوش مصنوعی: ای دل، اگر به عشقی ارزشمند شدهای، منّتِ جان را بر دوش مکش؛ مردانه از دل بگذر، اما دل از معشوق برمدار.
هوش مصنوعی: وقتی عشق در دل هست، جان و جهان را رها کن؛ تو که آب حیات را توشهٔ راه داری، برای سفر نان برمدار.
هوش مصنوعی: اگر نعمتهای هر دو جهان را در آستین خود یافتی، آنها را در دامن ترک جمع کن و بیفشان و برای خود برمدار.
هوش مصنوعی: اگر دوست از لب لعل خود حلوایی شیرین به تو بدهد، انگشتان دستت را بشکن و جز با دندان آن را برمگیر؛ یعنی بوسه را مستقیم از لب او بگیر.
هوش مصنوعی: چاه زمزم کنار کعبه تا لبه برای تو پر است؛ پس اگر در راه کعبهٔ دوست تشنه شدی، حتی آب حیات هم برمدار و به آب او بسنده کن.
هوش مصنوعی: جان، مرکب ویژهٔ درگاه پادشاه عشق است؛ طوق بندگی را از گردنش بیرون مکن و داغ نشانِ مالکیت را از رانش پاک مکن.
هوش مصنوعی: تو که با اقبال خود چون پادشاهی، کار سرهنگان و زیردستان را مکن؛ تو که چون سلیمانی، با این مقام بار دیوان را بر دوش مگیر.
هوش مصنوعی: در میدانی که باران تیر بلا میبارد، اگر تو در زره پناه میگیری و میگریزی، شمشیر مردان را به دست مگیر و ادعای مردانگی مکن.
هوش مصنوعی: با این وجود نازپرورده، خرقهٔ درویشی مپوش؛ بر سری که تاج ندارد، چتر شاهی برمیفراز؛ یعنی ادعایی بیش از شایستگی خود مکن.
هوش مصنوعی: برای آنکه نزد آن ماه خندان آبرو پیدا کنی، هر شب چشم گریان خود را از خاک کوی او برمدار.
هوش مصنوعی: اکنون که پیر شدهای، شراب غفلت را مانند جوانان منوش؛ ماه رمضان را با ماه شعبان عوض مکن، یعنی وقت پرهیز را به وقت آسودگی بدل مساز.
هوش مصنوعی: ای توانگر، ما گدایان کوی توییم؛ سفرهٔ لطف خود را از پیش ما گدایان برمچین.
هوش مصنوعی: ای خورشید تابان، تا وقتی در این راه ذرهای از هستیِ من باقی است، سایهٔ عنایت خود را از کار من برمدار.
هوش مصنوعی: ای سیف فرغانی، وقتی صندوقچهٔ سخن به دستت میافتد، بر آن مُهر پادشاهی خورده است؛ جز به فرمان، مهرش را برمدار و سخن را آشکار مکن.
هوش مصنوعی: اگر آسمانِ ستارهجو خرمن ماه را هم پیش تو بگسترد، تو مانند باد از کنارش بگذر و دانهای از آن برمدار؛ یعنی به نعمتهای آسمانی دل مبند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.