تا چند بر امید روم در سرای یار
در سر خمار باده و در دل هوای یار
خلقی بدستبوس وی آسان همی رسند
ما را مجال نه که ببوسیم پای یار
دل بر دیار وهر چه برد (نیز) آن اوست
جان هم ذخیره ییست درین تن برای یار
در عشق یار از سر جانی که داشتم
برخاستم که جان ننشیند بجای یار
گر در رضای یار رود جان و دل ازاو
عاشق بترک هردو بجوید رضای یار
درمان ز کس طلب نکند دردمند دوست
در عافیت نظر نکند مبتلای یار
ذکرست بی زبان زوی اندر دهان من
جانست یک جهان نه تن اندر قبای یار
سلطان که چون امیر شوی نان او خوری
گر زر دهد ازو نپذیرد گدای یار
هم سنگ ما گهر شودازآفتاب دوست
هم مس ما چو زرشود ازکیمیای یار
گر بهر یار سنگ جفا بر سرت زنند
رو ترک سر بگیروبسر بر وفای یار
یاری که بردر کرم اودریغ نیست
جود ازنیاز عاشق و عفو از خطای یار
گر دربهشت جای دهندم بآخرت
مقصود من ازو نبود جزلقای یار
چندین هزار بیت بگفتند شاعران
یک بیت کس نگفت که باشد سزای یار
شاعر زدرد عاشق شوریده غافلست
او ومدیح مردم و ما وثنای یار
از یار اگر جفا رسدت سیف صبر کن
یار آن بود که صبر کند بر جفای یار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از دوری و دستنیافتن به یار گله میکند و میگوید دل و جانش همه از آنِ یار است و جز رضای او چیزی نمیجوید. او گدایی درگاه یار را از عطای سلطان برتر میداند و حتی بهشت را تنها برای دیدار یار میخواهد. سپس سرودهٔ خود را از مدیحهٔ شاعرانِ ستایشگر مردم جدا میکند و در پایان خود را به صبر بر جفای یار فرامیخواند.
هوش مصنوعی: تا کی باید با امید به خانهٔ یار بروم، در حالی که سرم از مستی باده گرم است و دلم در آرزوی یار است؟
هوش مصنوعی: بسیاری از مردم به آسانی به بوسیدن دست یار میرسند، اما ما حتی فرصت بوسیدن پای او را نداریم.
هوش مصنوعی: اگر یار دل را ببرد، و هر چیز دیگری را نیز ببرد، همه از آنِ اوست؛ جان هم اندوختهای است که در این تن برای یار نگه داشته شده است.
هوش مصنوعی: در عشق یار از جانی که داشتم دست کشیدم تا جان جای یار را در وجودم نگیرد.
هوش مصنوعی: اگر در راه خشنودی یار جان و دل از دست برود، عاشق هر دو را رها میکند و تنها رضایت یار را میجوید.
هوش مصنوعی: کسی که دردِ دوست دارد از هیچکس درمان نمیخواهد، و گرفتار یار به سلامت و آسودگی اعتنایی نمیکند.
هوش مصنوعی: یاد او بیآنکه زبان به کار رود در دهان من جاری است؛ در جامهٔ یار نه تنی معمولی، بلکه جانی به اندازهٔ یک جهان است.
هوش مصنوعی: اگر امیر شوی نان سلطان را میخوری و ریزهخوار اویی، اما گدای درگاه یار اگر سلطان به او زر هم بدهد آن را نمیپذیرد.
هوش مصنوعی: از تابش خورشید دوست، سنگ وجود ما گوهر میشود و از کیمیای یار، مس وجود ما به زر بدل میشود.
هوش مصنوعی: اگر به خاطر یار سنگ ستم بر سرت بزنند، برو و از سر خود بگذر و همچنان بر وفای یار بمان.
هوش مصنوعی: یاری که از درِ بخشش او هیچ چیز دریغ نمیشود؛ در برابر نیاز عاشق بخشش میکند و از خطای دوستش میگذرد.
هوش مصنوعی: اگر در آخرت مرا در بهشت جای دهند، مقصود من از بهشت چیزی جز دیدار یار نیست.
هوش مصنوعی: شاعران هزاران بیت سرودهاند، اما هیچکس یک بیت که شایستهٔ یار باشد نگفته است.
هوش مصنوعی: شاعر از درد عاشق شیدا بیخبر است؛ کار او ستایش مردم است و کار ما ستایش یار.
هوش مصنوعی: ای سیف، اگر از یار ستمی به تو رسید صبر کن؛ یارِ راستین کسی است که بر جفای یار شکیبایی کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یار آن بود که صبر کند بر جفای یار
ترک رضای خویش کند در رضای یار
گر بر وجود عاشق صادق نهند تیغ
بیند خطای خویش و نبیند خطای یار
یار از برای نفس گرفتن طریق نیست
[...]
یارش مخوان که شکوه کند از جفای یار
یا بر رضای خود نه پسندد رضای یار
گر کار یار حمل کنی بر خطا خطاست
باید صواب محض شماری خطای یار
قربان کشند و خوان بنهند از برای دوست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.