چون دو زلفین تو کمند بود
شاید ار دل اسیر بند بود
گوییم صبر کن ز بهر خدا
آخر این صبر نیز چند بود
خواجه انصاف می بباید داد
با چنین رخ چه جای پند بود
سرو را کی رخ چو ماه بود
ماه را کی لب چو قند بود
می ندانی که پست گردد زود
هر کرا همت بلند بود
هر که معشوقهای چنین طلبد
همه رنج و غمش پسند بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از گرفتاری دل در کمند زلف معشوق میگوید و نصیحتگری را که او را به صبر میخواند پاسخ میدهد که در برابر چنین رویی پند بیاثر است. معشوق را برتر از سرو و ماه و قند میشمارد و میگوید بلندهمتی در عشق مایهٔ خواری است، اما طالب چنین معشوقی همهٔ رنج و غم او را به جان میپسندد.
هوش مصنوعی: چون دو زلف تو مانند کمند است، رواست که دل در بند آن گرفتار باشد.
هوش مصنوعی: به من میگویی که برای خدا صبر کن؛ اما آخر این صبر هم تا کی میتواند ادامه یابد؟
هوش مصنوعی: ای خواجه (ای نصیحتگر)، باید انصاف بدهی؛ در برابر چنین چهرهٔ زیبایی دیگر جای پند و اندرز نیست.
هوش مصنوعی: سرو کجا چهرهای مانند ماه دارد و ماه کجا لبی شیرین چون قند دارد؟ یعنی معشوق قامت سرو و روی ماه و لب قند را با هم دارد و از همه برتر است.
هوش مصنوعی: مگر نمیدانی که هر کس همت بلند دارد، زود به خاک میافتد و خوار میشود؟ عاشق بلندهمت که چنین معشوقی را میطلبد، ناچار پست و ناتوان میگردد.
هوش مصنوعی: هر کس چنین معشوقی بخواهد، همهٔ رنج و اندوهی که از او میرسد برایش پسندیده و خوشایند است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
علم با کار سودمند بُوَد
علم بیکار پایبند بود
آنچه برگ ترا پسند بود
خرج آن بر تو سودمند بود
هر که بر خود در سؤال گشاد
تا بمیرد نیازمند بود
آز بگذار و پادشاهی کن
گردن بی طمع بلند بود
طرح بینی اگر بلند بود
مرد مغرور و ارجمند بود
هر که زین اسم بهره مند بود
بهره او همین بسند بود
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.