زیر مهر پادشاه زری در آرد روزگار
گر نفاق اندرونی پاک آید در عیار
در سرای شرع سازد علم دارالضرب درد
در پناه شاه دارد مرد بیت المال کار
گلبنی باید که تا بلبل برو دستان زند
آبدار از چشمهٔ توفیق و پاک از شرک خار
مرد تا بر خویشتن زینت کند از کوی دیو
منقسم باشد درین ره ز اضطراب و ز اضطرار
بس محال آید ازین قسمت نهادن شکل روح
بس خطا باشد درین تهمت شنودن بوی بار
نالهٔ داوود هم برخاست از صحرای غیب
حضرت سیمرغ کو تا بشنود آن ناله زار
آفتاب اینک برآمد چند خسبم همچو کوه
در شعاع نور افتم بی سر و بن دره وار
شیر مردان در جهان چون ذره باشد نزد تو
دل برآورده به قهر از کلی جانشان دمار
وآن گهٔ باشد سزای آتش ترسا درخت
کبرویش رفته باشد در میان شاخسار
تا بود دل در فریب نقش جادو جای گیر
کی شود در حلقهٔ مردان میدان پایدار
برهمن تا بر نیاید از همه هستی خود
با خرد همخوابه کی دیدند او را اهل غار
دست در سنگی زده کی کوه بیند بت به دست
پای بر مرغی نهاده کی رسد کس بر مدار
نرد کی بازند با خورشید در پیش قمر
زرق چون سازند بی افلاس در کوی شمار
پیش از آن کادم نبود و نام آدم کس نبرد
در دمغ عاشقان بودست ازین سودا خمار
دم کجا زد آدم آن ساعت که بر اطراف عرش
درد بود ردا قلم میراند بر لوح نگار
عقل را تقدیر چون از پرده بیرون کرد گفت
گرد عشاقان مگرد ای مختصر هان زینهار
زان که ایشان در جهان دیوانگان حضرتند
بند ایشان را نشایی دست از ایشان باز دار
گر تو ز بندی بدی بر پای مجنون در عرب
عشق لیلی را ندادی جای در دل خوار خوار
لاجرم چون راه داد از درد در دل عشق را
برکشید از عشق لیلی تیغ بر وی صدهزار
گرچه کم دارد صفا نزدیک یزدان اهرمن
شب روی خود شور دیگر دارد اندر کار و بار
نیمشب بودست خلوتگاه معراج رسول
نیمشب گفته‌ست موسا اهل را کنست نار
گر ز دولت بر دمد صبحی به ناگه در شبی
عالمی روشن شود در دم از آن نور شرار
گر شبی طلعت نماید در یمن نجم سهیل
صد هزاران پوست خلعت گردد اندر هر دیار
سمع کو تا بشنود امروز آواز اویس
خضر کو تا در شود غواص وار اندر بحار
نه ازو کم گشت یک ذره غریو درد دین
نه درین گمشد هنوز آن گوهر اسرار دار
تا دل لاله سیاهست و تن سیمرغ گم
طالبان را در قدم آبست و در آتش وقار
خاک بس باشد به آدم عاقلان را راهبر
باد بس باشد ز یوسف عاشقان را یادگار
کر بدین علمی بود حکمت پدید آید بسی
ور در آن دردی بود یوسف خود آید در کنار
مفردی باید ز مردم تا توان رفتن به دل
در میان چشم زخمی زین دو عالم سوگوار
دیده را هر خشت دامی هست بر باروی شهر
کی کند در گوش کیوان از بزرگی گوشوار
آهوی خود پیش افتد مرد باید چون عمر
چون عمر در زین نشیند بوالحسن باید سوار
تا نه این رحمت کند در حلقه‌های طاوها
تا نه این مردی نماید در حضور ذوالفقار
از خرد بس نادر افتند کز بن یک چوب گز
عزریائیلی برآید از پی اسفندیار
چشم چون بر دیدن افتد کی بود در ظرف حرف
باز تا بر دست باشد کی کند تیهو شکار
نی که دست شاه خوشتر باز را در شهر خصم
نی که روی ماه بهتر خاصه در دریا کنار
آنکه دید اسرار عالم خاک زد در روی فخر
و آنکه شد در کار دلبر آب خورد از جوی عار
عالمی وامانده‌اند از عدل اندر حبس خود
مفلسان بی‌گناهانند ای دل در گذار
تا چه خواهی کرد مشتی دیو مردم را مقیم
تا چه خواهی داد قومی رنگ داران را حصار
گر کسی دامی نهد بی پای شو واندر گذر
ور کسی زجری کند بی گفت شو و اندر گذار
نفس تا رنجور داری چاکر درگاه تست
باز چون میریش دادی گم کند چون تو هزار
دل گرفت احرام در بیت‌الحرام آب و نان
هم دل اندر محرم خلوت سرای شهریار
تا نشد خاص الخواص او دل اندر صدر شاه
کی شدند او را مطیع اندر بیابان شیر و مار
گرچه اندر کعبه‌ای بیدار باش و تیز رو
ورچه در بتخانه‌ای هشیار باش و پی فشار
مرد با زنار اگر سست آید اندر عین روم
بر خیال چشمهٔ معبودیه کرد اختصار
آب در بستان آدم می‌رود لیکن چه سود
از کلوخی گل برون آید ز دیگر سوی خار
ناله را نزدیک عزت گر جوی حرمت بدی
باغبان هرگز ندادی نیم جو را ده خیار
کار آن دارد که افتد در خم چوگان فقر
نام آن گیرد که باشد چون سها زرد و نزار
هر چه جز در دست دوزخ هر چه جز فقرست غیر
هر چه جز بندست زحمت هر چه جز زخمست عار
چون بدین هفت آسمان پویند با تر دامنی
چون کند نقش سلیمان دیو بر روی ازار
عندلیب خوش سماع او جاودان گویا بود
دست برد از همسران خویش و ز اهل و تبار
ور نه خود دست کفایت ز آستین کبریا
جون برون یازد کند در کام او چون خر فسار
تا ضیاع اندر دل مردست ضایع نیست کفر
آتشی باید که افتد در ضیاع و در عقار
عشق پیش از مرد باید تا سماع آرد وصال
عقل بعد از علم باید تا درست آید شمار
مانع آید جان معانی را چو عقل آمد مشیر
نافع آید دل محاسن را چو دین باشد شعار
در اوایل چار می‌گفتند بنیان جهان
دور ما آخر برآرد هم دمار از هر چهار
صبح محشر بر زد اینک نور بر دامان کوه
زینهار ای خفتگان بیدار باشید از قرار
موج خواهد زد زمین تا بر کنار افتد همه
هر چه ذر اندر یمین و هر چه سنگ اندر یسار
کشتی اینجا ساخت باید تا به نزد غرقه‌گاه
ایمنی باز آرد از تخلیط و تندی و بخار
چون نیابد در رباط از بهر عیسا عقل دون
گو برو اندر ریا از بهر خر گندم بکار
گر نخواهد خواست از اخلاص عذر عشق زلف
کسی مسلم باشدش جولان میدان عذار
غفلت اندر عاشقان چندان کدورت جمع کرد
کز رخ خورشید می‌بینند سرخی بر انار
از سپیدی اویس و از سیاهی بلال
مصطفا داند خبر دادن ز وحی کردگار
من چه دانم کز چه دارد نور از خورشید روز
من چه دانم کز چه بیند دزد در شبهای تار
سینهٔ شیرین خبر دارد ز خسرو بس بود
نالهٔ گردون کفایت باشد از تقدیر بار
یارب این در علم تست و کس نداند سر این
فضل کن بر عاشقان و راز هم در پرده دار
وز پی آن کز سنایی یک اشارت بد بدین
چون دگر گویندگان او را مفرما سنگسار
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ جستجوی حقیقت و شناسایی عیوب بشریت است و به نکاتی دربارهٔ عشق، دانش و ایمان می‌پردازد. سنایی در این اثر به تفاوت‌های ظاهری و باطنی انسان‌ها اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که نیکی و بدی، فراتر از ظاهر است. او با مثال‌هایی از تاریخ و ادبیات، تصویری از چالش‌های انسانی را به تصویر می‌کشد و نوعی دعای امیدوارانه برای عاشقان و جویندگان حقیقت بیان می‌کند. این شعر نگاهی عمیق به روح بشر دارد و به تأمل در وجود و لزوم شناخت خویشتن و خداوند می‌پردازد.
هوش مصنوعی: در سایهٔ حمایت و محبت پادشاه، روزگار خوشی برپا می‌شود و اگر در خفا (درون) نفاق و بداندیشی نباشد، ارزش‌ها و کیفیت زندگی به‌خوبی نمایان خواهد شد.
هوش مصنوعی: در قلمرو قوانین دین، فردی که علم و دانش دارد موجب حل مشکلات می‌شود و در حمایتی که از سوی پادشاه به عمل می‌آید، مردی که مسئولیت مالی را بر عهده دارد، آرامش و امنیت را فراهم می‌کند.
هوش مصنوعی: برای اینکه بلبل بتواند در کنار گل آواز بخواند، باید دستانش از چشمهٔ توفیق سیراب و پاک از ناخالصی و ریا باشد.
هوش مصنوعی: مرد تا زمانی که خود را زینت کند و از استقامت و زیبایی در مسیر خود بر نمی‌خیزد، در این راه بین دو حالت اضطراب و ضرورت تقسیم می‌شود.
هوش مصنوعی: نمی‌توان به‌سادگی از انسان انتظار داشت که روحش را در جسم قرار دهد، زیرا این کار نادرست و دشوار است و فقط به خطاهای بزرگ منجر می‌شود.
هوش مصنوعی: نالهٔ داوود، پیامبر و خوانندهٔ مشهور، از دنیای پنهان و غیبی بلند شد تا حضرت سیمرغ، پرندهٔ اساطیری، آن نالهٔ غمناک را بشنود.
هوش مصنوعی: اینک خورشید طلوع کرده، آیا من مانند کوه در تابش نورش بخوابم، بدون هیچ نشانه و اختیاری، مانند دره‌ای بی‌سرا و بی‌پایه؟
هوش مصنوعی: شجاعت مردان در جهان نزد تو مانند ذرات ریز است، در حالی که دل‌هایشان به خاطر خشم تو در حال از هم پاشیدن است.
هوش مصنوعی: وقتی انسان ترسویی که در دلش آتش حسرت و ضعف وجود دارد، افراشته می‌شود، باید بداند که او هم مانند درختی خواهد بود که کبروی (فخرفروش) او در میان شاخه‌ها ناپدید می‌شود.
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل در فریب و نیرنگ عشق گرفتار باشد، چگونه ممکن است در جمع مردان واقعی و اهل میدان، پایدار و ثابت قدم بماند؟
هوش مصنوعی: هرگاه برهمن (خدا یا حقیقت مطلق) از تمام موجودیت خود جدا نشود، اهل غار (زاهدان و عرفا) چگونه می‌توانند او را ببینند و درک کنند.
هوش مصنوعی: کسی که دستش را در سنگ می‌برد، چگونه می‌تواند کوهی را ببیند که بت (مجسمه) در دست دارد؟ و کسی که پایش را بر روی پرنده‌ای گذاشته، چگونه می‌تواند به مداری (مسیر خاصی) برسد؟ این ابیات به تضاد میان کارهای غیرممکن و دستیابی به اهداف اشاره دارد.
هوش مصنوعی: کسی که با خورشید بازی می‌کند، در برابر ماه چگونه می‌تواند نواختن ساز کند؟ آنها در کوی ثروت به گونه‌ای زندگی می‌کنند که نیازی به فقر ندارند.
هوش مصنوعی: پیش از به وجود آمدن حضرت آدم، کسی به نام آدم وجود نداشت و در آن زمان، دل‌های عاشقان پر از غم و اندوه ناشی از عشق بود.
هوش مصنوعی: آدم (انسان نخستین) در لحظه‌ای که احساس کرد درد و رنج در اطراف عرش (مکانی مقدس و آسمانی) وجود دارد، از کجا و چگونه آغاز به سخن گفتن کرد در حالی‌که قلم (نوشتن) با درد و رنج ایجاد کرد و بر صفحه (لوحی که از آن نوشته می‌شود) نگاشت.
هوش مصنوعی: وقتی عقل، تقدیر را از پرده بیرون آورد، به او هشدار داد که ای مختصر، هرگز به گرد عشاقان نرو و مراقب باش.
هوش مصنوعی: چون آن دیوانگان، در این دنیا حضرت و بزرگوارند، به خاطر این مقام و منزلت، باید از دست و پای آنان کنار بروی و به آنها آسیبی نرسانی.
هوش مصنوعی: اگر تو از بندهایی که بر پای مجنون بسته بودند، رهایی یابی، عشق لیلی را در دل خوار و زبون نمی‌کردی.
هوش مصنوعی: از آنجا که عشق لیلی در دل مجنون درد ایجاد کرده، مجنون به ناچار با آن درد کنار می‌آید و برای اینکه از عشق لیلی رها شود، صدها درد و رنج را تحمل می‌کند.
هوش مصنوعی: هرچند که نزد خداوند، اهرمن (شخصیتی منفی و اهریمنی) از صفا و پاکی بی‌بهره است، اما در شب، چهره‌اش دگرگون می‌شود و حال و هوایی متفاوت و خاص در کار و زندگی‌اش به وجود می‌آورد.
هوش مصنوعی: نیمه‌شب، مکان خلوت معراج پیامبر است، و در این نیمه‌شب، موسی به اهلش گفته است که به آتش نروند.
هوش مصنوعی: اگر بخت و اقبال به یکباره صبحی را بیاورد و در شبی تاریکی، جهانی را به‌ناگاه روشن کند، در آن لحظه از نوری که به‌وجود می‌آید شعله‌ای برخواهد خاست.
هوش مصنوعی: اگر شبی، چهرهٔ زیبای نجم سهیل (ستاره‌ای درخشان) در یمن نمایان شود، مردم در هر جا با شوق و خوشحالی، صدها هزار لباس و پوشاک زیبا بر تن خواهند کرد.
هوش مصنوعی: کجاست آن گوش که امروز صدای اویس را بشنود و کجاست آن خضر که مانند غواصی به دریاها نفوذ کند؟
هوش مصنوعی: درد دین و حقیقت‌های عمیق معنوی هیچ کم نشده و همچنان باقی مانده است؛ هنوز هم آن راز و گوهر ارزشمند در دسترس است و گم نشده است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که دل لالهٔ سیاه (نماد غم و اندوه) وجود دارد و تن سیمرغ (نماد کمال و زیبایی) گم شده است، جویندگان حقیقت در آب و در آتش تلاش و جستجو می‌کنند.
هوش مصنوعی: خاک برای آدم‌های عاقل کافی است که به آنها راهنمایی می‌کند، و یاد یوسف برای عاشقان کافی است که به آنها یادآور عشق و زیبایی است.
هوش مصنوعی: اگر در این علم، بصیرت و دانایی وجود داشته باشد، حکمت به طور فراوان به دست خواهد آمد، اما اگر در این علم، درد و رنج باشد، خود یوسف (نماد زیبایی و کمال) به همراه خواهد آمد.
هوش مصنوعی: برای ورود به دل و برقراری ارتباط عمیق با دیگران، فردی باید وجود داشته باشد که بتواند از میان مردم برود. در این راه، خطراتی وجود دارد، زیرا ممکن است به خاطر تاثر از شکست‌ها و دردهای مربوط به این دو جهان (این دنیا و آن دنیا) آسیب ببیند.
هوش مصنوعی: چشم، مانند دامی است که در هر سنگی (یا خشت) قرار دارد و بر دیوار شهر کشیده شده است. از بزرگی گوشواره، چه کسی می‌تواند در گوش کیوان (الههٔ آسمانی) صدایی ایجاد کند؟
هوش مصنوعی: مردی باید مانند عمر (عمر خیّام) بر اسب نشسته و مشتاق او را متوجه خود کند؛ لازم است این بوالحسن (نظیر ابوالحسن خرقانی) همواره در زین باشد و آماده‌ی حرکت.
هوش مصنوعی: تا زمانی که این رحمت در جمع طاووس‌ها ظهور نکند، و تا زمانی که این مرد (علی) در حضور ذوالفقار خودش را نشان ندهد.
هوش مصنوعی: گاهی از خردهای بسیار کمیاب و نایاب پیش می‌آید که مانند چوب گز، موجودی با خصوصیات ویژه به وجود می‌آید؛ همچنان که از جانب اسفندیار، یک فرشته یا پیامبر (عزریائیل) برمی‌خیزد.
هوش مصنوعی: چشمی که به دیدن بیفتد، به صحبت کردن نمی‌پردازد و نمی‌تواند در جست‌وجوی شکار بر روی دستان کسی باشد. به عبارت دیگر، وقتی چشم درگیر تماشا می‌شود، دیگر اهمیتی به گفتگو و فراهم کردن موقعیت شکار ندارد.
هوش مصنوعی: نفسی که در دست شاه است، خوشتر از آن است که در شهر دشمن بجنبد، همچنین چهره‌ای که در دریا دیده می‌شود، بهتر از آن است که در کنار دیگران باشد.
هوش مصنوعی: کسی که اسرار عالم را درک کرد و به خاطر آن به خود ببالید، در واقع مشغول افتخار به چیزی بی‌ارزش است، و کسی که در عشق معشوق دچار مشکل شد، آبرو و شرف خود را از دست داده است.
هوش مصنوعی: افراد عالم در شرایطی گرفتار شده‌اند که عدالت در آنجا نیست، و در این وضعیت، بی‌گناهانی که در تنگدستی به سر می‌برند، به شدت رنج می‌کشند. ای دل، از این حال بگذر و فرار کن.
هوش مصنوعی: مردمی که از دیوها هستند، در این دنیا جاودانه‌اند. تا کی می‌خواهی به افرادی که فقط ظاهر خود را تزیین کرده‌اند و رنگ‌های مختلفی دارند، محدودیت و حصار بدهی؟
هوش مصنوعی: اگر کسی به دام بی‌پای تو بیفتد، باید از آنجا دور شود و اگر کسی به تو آزار برساند، بدون صحبت باید از او دوری کنی و گذر کنی.
هوش مصنوعی: تا زمانی که نفس تو در رنج و ناراحتی است، براستی نوکر درگاه تو هستم، اما وقتی که تو به من رحم می‌کنی و آزاد می‌کنی، او همانند هزاران فرد دیگر گم و فراموش خواهد شد.
هوش مصنوعی: دل انسان در خانه‌ی خدا (بیت‌الحرام) به شدت غمگین شده است، و در زمان حرم (محرم) که زمان عزاداری است، حتی آب و نان هم نتوانسته‌است آن را شاد کند و دلش در خلوتگاه شهریار (معنی نمادین برای خدا یا مقام بلند) ناراحت است.
هوش مصنوعی: تا زمانی که خاصان ویژه نتوانستند دل شاه را در صدر (جایگاه) خود را بدست آورند، کیست که او را در بیابان شیر و مار (خطرات و چالش‌ها) مطیع و فرمانبردار کند؟
هوش مصنوعی: هرچند در کعبه، یعنی در مکانی مقدس و روحانی، بیدار و هوشیار باش، اما اگر در محیطی نامناسب و بت‌پرست قرار داری، نباید غافل از فشارهای ناشی از آن شوی.
هوش مصنوعی: اگر مردی که دینش را بر دوش دارد در حالتی سست به روم برود، دل‌باختهٔ چشمه‌ای است که برای او مقدس و محبوب است، اما کوتاهی می‌کند و این عشق را نادیده می‌گیرد.
هوش مصنوعی: آب در باغ بهشت آدم به جریان می‌افتد، اما فایده‌ای ندارد چون از خاکی که در آن خاری وجود دارد، گل نمی‌تواند به وجود آید.
هوش مصنوعی: ناله و گریه باید به نزد عزت و احترام برود، چون باغبان هرگز اجازه نمی‌دهد که حتی کمی از زمینش به کسی که حرمت ندارد، تعلق گیرد؛ یعنی کسی که مقام و جایگاهش در جامعه محترم نیست، حق ندارد چیزی از دارایی او بخواهد.
هوش مصنوعی: فقر مانند گیاهی زرد و ضعیف است که در حفره‌ای کشیده شده و به جایگاه‌های پایین و بی‌ارزش فرو می‌رود. در واقع، فقر موجب می‌شود که انسان به نوعی با خفت و ننگ رو به رو شود و در وضعیت سختی قرار گیرد.
هوش مصنوعی: هر چیزی که غیر از عذاب دوزخ باشد، به حقیقت فقر است؛ هر چیزی که غیر از بندگی باشد، زحمت است؛ و هر چیزی که غیر از زخم و جراحت باشد، عیب و نقص است.
هوش مصنوعی: اگر این هفت آسمان را با دامن نازک خود بپوشاند، سلیمان چگونه می‌تواند بر دیو نقش و صورتی بر روی دامنش ایجاد کند؟
هوش مصنوعی: عندلیب خوش صوتی که همیشه در حال آواز خواندن است، از زنان و خانواده‌اش جدا شده و به تنهایی زندگی می‌کند.
هوش مصنوعی: اگر دست یاری از آستین الهی بیرون نیاید، او نمی‌تواند مانند الاغ (خر) بر یال و افسار خود هدایت شود و در کامش (زندگی‌اش) موفقیت و بهره‌ای به دست آورد.
هوش مصنوعی: آتش کفر نمی‌تواند به دل مرد حقیقی آسیب برساند؛ بلکه باید آتش قوی‌تری وجود داشته باشد که بر املاک و دارایی‌ها اثر بگذارد. در اینجا، «ضیاع» به معنای املاک و دارایی‌ها و «عقار» به زمین‌ها و مستغلات اشاره دارد.
هوش مصنوعی: عشق باید پیش از مردی وجود داشته باشد تا همراهمان در وصال (اتحاد) بیفتد. عقل بعد از کسب علم باید به کار بیفتد تا شمارش (تعریف) درست شود.
هوش مصنوعی: وقتی که عقل به میان آید، جان از درک معانی بازمی‌ماند و نمی‌تواند به درستی احساسات را درک کند. اما اگر دین شعار اصلی باشد، دل می‌تواند زیبایی‌ها را به درستی تجربه کند.
هوش مصنوعی: در ابتدا، مردم معتقد بودند که جهان بر چهار پایه استوار است و در نهایت، همه چیز به نابودی خواهد کشید و از میان خواهد رفت.
هوش مصنوعی: در روز قیامت، نور از کوه‌ها می‌تابد. ای خواب‌زده‌ها، بیدار شوید و از آرامش و خواب خود بیرون آیید.
هوش مصنوعی: زمین به شدت به حرکت درمی‌آید و موج به وجود می‌آید تا همه چیز در کناره‌ها قرار گیرد؛ هر آنچه در سمت راست (همان، یمین) است و هر سنگی که در سمت چپ (یسار) قرار دارد، به گوشه‌ها خواهد افتاد.
هوش مصنوعی: برای نجات از غرق شدن، باید اینجا کشتی بسازیم تا بتوانیم به مکانی امن برگردیم و از اختلاط و طغیانی که برپا شده، دور بمانیم.
هوش مصنوعی: اگر عقل نادانی (که در اینجا به شخصیت عیسا، پیامبر مسیح اشاره دارد) در مکان مناسبی نتواند پیدا شود، به او بگو به خاطر ریا و نفاقش، برای خر (به عنوان نمادی از سادگی یا نادانی) گندم بکار.
هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد از روی صداقت و اخلاص در عشق، عذری برای زلف (مو) کسی ذکر کند، باید مطمئن باشد که زیبایی آن شخص، زمینه‌ای برای نمایش زیبایی و جلوه‌گری اوست.
هوش مصنوعی: غفلت و بی‌خبری در دل عاشقان باعث شده که کدورت و تیرگی جمع شود به‌گونه‌ای که آنها دیگر نمی‌توانند زیبایی و روشنی را ببینند و به جای آن، تنها سرخی را که بر انار نشسته، می‌نگرند.
هوش مصنوعی: از روشنایی چهرهٔ اویس، و تاریکی چهرهٔ بلال، پیامبر خدا (مصطفی) خبر دارد که چگونه از وحی الهی آگاه شوند.
هوش مصنوعی: من نمی‌دانم نور خورشید از چه چیزی به وجود می‌آید و همچنین نمی‌دانم دزد در شبهای تار چه چیزهایی را می‌بیند.
هوش مصنوعی: سینه‌ای که پر از عشق و احساس است، خبرهای شیرینی از خسرو (که معمولاً نماد عشق و زیبایی است) دارد. ناله‌ها و فریادهای آسمان به تنهایی کافی است و دیگر نیازی به تأثیر تقدیر بر عشق نیست.
هوش مصنوعی: خداوندا، این مطلب در علم توست و هیچ‌کس از آن آگاه نیست. بر عاشقان رحمت کن و این راز را در پرده نگه‌دار.
هوش مصنوعی: سنایی را به خاطر یک اشاره‌ای که به او کرده نباید به شدت داوری کرد و از او انتقاد کرد، مثل دیگر شاعران.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نافه دارد زیر اندر گشاده بی شمار
لاله دارد زیر نافه در شکسته صد هزار
خانمان از رنگ و بوی او همیشه چون بهشت
روزگار از تار و پود او شکفته چون بهار
چشم زی رویش نگه کرد اندرو لاله شکفت
[...]
هر سپاهی را که چون محمود باشد شهریار
یمن باشد بر یمین ویسر باشد بریسار
تیغشان باشد چو آتش روز و شب بد خواه سوز
اسبشان باشد چوکشتی سال و مه دریا گذار
از عجایب خیمه شان با شد چو دریا وقت موج
[...]
ای خداوندان مال العتبار الاعتبار
ای خداوندان قال الاعتذار الاعتذار
پیش ازاین کاین جان عذرآورفروماند ز نطق
پیش از آن کین چشم عبرت بین فرو ماند زکار
توبه پیش آرید و نادم از گُنه کاری خویش
[...]
بار دیگر بر ستاک گلبن بی برگ و بار
افسر زرین بر آرد ابر مروارید بار
گاه مینا زینت آرد زو نگار بوستان
گاه مرجان زیور آرد زو عروس مرغزار
غنچه سازد باغ را پر گلبن از مینا و زر
[...]
ابر آذاری برآمد از کران کوهسار
باد فروردین بجنبید از میان مرغزار
این یکی گل برد سوی کوهسار از مرغزار
وان گلاب آورد سوی مرغزار از کوهسار
خاک پنداری به ماه و مشتری آبستنست
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.