هر آن حدیث که از عشق میکنند، روایت
خلاصه سخن است آن و مابقی است، حکایت
جهان عشق ندانم چه عالمی است، که آنجا
نه مهر راست زوال و نه شوق راست، نهایت
بیا بیا که همه چیز راست، حدی و ما را
ز حد گذشت فراق و رسید شوق، به غایت
برفت کار ز دست و رسید عمر، به پایان
بیا و مرحمتی کن، که هست وقت رعایت
ولایت دل و چشمم سیاه شد، قدمی نه
درین سواد ز مردم، بپرس حال ولایت
توام ز چشم فکندی و من فتاده چشمم
ز چشم خود گله دارم، ندارم از تو شکایت
به رنگ روی همی دانم، آب چشم و برآنم
که رنگ و روی تو در آب دیده، کرد سرایت
بداد جان و بجان در نیافت، وصل تو سلمان
که این معامله، موقوف دولت است و هدایت
تو پادشاهی و ما را که بندهایم و رعیت
ز حضرتت نظر همت است و چشم عنایت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با ستایش سخنِ عشق بهعنوان چکیدهٔ همهٔ سخنها آغاز میشود و جهانِ عشق را جایی بیزوال و بیپایان میداند. سپس عاشق از فراقِ از حد گذشته و پایانیافتنِ عمر مینالد و با بازی با واژههای چشم و سواد و مردم از ویرانیِ دل و چشمِ اشکبارش سخن میگوید. در پایان، سلمان میپذیرد که وصال با جاندادن هم به دست نمیآید و به بخت بسته است، و چون رعیتی در برابر پادشاه، به لطفِ معشوق چشم میدوزد.
هوش مصنوعی: هر سخنی که از عشق روایت میشود، چکیده و اصلِ همهٔ سخنهاست و دیگر سخنها فقط قصه و حرفِ بیهوده است.
هوش مصنوعی: نمیدانم جهانِ عشق چه جهانی است که در آنجا نه مهر (هم محبت و هم خورشید) زوال و فروشدن دارد و نه اشتیاق پایانی دارد.
هوش مصنوعی: بیا، بیا؛ زیرا هر چیزی حدی دارد، اما جدایی ما از حد گذشته و اشتیاق ما به نهایتِ خود رسیده است.
هوش مصنوعی: کار از دستم بیرون رفته و عمرم به پایان رسیده است؛ بیا و مهربانی کن، که اکنون هنگامِ دلجویی و رعایت حال من است.
هوش مصنوعی: سرزمینِ دل و چشمم تیره و ویران شده است؛ قدمی در این سیاهی بگذار و از مردمانِ آن (که مردمکِ چشم نیز هست) حالِ این سرزمین را بپرس. «سواد» و «مردم» ایهام به سیاهیِ چشم و مردمک دارند.
هوش مصنوعی: تو مرا از چشم انداختی و بیاعتبار کردی، و این گناه چشمِ من بود که بر تو افتاد؛ پس از چشمِ خودم گله دارم و از تو شکایتی ندارم.
هوش مصنوعی: از رنگِ چهرهام میفهمم که اشکم چگونه است، و گمان میکنم رنگ و رخسارِ گلگونِ تو در اشکِ من اثر کرده و آن را سرخ و خونین ساخته است.
هوش مصنوعی: سلمان جان داد، اما حتی با بهای جان هم به وصالِ تو نرسید؛ زیرا این معامله به بخت و هدایتِ الهی بستگی دارد، نه به کوششِ عاشق.
هوش مصنوعی: تو پادشاهی و ما بنده و رعیتِ توییم و از درگاهِ تو چشم به نگاهِ لطف و عنایتت داریم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت
به شرط آن که نگوییم از آن چه رفت حکایت
بر این یکی شده بودم که گرد عشق نگردم
قضای عشق درآمد بدوخت چشم درایت
ملامتِ منِ مسکین کسی کند که نداند
[...]
گذشت عهد نبوت و رسید دور ولایت
نماند حاجت امت بمعجزات و بآیت
ز شرک روی به توحید کرده اند خلایق
نهاده اند بتحقیق رخ براه هدایت
نهایت همه انبیا و رسل گذشته
[...]
جفا و جور توام بر دل است و لطف عنایت
به شکر آن نتوانم ادا چه جای شکایت
پی صبوح شب تیره ره به میکده بردم
مگر که همت پیر مغان نمود هدایت
ربود هوش دلم را به عشوه مستی ساقی
[...]
کدام سرو ز سنبل نهاده بند به پایت
که برده دل ز تو ای دلبران شهر فدایت
غم که کرده خلل در خرام چابکت ای گل
ز رهگذار که در پاخلیده خارجفایت
سیاست که ز اظهار عشق کرده خموشت
[...]
کجا روم؟ که اگر باشدم ز دست شکایت
شکایتی است که دارد ز شه گدای ولایت!
همیشه با سگ کویت جفای غیر شمارم
چو دوستی که ز دشمن کند بدوست شکایت
چو دوست با تو بود دوست، از گنه چه تزلزل؟!
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.