الهی پرتویی از نور اسرار

تجلی کن به جان روح عطار

دلش را محرم اسرار گردان

ز خواب غفلتش بیدار گردان

میی از ساغر وحدت چشانش

ز اوج معرفت فیضی رسانش

رهی بنمایش از کوی طریقت

دری بگشایش از باب حقیقت

ز نور معرفت شمعی خطرسوز

به خلوت‌خانه جانش برافروز

حجاب غفلتش از پیش بردار

به چنگ شهوتش زاین بیش مگذار

کریما قادرا پروردگارا

تو می‌دانی نهان و آشکارا

ز نادانی به غایت شرمسارم

کیم تا بر زبان نام خود آرم

چو نامت گویم ای برتر ز ادراک

نشاید برد نام ذره خاک

دلی کو تا بود در خورد فکرت

زبانی تا روان گردد به ذکرت

به توقیع جلال ذوالجلالت

به شادروان ملک بی‌زوال است

به علمت کآن برون از علم داناست

و زآن جزوی ورای کل اشیاست

به آن جوهر که جان‌را تازه دارد

ورای لامکان آوازه دارد

به آن گوهر که اول آفریدی

به خلوت‌گاه لطفش پروریدی

به حق بهترین آفرینش

که واجب گشت بر خلق آفرینش

شهی کاو سرور پیغمبران است

غبار مرکبش تاج سران است

اگر عرش است کمتر پایه اوست

و گر فرش است زیر سایه اوست

نسیم او دم عیسی نموده

کفش گوی از ید بیضا ربوده

ز بحرش چشمه آب خضر بود

روان آدم از وی مفتخر بود

به شمع طلعت آن ماه کونین

به یار غار پیر ثانی اثنین

چو اول زد قدم در راه تحقیق

برآمد در جهان نامش به صدیق

به سالاری کز او بگریخت شیطان

ز تیغ او قوی شد پشت ایمان

به دست و دره آن آتشین‌دم

که زنگ کفر بزدود او ز عالم

به آن کان حیا و ابر احسان

به آن گوهرشناس بحر قرآن

به نور اختر برج ولایت

سر مردان در شهر هدایت

به لعل خسته آن ماه مسموم

به حلق تشنه آن شاه مظلوم

به اهل هجرت و اصحاب انصار

به جمع تابعین و آل ابرار

به خاک تربت پرهیزکاران

به ذوق خلوت شب‌زنده‌داران

کز این زندان جهلم ده رهایی

به ملک دانشم ده آشنایی

در این غرقاب غفلت دست گیرم

بمیرانم ز خود خه زآنک میرم

ز تقصیری که کردم در همه حال

به عفوت بسته‌ام امید اجمال

حکیمان نکته بر نادان نگیرند

کریمان عذر مسکینان پذیرند

گرم بار گنه کوه گران است

تو را دریای رحمت بی‌کران است

به جهل ار کرده‌ام بسیار تقصیر

به دست رحمتم از خاک برگیر