گنجور

رباعی شمارهٔ ۱

 
رودکی
رودکی » رباعیات
 

در رهگذر باد چراغی که تراست

ترسم که: بمیرد از فراغی که تراست

بوی جگر سوخته عالم بگرفت

گر نشنیدی، زهی دماغی که تراست!

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: ویکی‌درج | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

مجتبی نوشته:

فرهنگ واژگان دهخدا نمیتواند معنی واژگان این شعر را پیدا کند.

عماد نوشته:

به نظر من این رباعی در مورد اجتماعیی یا بهتر بگم شعر اجتماعی سیاسی این نظر منه

بهمن بنی هاشمی نوشته:

در تصحیح استاد سعید نفیسی توضیحی آمده در رابطه با کاربرد واژه ی دماغ در زمان رودکی که به معنای حال و احوال بوده است و کاربرد این واژه به معنای “بینی” که در این رباعی آمده است انتساب این شعر را به رودکی بسیار مشکوک می سازد.

حمید جواهریان نوشته:

با نظر اقای بنی هاشمی موافقم. در زمان رودکی واژه ‘دماغ’ نمیتوانسته بمعنای ‘ بینی’ استفاده شده باشد.

آرش نوشته:

بنده حدس می زنم مصرع چهارم با گذشت زمان و از کتابی به کتاب دیگه منتقل شدن، دچار جابجایی/کاهش/افزایش کلمات یا حروف شده؛ بنده هرچقدر تلاش کردم نتونستم وزنش رو با سه مصراع قبل تطابق بدم.
اگر غلط عرض می کنم دوستان منو تصحیح کرده و نحوه ی درست ادا کردن این مصرع بر روی وزن پایه ی شعر رو هم بهم بگن.
ممنون

کانال رسمی گنجور در تلگرام