تو از رنگی که بر گردی کجا همرنگ ما باشی؟
که ما را می‌رسد رندی و بی‌باکی و قلاشی
بدین ریش تراشیده قلندر کی شوی؟ چون تو
جوالی موی در پوشی و مشتی پشم بتراشی
ازین صورت چه می‌خواهی؟ دوای سیرت بد کن
که تقصیری نکرد ایزد درین صورت به نقاشی
کجا شیرین شود کام تو از حلوای خرسندی؟
که مانند نمکدان در قفای سفرهٔ آشی
ترا با دیگران جنگست و دشمن در بن خانه
به گرد نفس خود بر گرد، اگر در بند پرخاشی
گرت سرسبزیی باید، درین صورت به صدق دل
به آب دیده باید کرد سال و ماه فراشی
به درویشی و مسکینی چو دستت می‌دهد چیزی
چرا در پای درویشان و مسکینان نمی‌پاشی!
تو بر کن چشم معنی را و بنگر نیک، تا با خود
چه رخ پوشیدگان بینی ز هر سویی به جماشی؟
بسان اوحدی این جا بنه در نیستی گردن
که کاری بر نمی‌آید ز خود بینی و بواشی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به مفاهیمی چون رندی، بی‌باکی و تقوا اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که چگونه انسان‌ها باید به ذات خود و سیرت درونی‌شان توجه کنند. او در مورد نقایص ظاهری و باطن توضیح می‌دهد و می‌گوید که خداوند در خلق صورت انسان تقصیری ندارد. شاعر به سادگی و بی‌ریا بودن درویشان تأکید می‌کند و از فرد می‌خواهد تا به معنای واقعی زندگی بنگرد و از خودمحوری و قضاوت‌های سطحی دوری کند. اوحدی در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که در نگرش به زندگی نباید در بند ظواهر بود و باید به درون خود نگاهی عمیق‌تر داشت.
هوش مصنوعی: تو هر چقدر هم که به ما نزدیک شوی، هرگز نمی‌توانی به رنگ و خوی ما درآیی، چرا که ما اهل شر و بی‌پروایی و شوریدگی هستیم.
هوش مصنوعی: چگونه می‌توانی به ظاهری ساده و زهدانگیز دست یابی در حالی که خود را در پوشش ظاهری ناپاکی قرار داده‌ای و به کارهایی سطحی و بی‌معنا مشغول هستی؟
هوش مصنوعی: از این ظاهر چه فایده دارد؟ سیرت و باطن انسان را درست کن، زیرا خداوند در خلق این ظاهر خطایی نداشته و نقاشی‌اش بی‌نقص است.
هوش مصنوعی: چگونه می‌توانی از خوشحالی و رضایت لذت ببری، وقتی که شیرینی آن مثل نمک بر سفره‌ای است که در آن امیدی به شادی نیست؟
هوش مصنوعی: تو با دیگران در حال جنگی و دشمن در خانهٔ تو به دور خود می‌چرخد؛ اگر گرفتار خشم و دعوا باشی.
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در زندگی‌ات سرزندگی و شادابی حس کنی، باید با صمیمیت و صداقت، با اشک و غم، زمان و تلاش خود را صرف کشتن این سرسبزی کنی.
هوش مصنوعی: اگر درویش یا مسکین چیزی به تو می‌دهد، چرا برای مسکینان و درویشان دیگر خرج نمی‌کنی و به آنها نمی‌بخشی؟
هوش مصنوعی: به جای اینکه به ظاهر و صورت چیزها توجه کنی، بر چشمان خود بپوشان و خوب نگاه کن تا ببینی چه کسانی با چهره‌های پنهان در هر سو جمع شده‌اند.
هوش مصنوعی: مانند اوحدی، اینجا در آن نیستی، سر خود را به خودی نکن که از خود دیدن و پندار چاره‌ای نمی‌کند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.