بر قتل چون منی چه گماری رقیب را؟
ای در جهان غریب، مسوز این غریب را
دورم همی کنند ادیبان ز پیش تو
ای حورزاده، عشق بیاموز ادیب را
روی تو گر ز دور ببیند خطیب شهر
دیگر حضور قلب نباشد خطیب را
ترسا گر آن دو زلف چو زنار بنگرد
در حال همچو عود بسوزد صلیب را
ما دوست را به دنیی و عقبی نمیدهیم
زنهار! کس چگونه فروشد حبیب را
از من مدار چشم خموشی، که وقت گل
مشکل کسی خموش کند عندلیب را
همرنگ اوحدی شود اندر جهان به عشق
هر کس که او نگه کند این رنگ و طیب را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و دلدادگی میپردازد و از درد جدایی صحبت میکند. او نسبت به رقیب خود ابراز نگرانی میکند و از او میخواهد که به عواطف او توجه کند. شاعر به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل عاشق اشاره میکند و میگوید که هیچ چیز نمیتواند دوست را از عشق و محبتش دور کند. او همچنین به این نکته اشاره دارد که در دنیای عشق، هیچ کس نمیتواند احساسات واقعی یک عاشق را درک کند. در پایان، اوحدی تأکید میکند که عشق باید در دل هر فرد جایی داشته باشد تا بتواند رنگ و جمال عشق را درک کند.
هوش مصنوعی: چرا رقیب را بر مرگ کسی مانند من بگذاری؟ ای کسی که در این دنیا غریب هستی، دل این غریب را نسوزان.
هوش مصنوعی: ادیبان از حضور من در کنار تو دوری میکنند، ای دختر حور، تو به عشق، ادیب را آموزش بده.
هوش مصنوعی: اگر خطیب (سخنران) روی تو را از دور ببیند، دیگر نمیتواند با تمرکز و توجه واقعی حرف بزند و به سخنانش معنا ببخشد.
هوش مصنوعی: اگر ترسا (مسیحی) آن دو زلف (موهای محبوب) را مثل زنار (حلقهای که بر کمر میبندند) ببیند، در حالتی شبیه به عود (چوب خوشبو که میسوزد) میسوزد و صلیب (نماد مسیحیت) را میسوزاند.
هوش مصنوعی: ما به خاطر دنیا و آخرت، دوست را نمیفروشیم و از این کار برحذر هستیم! کسی چگونه میتواند محبوبش را بفروشد؟
هوش مصنوعی: از من انتظار نداشته باش که ساکت باشم، زیرا در زمان شکوفایی گل، هیچ کس نمیتواند بلبل را ساکت کند.
هوش مصنوعی: هر کسی که به عشق اوحدی، به زیبایی و لطافت نگاه کند، در دنیا همرنگ اوحدی خواهد شد و به همان طبع و خوی او خواهد گرایید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
از من چه شد که یاد نیامد حبیب را
مردم ز درد و نیست غم من طبیب را
گو رنجه کن قدم به عیادت که خوب روی
نبود بدیع اگر بنوازد غریب را
برآستان دوست مجاور بدی سرم
[...]
ما بی نصیب و آن همه حشمت رقیب را
از خوان رزق کس نبرد جز نصیب را
گیرم حبیب روی نماید معاینه
کو دیدهای چنان که ببیند حبیب را؟
چون از جفای خار بر آتش گل آب شد
[...]
روزی که پیش خویش نبینم حبیب را
دارم هزار شوق که بینم رقیب را
در پیش گل مشاهده خار می کند
چون رشک مضطرب نکند عندلیب را
دانسته ام که عارضه عشق بی دواست
[...]
گفتم بسی ز درد دل خود حبیب را
نشنید از غرور چه گویم نصیب را
گل گل شکفت شب دلم از ذوق نالهاش
از من هزار عشق رسد عندلیب را
در هجر بیقرارم و در وصل مضطرب
[...]
مانند من سگی سر کوی حبیب را
باید کز آشنا نشناسد غریب را
دردا که دلبری نبود جز تو تا به تو
چندی کنم تلافی رشک رقیب را
آنجا که زلف و روی تو باشد نهان کند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.