|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
من سوخته گر در طمع خام افتم
از جوی خوش تو ای دلارام افتم
لطف تو مرا کشید در دام ارنه
زان مرغ نیم که هرزه در دام افتم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از حسرت و اشتیاق خود به محبوبش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که چگونه در تلاش برای رسیدن به او، دچار خطا و اشتباه می‌شود. او به حالتی از سوختگی و طمع اشاره می‌کند که در پی جلب توجه معشوقش است، در حالی که می‌داند ممکن است این تلاش به ناکجاآبادی منجر شود. شاعر خود را به یک پرنده تشبیه می‌کند که به دام افتاده و می‌فهمد که ممکن است در مسیر عشق، بی‌هدف و ناآگاه حرکت کند.
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی‌های تو، که برایم لذت‌بخش است، شوق و آرزو دارم و در پی آن به سوی خوشی‌های تو کشیده می‌شوم.
هوش مصنوعی: محبت و نوازش تو من را به سوی تله‌ای کشاند که نمی‌خواستم در آن گرفتار شوم، همانند پرنده‌ای که بی‌هدف و بدون توجه به عواقب در دام می‌افتد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.