اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۲۱۵ - القضا و القدر
از قرب بعید شوق باید بودن
پیوسته ملازم تو شاید بودن
لکن به خلاف آنچ رفته است قلم
از دست من و تو برنیاید بودن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده در این رباعی میگوید که شوق، او را به نزدیکی و همراهی همیشگی با محبوب میخواند و این همراهی شایسته است. سپس از این خواست به حکم تقدیر میرسد: هیچکس، نه عاشق و نه معشوق، نمیتواند برخلاف آنچه قلم قضا نوشته است رفتار کند. پس وصال یا فراق در دست انسان نیست.
هوش مصنوعی: اشتیاق اقتضا میکند که آدمی، هرچند دور است، نزدیک و همراه محبوب باشد؛ سزاوار آن است که همیشه ملازم و همنشین تو باشم.
هوش مصنوعی: اما بودن و رفتار کردن برخلاف آنچه قلم تقدیر از پیش نوشته است، از دست نه من برمیآید و نه از دست تو؛ پس دوری یا نزدیکی به خواست ما نیست و تابع قضا و قدر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.