اوحدالدین کرمانی
»
دیوان رباعیات
»
الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
»
شمارهٔ ۱۵۲ - الرّضا و التّسلیم
تا بتوانم به ترک غمها سازم
گر بگریزم من از غمت ناسازم
گفتی غم من به پای تو تاخته نیست
گو پای مباش من زسر پا سازم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به موضوع تسلیم و رضایت در برابر غمهای زندگی میپردازد. او اشاره میکند که اگر چه غمها وجود دارند و تلاش میکند که از آنها فرار کند، اما میداند که فرار از آنها ممکن نیست. در نهایت، شاعر به این نتیجه میرسد که باید با غمها سازگاری داشته باشد و در برابر آنها تسلیم شود.
هوش مصنوعی: اگر بتوانم از غمها کنار بروم، هرچند که اگر از غم تو فرار کنم، همچنان با تو ناسازگار میسازم.
هوش مصنوعی: گفتی که نگرانی من در برابر تو چیزی نیست. بگو که من هم در زمین و زمان خودم را از ته پا به جلو میکشم تا برای تو بیفتم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.