دگر بار آن فسون پرداز استاد
بر او افسونی از نو کرد بنیاد
جوابش داد کای سرو سرافراز
مکن زین بیشتر بر بیدلان ناز
اسیری کو تمنای تو دارد
سرش پیوسته سودای تو دارد
چنین تا چند کوشی در هلاکش
بترس آخر ز آه سوزناکش
بس این بیچاره را در درد کشتن
چراغش را بباد سرد کشتن
بهل تا از لبت کامی بگیرد
بود کاین دردش آرامی بگیرد
من آن پیر کهنسالم که در کار
جوانان از من آموزند هنجار
طبیب رنج رنجوران عشقم
دوای درد بیدرمان عشقم
کنم دلدادگان را دلنوازی
کنم بیچارگان را چارهسازی
علاج عاشق دیوانه دانم
هزار افسون از این افسانه دانم
ز من بشنو غنیمت دان جوانی
دوباره نیست کس را زندگی
دگر بر عاشقان خویش خواری
مکن گر طاقت خواری نداری
بدین دلسوخته آتش چه ریزی
رها کن بعد از این تندی و تیزی
کز این آتش به جز دودی نبینی
پشیمان گردی و سردی نبینی
بهاری زحمت خاری نیرزد
همه دنیا به آزاری نیرزد
کسی با مهربانان کین نورزد
خصومت کس بدین آئین نورزد
بدین سرگشتگی مسکین جوانی
غریبی دردمندی ناتوانی
دل اندر مهر و سودای تو بسته
شده از مهر و سودای تو خسته
روا چون داریش مهجور کردن
بخواری زاستانش دور کردن
گرفتم کز تو کامی برنگیرد
چرا باید که در هجرت بمیرد
نمیگویم که در پیشت نشیند
بهل تا یکدم از دورت ببیند
چه رسمست این جفا با یار کردن
دل یاران ز خود بیزار کردن
زمانی با غریبی همزبان شو
دمی با مهربانی مهربان شو
بدین آتش دل او گرم میکرد
دمش میداد و آهن نرم میکرد
میانشان مدتی این ماجرا رفت
ز هر جانب بسی چون و چرا رفت
بهر عذری که میورد در کار
جوابی مینهادش تازه در بار
چو بسیاری از این معنی بر او خواند
بت شکر لب از پاسخ فرو ماند
بحیلت مرغ در شست آمد آخر
رمیده باز در دست آمد آخر
بت سوسن مزاج از بد لگامی
به آئینی که میگوید نظامی
« بچشمی ناز بیاندازه میکرد
بدیگر چشم عهدی تازه میکرد»
« عتابش گرچه میزد شیشه بر سنگ
عقیقش نرخ میبرید در جنگ »



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این بخش از عشاقنامه، پیرِ قاصد که خود را طبیبِ دردِ عاشقان میخواند، بار دیگر با معشوق سخن میگوید و او را از ناز و جفا بر عاشقِ غریب و دردمند بازمیدارد و به غنیمت شمردنِ جوانی و دستکم اجازهٔ دیدار از دور فرا میخواند. پس از بگومگوی طولانی، پیر برای هر بهانهٔ معشوق پاسخی میآورد تا معشوق از جواب درمیماند و رام میشود. پایان بخش با دو بیت از نظامی، حالِ معشوق را وصف میکند که در عینِ ناز و عتاب، نشانهٔ پذیرش و پیمانی تازه نشان میدهد.
هوش مصنوعی: آن پیرِ استادِ افسونگر بار دیگر افسون و سخنِ فریبندهای تازه بر معشوق آغاز کرد.
هوش مصنوعی: به معشوق پاسخ داد: ای سروِ بلندقامت، بیش از این بر عاشقانِ دلباخته ناز مکن.
هوش مصنوعی: آن اسیری که آرزوی تو را دارد، همیشه در سرش هوای عشق تو است.
هوش مصنوعی: تا کی اینگونه در نابودی او میکوشی؟ دستکم از آهِ سوزانِ او بترس.
هوش مصنوعی: بس است این بیچاره را با درد کشتن و چراغِ جانش را با بادِ سرد خاموش کردن.
هوش مصنوعی: بگذار از لب تو کامی بگیرد؛ شاید دردش آرام شود.
هوش مصنوعی: من همان پیرِ کهنسالی هستم که جوانان در کارها راه و رسم را از من میآموزند.
هوش مصنوعی: من پزشکِ رنجِ بیمارانِ عشق و داروی دردِ بیدرمانِ عشق هستم.
هوش مصنوعی: دلدادگان را دلجویی میکنم و برای بیچارگان چاره میسازم.
هوش مصنوعی: درمانِ عاشقِ دیوانه را میدانم و هزار افسون و تدبیر در این کار بلدم.
هوش مصنوعی: از من بشنو و جوانی را غنیمت بدان، زیرا هیچکس دوباره زندگی نمیکند.
هوش مصنوعی: دیگر عاشقانت را خوار مکن، اگر خودت تابِ خواری کشیدن نداری.
هوش مصنوعی: چرا بر این دلسوخته آتش میریزی؟ از این پس تندی و خشم را رها کن.
هوش مصنوعی: زیرا از این آتش جز دود چیزی نصیبت نمیشود؛ پشیمان میشوی و آسایش و خنکی نمیبینی.
هوش مصنوعی: یک بهار به رنجِ یک خار نمیارزد و همهٔ دنیا به آزردن کسی نمیارزد.
هوش مصنوعی: هیچکس با مهربانان کینه نمیورزد و کسی به این شیوه دشمنی نمیکند.
هوش مصنوعی: عاشق جوانی است مسکین و سرگشته، غریب، دردمند و ناتوان.
هوش مصنوعی: دلش را به مهر و عشقِ تو بسته و از همین مهر و عشق خسته و رنجور شده است.
هوش مصنوعی: چگونه روا میداری که او را از خود دور کنی و با خواری از آستانت برانی؟
هوش مصنوعی: گیرم که از تو کامی نگیرد؛ چرا باید در دوریِ تو بمیرد؟
هوش مصنوعی: نمیگویم پیش تو بنشیند؛ بگذار دستکم لحظهای تو را از دور ببیند.
هوش مصنوعی: این چه رسمی است که با یار جفا کنی و دلِ یاران را از خود بیزار سازی؟
هوش مصنوعی: لحظهای با این غریب همسخن شو و دمی با این مهربان مهربانی کن.
هوش مصنوعی: پیر با این سخنانِ آتشین دلِ معشوق را گرم میکرد؛ گویی در آتش میدمید و آهنِ دلِ سختش را نرم میکرد.
هوش مصنوعی: مدتی این گفتوگو میانشان جریان داشت و از هر دو سو بحث و چونوچرای بسیار شد.
هوش مصنوعی: معشوق هر بهانهای که میآورد، پیر پاسخی تازه برایش آماده داشت.
هوش مصنوعی: چون پیر از این سخنان بسیار بر او خواند، معشوقِ شیرینلب از پاسخ دادن درماند.
هوش مصنوعی: سرانجام با حیله پرنده به دام افتاد و بازِ رمیده دوباره به دست آمد؛ یعنی معشوق رام شد.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ لطیفطبع از سرکشی و بدخویی، به همان شیوهای رفتار کرد که نظامی وصف کرده است.
هوش مصنوعی: به نقل از نظامی: با یک چشم ناز بیاندازه میکرد و با چشم دیگر پیمانی تازه میبست.
هوش مصنوعی: به نقل از نظامی: گرچه خشم و عتابش شیشهٔ امید را بر سنگ میزد، لبِ عقیقگونش در همان دعوا بها را میشکست و دل میبرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به چشمی ناز بیاندازه میکرد
به دیگر چشم عذری تازه میکرد
همین شعر » بیت ۳۰
« بچشمی ناز بیاندازه میکرد
بدیگر چشم عهدی تازه میکرد»
عتابش گر چه میزد شیشه بر سنگ
عقیقش نرخ میبرید در جنگ
همین شعر » بیت ۳۱
« عتابش گرچه میزد شیشه بر سنگ
عقیقش نرخ میبرید در جنگ »
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.