|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
|
پیشخان کاربر
|
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از بیپولی و مشکلات ناشی از قرض گلهمند است. او با بیان وضعیت ناامیدکنندهاش، به بیمعنی بودن لذات زندگی و بیفایده بودن هنر و تلاشها در شرایطی که بخت مساعد نیست، اشاره میکند. احساس ناامیدی و بیحاصلی در زندگی او مشهود است و در نهایت به درگاه خداوند پناه میبرد و از او طلب کمک میکند.
هوش مصنوعی: من دینی (قرضی) به گردن دارم و هیچ چیز دیگری ندارم. در حالی که باید هزینههایم را بپردازم، هیچ پولی ندارم.
هوش مصنوعی: زندگی دنیا را همه شادمانی و خوشگذرانی میدانند، اما من از این ماجرا هیچ خبری ندارم.
هوش مصنوعی: اگر من هم هنری داشته باشم، نمیدانم چون اگر سرنوشت و قسمت مساعد نباشد، هنر هیچ ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: زمانی که ارادت و خواستهام از دست برود، غم و اندیشهای از دنیا هم برایم باقی نمیماند و هیچ چیز دیگری مهم نیست.
هوش مصنوعی: عبید زاکانی میگوید: به درگاه خداوند دعا و التماس کن، زیرا این آوارهگی و رفت و آمد در این دنیا هیچ ارزشی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.