فرزانه سخن‌سرای بغداد
از سرّ سخن چنین خبر داد
کان شیفتهٔ رسن بریده
دیوانهٔ ماه نو ندیده
مجنونِ جگر کباب گشته
دهقانِ دهِ خراب گشته
می‌گشت به هر بسیچ‌گاهی
مونس نه به جز دریغ و آهی
بویی که ز سوی یارش آمد
خوشبوی‌تر از بهار‌ش آمد
زان بو‌ی‌ِ خوش دماغ‌پرور
اعضا‌ش گرفته رنگ عنبر
آن عنبر تر ز بهر سودا
می‌کرد مفرحی مهیا
بر خاک فتاده چون ذلیلان
در زیر درختی از مغیلان
زانروی که روی کار نشناخت
خار از گل و گل ز خار نشناخت
ناگه سیهی شتر سواری
بگذشت بر او چو گَرزه مار‌ی
چون دید در آن اسیر بی‌رخت
بگرفت زمام ناقه را سخت
غرید به شکل نره دیو‌ی
برداشت چو غافلان غریو‌ی
کای بی‌خبر از حساب هستی!
مشغول به کار بت‌پرستی
به گر ز بتان عنان بتابی
کز هیچ بتی وفا نیابی
این کار که هست نیست با نور
وان یار که نیست هست ازین دور
بیکار کسی تو با چنین کار
بی‌یار بهی تو از چنین یار
آن دوست که دل بدو سپردی
بر دشمنی‌اش گمان نبردی
شد دشمن تو ز بی‌وفایی
خو باز بُرید از آشنایی
چون خرمن خود به باد دادت
بد عهد شد و نکرد یادت
دادند به شوهر‌ی جوانش
کردند عروس در زمانش
و او خدمت شوی را بسیچید
پیچید در اوی و سر نپیچید
باشد همه روزه گوش در گوش
با شوهر خویشتن هم‌آغوش
کارش همه بوسه و کنار است
تو در غم کارش، این چه کار است؟
چون او ز تو دور شد به فرسنگ
تو نیز بزن قرابه بر سنگ
چون ناوردت به سال‌ها یاد
زو یاد مکن چه کارت افتاد؟
زن گر نه یکی هزار باشد
در عهد کم‌استوار باشد
چون نقش وفا و عهد بستند
بر نام زنان قلم شکستند
زن دوست بود ولی زمانی
تا جز تو نیافت مهربانی
چون در بر دیگری نشیند
خواهد که دگر ترا نبیند
زن میل ز مرد بیش دارد
لیکن سوی کام خویش دارد
زن راست نبازد آنچه بازد
جز زرق نسازد آنچه سازد
بسیار جفای زن کشیدند
وز هیچ زنی وفا ندیدند
مردی که کند زن آزمایی
زن بهتر از او به بی‌وفایی
زن چیست نشانه‌گاه نیرنگ
در ظاهر صلح و در نهان جنگ
در دشمنی آفت جهان است
چون دوست شود هلاک جان است
گویی که بکن، نمی‌نیوشد
گویی که مکن، دو مرده کوشد
چون غم خوری او نشاط گیرد
چون شاد شوی ز غم بمیرد
این کار زنان‌ِ راست‌باز است
افسون زنان بد دراز است
مجنون ز گزاف آن سیه‌کوش
بر زد ز دل آتشی جگر‌جوش
از درد دلش که در برافتاد
از پای چو مرغ در سر افتاد
چندان سر خود بکوفت بر سنگ
کز خون همه کوه گشت گلرنگ
افتاد میان سنگ خاره
جان پاره و جامه پاره پاره
آن دیو که آن فسون بر او خواند
از گفتهٔ خویشتن خجل ماند
چندان نگذشت از آن بلندی
کان دل‌شده یافت هوشمند‌ی
آمد به هزار عذر در پیش
کای من خجل از حکایت خویش
گفتم سخنی دروغ و بد رفت
عفو‌م کن کانچه رفت خود رفت
گر با تو یکی مزاح کردم
بر عذر تو جان مباح کردم
آن پرده‌نشین‌ِ روی‌بسته
هست از قبل تو دلشکسته
شویش که ورا حریف و جفت است
سر با سر او شبی نخفته است
گرچه دگری نکاح بستش
از عهد تو دور نیست دستش
جز نام تو بر زبان نیارد
غیر تو کس از جهان ندارد
یک‌دم نبوَد که آن پریزاد
صد بار نیاورَد ترا یاد
سالی است که شد عروس و بیش است
با مهر تو و به مُهر خویش است
گر بی‌تو هزار سال باشد
بر خوردن از او محال باشد
مجنون که در آن دروغگویی
دید آینه‌ای بدان دورویی
اندک‌تر از آنچه بود غم خوَرد
کم مایه از آنچه کرد کم کرد
می‌بود چو مرغ پر شکسته
زان ضربه که خورد سرشکسته
از جزع پر آب لعل می‌سفت
بر عهد شکسته بیت می‌گفت
سامان و سری نداشت کارش
کز وی خبری نداشت یارش
مشاطهٔ این عروس نو عهد
در جلوه چنان کشیدش از مهد
کان مهدنشین عروس جماش
رشک قلم هزار نقاش
چون گشت به شوی پای بسته
بود از پی دوست دلشکسته
غمخوارهٔ او غمی دگر یافت
کز کردن شوی او خبر یافت
گشته خرد فرشته فامش
مجنون‌تر از آنکه بود نامش
افتاده چو مرغ پر فشانده
بیش از نفسی در او نمانده
در جستن آب زندگانی
برجست به حالتی که دانی
شد سوی دیار آن پریروی
باریک شده ز مویه چون موی
با او به زبان باد می‌گفت
کای جفت‌ِ نشاط‌گشته با جفت!
کو آن دو به دو به‌هم نشستن؟
عهدی به هزار عهده بستن؟
کو آن به وصال امید دادن؟
سر بر خط خاضعی نهادن؟
دعوی کردن به دوستاری
دادن به وفا امیدواری
و امروز به ترک‌ِ عهد گفتن
رخ بی گنهی ز من نهفتن
گیرم دلت از سر‌ِ وفا شد
آن دعوی دوستی کجا شد؟
من با تو به کار جان فروشی
کار تو همه زبان فروشی
من مهر ترا به جان خریده
تو مهر کسی دگر گزیده
کس عهد کسی چنین گذارد؟
کاو را نفسی به یاد نارد؟
با یار نو آنچنان شدی شاد
کز یار قدیم ناوری یاد
گر با دگری شدی هم‌آغوش
ما را به زبان مکن فراموش
شد در سر باغ تو جوانیم
آوخ همه رنج باغبانیم
این فاخته رنج برد در باغ
چون میوه رسید می‌خورد زاغ
خرمای تو گرچه سازگار است
با هر‌که به جز من است خار است
با آه چو من سموم داغی
کس بر نخورد ز چون تو باغی
چون سرو روانی ای سمنبر
از سرو نخورده هیچکس بر
برداشتی اولم به یاری
بگذاشتی آخرم به خواری
آن روز که دل به تو سپردم
هرگز به تو این گمان نبردم
بِفْریفتی‌ام به عهد و سوگند
کانِ تو شوم به مهر و پیوند
سوگند نگر چه راست خوردی!
پیوند نگر چه راست کردی!
کردی دل خود به دیگری گرم
وز دیدهٔ من نیامدت شرم
تنها نه من و توییم در دور
که‌آزرم یکی کنیم با جور
دیگر متعرفان به کارند
کایشان بد و نیک‌ها شمارند
بینند که تا غم تو خوردم
با من تو و با تو من چه کردم
گیرم که مرا دو دیده بستند
آخر دگران نظاره هستند
چون عهدهٔ عهد باز جویند
جز عهدشکن ترا چه گویند؟
فرخ نبوَد شکستن عهد
اندیشه کن از شکستن مهد
گل تا نشکست عهد گلزار
نشکست زمانه در دلش خار
می تا نشکست روی اوباش
در نام شکستگی نشد فاش
شب تا نشکست ماه را جام
با روی سیه نشد سرانجام
در تو به چه دل امید بندم؟
وز تو به چه روی باز خندم؟
کان وعده که پی در او فشردی
عمرم شد و هم به سر نبردی
تو آن نکنی که من شوم شاد
وانکس نه منم که نارمت یاد
با اینهمه رنج کز تو سنجم
رنجیده شوم گر از تو رنجم
غم در دل من چنان نشاندی
که‌آزرم در آن میان نماندی
آن روی نه که آشنات خوانم
وان دل نه که بی‌وفات دانم
عاجز شده‌ام ز خوی خامت
تا خود چه توان نهاد نامت
با اینهمه جور‌ها که رانی
هم قوّت جسم و قوت جانی
بیداد تو گرچه عمرکاه است
زیبایی چهره عذرخواه است
آنرا که چنان جمال باشد
خون همه کس حلال باشد
روزی تو و من چراغ دل‌ریش
به زان نبود که میرمت پیش
مه گر شکرین بوَد، تو ماهی
شه گر به دو رخ بوَد، تو شاهی
گل در قصبی و لاله در خز
شیرین و رزین چو شیرهٔ رز
گر آتش بیندت بدان نور
آبش به دهان درآید از دور
باغ ارچه گل و گلاله دار است
از عکس رخت نواله خوار است
اطلس که قبای لعل شاهی است
با قرمزی رخ تو کاهی است
ز ابروی تو هر خَمی خیالی است
هر یک شب عید را هلالی است
گر عود نه صندل سپید است
با سرخ گل تو سرخ بید است
سلطان رخت به چتر مشگین
هم ملک حبش گرفت و هم چین
از خوبی چهرهٔ چنین یار
دشوار توان برید دشوار
تدبیر دگر جز این ندانم
کاین جان به سر تو برفشانم
آزرم وفای تو گزینم
در جور و جفای تو نبینم
هم با تو شکیب را دهم ساز
تا عمر کجا عنان کشد باز
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مجنون، در حالی که از عشق و دوری لیلی پریشان و آشفته‌احوال است، به خبری می‌رسد که لیلی به شوهر جوانی نکاح کرده است. او از درد جدایی و بی‌وفایی او نالان و از غم به خود می‌زند و به روشنی متوجه میشود که عشق لیلی نسبت به او پایدار نبوده است. بعد از آگاهی از ازدواج لیلی، دلش به آتش غم می‌سوزد و در دل خود احساس یأس عمیقی می‌کند. مجنون احساس می‌کند که لیلی به او بی‌وفاست و تمامی عهد و پیمان‌های گذشته‌شان شکسته شده است. او در غم این جدایی، خاطرات خوش گذشته را به یاد می‌آورد و از خود می‌پرسد که آیا این همه عشق و وفا به این صورت به پایان خواهد رسید. در نهایت، مجنون از جنس جفای زنان و بی‌وفایی آنها سخن می‌گوید و خود را در حسرت گذشته غرق شده می‌بیند.
هوش مصنوعی: سخن‌سنج و حکیم اهل بغداد از راز و حقیقت داستان به این شکل خبر داد.
هوش مصنوعی: مجنون که دلبستهٔ معشوقه‌اش است و این عشق او را دیوانه کرده، مانند کسی است که به خاطر عشقش از قید و بندها رها شده و حالا در حالت جنون زندگی می‌کند. همچنان که ماه نو را ندیده، در پی آن عشق گم‌گشته است.
هوش مصنوعی: مجنون، که به خاطر عشق لیلی دلش گرفتار شده و در عذاب است، اکنون مانند شخصی می‌ماند که از شدت غم و ناراحتی، به حالتی بسیار افسرده و بی‌قرار رسیده است. او همچون دهقان ناتوانی است که زمینش ویران و خراب شده و نمی‌تواند بر آن آبیاری کند.
هوش مصنوعی: مجنون در هر مکانی به جستجوی یار می‌پردازد، اما جز حسرت و ناله چیزی نمی‌یابد.
هوش مصنوعی: بویی که از طرف معشوقش به مشامش می‌رسد، خوشبوتر از عطر بهار است.
هوش مصنوعی: بویی که از لیلی به مشام مجنون می‌رسد باعث شادابی و طراوت بدنش شده و رنگ چهره‌اش را مانند رنگ عنبر (ماده خوشبو و گرانبهایی) تغییر داده است.
هوش مصنوعی: مقدار زیاد عطر خوشبو، برای جلب توجه و شادابی، آماده میشود.
هوش مصنوعی: مجنون به حالت ذلت و خضوع بر زمین افتاده و در زیر درختی از درختان مغیلان (درختانی که در عربی به آنها مغیلان گفته میشود) است.
هوش مصنوعی: به دلیل اینکه مجنون به عشق خود لیلی دسترسی ندارد و در حال حاضر گرفتار غم و ناکامی است، توانایی تشخیص میان خوب و بد را ندارد؛ او تفاوت میان زیبایی (گل) و زشتی (خار) را نمی‌بیند و غم عشقش او را در این حالت قرار داده است.
گَرزه‌مار یعنی مار زهرناک
چون بر آن درمانده بی‌رخت نظر کرد لگام شتر را کشید و ایستاد
هوش مصنوعی: مجنون به حالت خشمگین و وحشتناک به خود می‌پیچد و مانند دیو نر که در حال غرش است، با صدای بلندی فراز و نشیب می‌کند، در حالی که دیگران غافل و بی‌خبر از اوضاع به کارهای بی‌اهمیت‌شان مشغولند.
هوش مصنوعی: ای کسی که از حقیقت زندگی بی‌خبری! در حال پرداختن به کار بت‌پرستی هستی.
هوش مصنوعی: اگر به سوی بت‌ها رو بیاوری، از هیچ یک از آنها وفایی نمی‌یابی.
هوش مصنوعی: این کار در حالی که وجود دارد، به نظرم بی‌فایده است و یاری که در دسترس نیست، از این فاصله هم هیچ معنایی ندارد.
هوش مصنوعی: تو بی‌یار و بدون عشق، چطور می‌توانی با این وضعیت بی‌توجهی به کارهای دیگر ادامه دهی؟
هوش مصنوعی: دوستی که دل به او باخته‌ای، هرگز تصور نمی‌کردی که او به دشمنی و خیانت بپردازد.
هوش مصنوعی: دوست تو به خاطر بی‌وفایی‌اش به دشمنی با تو متمایل شده و از ارتباط نزدیک با تو فاصله گرفته است.
هوش مصنوعی: وقتی که گندم‌زار خود را به باد داد و با بی‌وفایی تو و بی‌احترامی‌ات مواجه شدی، دیگر فراموشم کردی و به یاد من نیفتادی.
هوش مصنوعی: گذشته، لیلی را به همسری جوانی درآورده‌اند و او را در وقت مقرر به خانه‌اش برده‌اند.
هوش مصنوعی: لیلی با جوان شوهردارش به خوبی و نیکویی رفتار می‌کند و او را بسیار دوست دارد، به گونه‌ای که هیچ چیز نمی‌تواند محبت او را تحت تأثیر قرار دهد.
هوش مصنوعی: لیلی هر روز در کنار همسرش نزدیک و صمیمی خواهد بود و او باید این را بپذیرد.
هوش مصنوعی: زندگی او پر از بوسه و نزدیکی با شوهرش است، اما تو اینجا به خاطر او غمگینی؛ این وضعیت چه معنایی دارد؟
هوش مصنوعی: وقتی او از تو دور شد، با دلشکستگی مثل نواختن ضربه بر سنگ، بگو و نوا کن.
هوش مصنوعی: هرگز در یاد کسی که سال‌ها از حضورش دوری، غم و فکر او را فراموش نکنید، چون چه فایده‌ای دارد به یاد او بودن در حالی که از سرنوشت‌تان بی‌خبر هستید؟
هوش مصنوعی: اگر زن حتی هزار هم باشد، در دوره‌ای که وفا و عهد محکم نیست، ارزش چندانی ندارد.
هوش مصنوعی: زمانی که به وفا و عهدتان پایبند بودند، به اعتبار نام زنان آسیب زدند و به نوعی اعتبار آنها را زیر سوال بردند.
هوش مصنوعی: زن دوست من بود، اما وقتی که عشق تو را پیدا کردم، دیگر محبت او را احساس نکردم.
هوش مصنوعی: وقتی لیلی در آغوش دیگری برود، دوست دارد دیگر تو را نبیند و فراموش کند.
هوش مصنوعی: زن بیشتر از مرد به عشق و محبت تمایل دارد، اما در عمل تنها به خواسته‌ها و منافع خود توجه می‌کند.
هوش مصنوعی: زن به‌راستی فریب نمی‌خورد، آنچه را که به دست می‌آورد، جز ظاهری فریبنده و غیرواقعی نمی‌سازد و به او حقیقتی نمی‌بخشد.
هوش مصنوعی: مردان زیادی به خاطر زنان در زندگی خود رنج و سختی زیادی را تحمل کردند، اما از هیچ‌کدام وفاداری و صداقت ندیدند.
هوش مصنوعی: مردی که به زنان آزمایش می‌کند و آنها را امتحان می‌کند، ممکن است با زنانی برخورد کند که از او در بی‌وفایی بهتر باشند.
هوش مصنوعی: زن، نماد فریب و نیرنگ است؛ او در ظاهر به صلح و آرامش می‌نماید، اما در باطن می‌تواند موجب جنگ و درگیری شود.
هوش مصنوعی: دشمنی به‌عنوان یک آفت و بدبختی در جهان شناخته میشود، ولی اگر دو نفر با هم دوست شوند، باعث هلاکت و نابودی جان یکدیگر می‌گردند.
هوش مصنوعی: انگار که بگویی کار را انجام بده، اما او گوش نمی‌دهد؛ و اگر بگویی کار را نکن، باز هم دو نفر تلاش می‌کنند که کار را انجام دهند.
از غم تو نشاطمند و شادمان میشود و از شادی تو از غصه می‌میرد.
این‌ها که گفتم کار زنان راست‌کردار بود شرح حیله زنان بد، دراز است.
هوش مصنوعی: مجنون به خاطر آنکه لیلی با مردی دیگر ازدواج کرده است، به طور ناگهانی و بی‌حد و حساب از دلش آتشی شعله‌ور و سوزان برمی‌خیزد.
هوش مصنوعی: از شدت درد دلش که به اوج رسید، مانند مرغی که از آسمان به زمین می‌افتد، ناگهان به زمین افتاد.
هوش مصنوعی: مجنون آنچنان با سر به سنگ می‌کوبد که خونش باعث میشود کوه مانند گل‌های رنگی شود.
هوش مصنوعی: مجنون در حالت غم و اندوهی عمیق در بیابان، بر روی سنگ‌های تیز و خاره افتاده و در حالی که جانش جریحه‌دار و لباسش پاره شده، خود را در رنج و درد می‌بیند.
مرد شتر سوار که این شرح گفته بود(دیو که به وسیلهٔ جادو و سحر مورد خطاب قرار گرفت)، از حرف‌های خود شرمنده و سرافکنده شد.
هوش مصنوعی: مدتی از آن زمان نگذشت که مجنون، دل‌باختهٔ لیلی، متوجه شد که او به یکی دیگر ازدواج کرده است.
هوش مصنوعی: مجنون با هزاران بهانه و عذر پیش لیلی می‌آید و از آنچه بر او گذشته، شرمنده است.
هوش مصنوعی: من گفتم حرفی نادرست و زشت و از تو بخاطر آن بگذار که گذشته‌ها گذشت.
هوش مصنوعی: اگر من به خاطر تو مزاحتی کردم، به خاطر عذر تو جان خود را(به خطر) انداخته‌ام.
هوش مصنوعی: لیلی که در پرده و با چهره‌ای پوشیده است، از قبل به خاطر تو دلی شکسته و دل‌تنگی دارد.
هوش مصنوعی: شوهر لیلی که رقیب و همسر اوست، شب را بی‌خواب و با فکر او سپری کرده است.
هوش مصنوعی: هر چند دیگری با لیلی ازدواج کرده، اما از یاد تو دور نمی‌شود و هنوز در دل او جایی داری.
هوش مصنوعی: جز نام تو کسی بر زبان نیاورد و غیر از تو، هیچ‌کسی در این جهان برایم وجود ندارد.
هوش مصنوعی: هیچ لحظه‌ای نیست که آن دختر جادوئی (پریزاد) تو را به یاد نیاورد و از یاد نبردت.
هوش مصنوعی: یک سال است که لیلی عروس شده و این مدت بیشتر به خاطر عشق و محبت توست و او با مهر و محبت خودش به تو وابسته است.
هوش مصنوعی: اگرچه سال‌های زیادی بی‌تو بگذرد، نمی‌توانم از عشق تو دور شوم و زندگی بدون تو غیرممکن است.
هوش مصنوعی: مجنون در آینه‌ای، دورویی و نیرنگ را می‌بیند و متوجه دروغگویی میشود.
هوش مصنوعی: مجنون از غم ازدواج لیلی، کمتر از آن چیزی که تصور می‌کرد، اندوه خورد و احساسش به آنچه که از او بی‌وفایی دید، کمتر از آن بود که برایش اهمیت داشته باشد.
هوش مصنوعی: مجنون همچون پرنده‌ای با بال‌های شکسته است که از شدت ضربه‌ای که به او وارد شده، افسرده و ناامید شده است.
هوش مصنوعی: مجنون پیاپی از شدت ناراحتی و افسردگی، اشک می‌ریزد و در این حال، از غم و درد خود سخن می‌گوید. اشک‌هایش همچون مرواریدی سرخ از دلی که شکسته است، بر زمین می‌چکد.
هوش مصنوعی: مجنون در وضعیتی آشفته و بی‌سامان قرار دارد و هیچ خبری از او را یار (لیلی) ندارد، به این معنی که او از حال مجنون بی‌خبر است.
هوش مصنوعی: این عروس تازه‌عروسی که در حال آماده شدن است، آنقدر زیبا و دلربا به نظر می‌رسد که به طرز شگفت‌انگیزی توجه مجنون را جلب می‌کند.
هوش مصنوعی: عروسی که در بالای مهد نشسته، به قدری زیباست که باعث حسادت هزار نقاش میشود، زیرا جمال او به زیبایی هنر و نقاشی‌های آنها می‌افزاید.
هوش مصنوعی: زمانی که لیلی به شوهر رفته بود، مجنون به دو دلیل در غم و اندوه به سر می‌برد: یکی اینکه پای او در زنجیر محبت لیلی مانده و دیگری اینکه دلش به خاطر جدایی از او شکسته است.
هوش مصنوعی: مجنون که از غم لیلی دلش شکسته بود، حالا غمی دیگر پیدا کرده زیرا متوجه شده که لیلی شوهر کرده است.
هوش مصنوعی: مجنون به قدری دیوانه و مجذوب لیلی شده است که حتی عقلش هم رنگ فرشتگان را به خود گرفته و از آنچه که قبلاً بود، بیشتر دیوانه شده است.
هوش مصنوعی: مجنون مانند پرنده‌ای افتاده است که دیگر قدرت پرواز ندارد و به حدی در غم و اندوه غرق شده که حتی توان نفس کشیدن هم برایش باقی نمانده است.
هوش مصنوعی: مجنون در تلاش است تا آب حیات را پیدا کند، و به وضعیتی رسیده که هرچه میشود، می‌داند و آگاه است.
هوش مصنوعی: مجنون به سوی دیاری که لیلی در آنجا زندگی می‌کند، رفت و او را شبیه پری زیبا و باریک می‌دید که موهایش به خاطر غم و اندوه، مانند مویی نرم شده است.
هوش مصنوعی: مجنون با لیلی، که اکنون شوهر کرده، به زبان باد سخن می‌گوید و او را ندا می‌کند که ای همسر شاداب شده‌ای با همسر دیگر!
هوش مصنوعی: کجاست آن لحظه‌ها که دو نفر با هم به توافق می‌رسیدند؟ که به تعداد هزاران وعده، عهد و پیمان می‌بستند؟
هوش مصنوعی: کجاست آنقدر نزدیکی که به وصال و پیوند امید بدهد؟ کجا اوست که سر بر آستان خضوع و فرمانبرداری بگذارد؟
هوش مصنوعی: دعوی کردن به دوستاری یعنی ادعای محبت به کسی کردن و به او وعده وفا دادن، اما در واقع این فقط امیدواری است و عمل درستی در پی ندارد.
هوش مصنوعی: امروز به خاطر شکستن پیمان اشتیاقی برای دیدن لیلی ندارم و چهره‌ای بی‌گناه از من پنهان شده است.
هوش مصنوعی: اگر تو از وفای خود دست کشیده‌ای، آن ادعای دوستی که می‌کردی کجا رفته است؟
هوش مصنوعی: من برای تو با تمام وجودم و جانم حاضرم، اما تو فقط به زبان از دوستی و محبت صحبت می‌کنی و در عمل وفاداری نداری.
هوش مصنوعی: من عشق تو را با تمام وجود خریده‌ام، ولی تو عشق شخص دیگری را انتخاب کرده‌ای.
هوش مصنوعی: هیچکس نمی‌تواند به راحتی و بی‌احساس به عهد و پیمان‌های گذشته خود خیانت کند، مگر آنکه به کسی دیگر عشق ورزد و حتی یاد آن شخص قبل را فراموش کند.
هوش مصنوعی: چنان با معشوق جدید خود خوشحال شده‌ای که فراموش کرده‌ای یاد یار قدیم خود را.
هوش مصنوعی: اگر با دیگری نزدیکی و روابطی برقرار کردی، ما را با زبانت فراموش نکن.
هوش مصنوعی: ما در جوانی خود به باغ تو که زیباست، دچار مشکل و دردسر شده‌ایم. آه، همگی ما زحمتکشانی هستیم که برای پرورش و نگهداری این باغ زحمت می‌کشیم.
هوش مصنوعی: فاخته (پرنده‌ای است که در اینجا نمایندهٔ کسی است که عشق و آرزویی دارد) در باغ به خاطر عشقش رنج زیادی کشید، اما وقتی میوهٔ عشق به بار نشست، زاغ (پرنده‌ای دیگر که در اینجا نماد رقیب یا کسی است که به خوشی می‌رسد) آن میوه را می‌خورد و بهره‌مند میشود.
هوش مصنوعی: خرمای تو، هرچند که به دیگران می‌سازد و مناسب است، برای من که عاشق تو هستم مانند خاری است و دردآور.
باد سموم یا باد سام، باد داغی است که کشتزار و باغ را از بین می‌برد.
هوش مصنوعی: ای سمنبر (دختر زیبا) تو مانند سروی هستی که هیچکس از آن نمی‌تواند بهره‌مند شود؛ زیرا تو بسیار خاص و بی‌نظیری.
هوش مصنوعی: نخستین برداشت و امید من از یاری تو به خوشبختی ختم شد، اما در نهایت به حسرت و خاری رسید.
هوش مصنوعی: هنگامی که دل را به تو دادم، هرگز تصور نکردم که چنین روزی پیش بیاید.
هوش مصنوعی: تو با قول و قسم‌های خود مرا فریب دادی که من باید عاشق و وابسته به تو باشم.
هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که به چه عهد و سوگند راستینی متعهد شده‌ای! به این فکر کن که این پیوندی که برقرار کرده‌ای، چقدر واقعی است!
هوش مصنوعی: تو دل خود را به دیگری خوش کرده‌ای و از دیدن من، هیچ شرمی نداری.
هوش مصنوعی: من و تو تنها نیستیم که در این دور از هم دوریم، بلکه در این دنیا افرادی هستند که به ما نگاه می‌کنند و می‌توانند به حسرت ما بخندند.
هوش مصنوعی: آنانی که به کارهای دیگران آگاه هستند، اعمال بد و خوب آنها را می‌شمارند و قضاوت می‌کنند.
هوش مصنوعی: آنها می‌بینند که در غم تو چه رنج و اندوهی را تحمل کردم و این درد و رنج من چگونه بر زندگی‌ام تأثیر گذاشته است.
هوش مصنوعی: اگرچه من چشم‌هایم را بسته‌ام و نمی‌توانم ببینم، اما دیگران هنوز به تماشای او (لیلی) می‌پردازند.
هوش مصنوعی: وقتی که بر هم زدن پیمان (عهد) را خواستار شوند، دیگر دربارهٔ کسی که پیمان را شکسته چه می‌توان گفت؟
هوش مصنوعی: شکستن عهد، خوب نیست؛ بنابراین، به فکر فرو برو در مورد شکستن آرامش و امنیت اولیه زندگی که همچون مهد است.
هوش مصنوعی: چون گل در شکوفایی‌اش سرشار از زندگی است، تا زمانی که شکوفا نشود، عواطف و احساسات در دلش خاری ایجاد نمی‌کند؛ یعنی تا وقتی عشق یا رابطه‌ای آغاز نشده، درد و رنجی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که نگار (لیلی) نرود و از دسترس دور نشود، دلبستگی و عشق او همچنان در دل مجنون پنهان می‌ماند و هیچکس از این دلبستگی آگاه نخواهد شد.
هوش مصنوعی: تا زمانی که شب تمام نشده و ماه طلوع نکرده، به خاطر چهرهٔ تاریک و غم‌انگیز، به پایانی خوش دست نیافته‌ام.
هوش مصنوعی: مجنون از اینکه دیگر نمی‌تواند به لیلی امید داشته باشد و از او خوشحال شود، می‌پرسد که به چه دلیلی و با چه امیدی باید به او نگاه کند یا بخندد.
هوش مصنوعی: عمر من به خاطر آن وعده‌ای که به من دادی، به پایان رسید و به حقیقت نپیوست.
هوش مصنوعی: تو کاری نکن که من خوشحال شوم و آن شخص هم نیستم که تو را فراموش کنم.
هوش مصنوعی: با وجود تمام رنج‌هایی که از تو می‌کشم، اگر ناراحت شوم باز هم بابت رنجش‌ام از تو دلسرد نمی‌شوم.
هوش مصنوعی: غم را در دل من آنقدر نشاندی که دیگر نتوانم در این میان شرم داشته باشم.
هوش مصنوعی: من دیگر چهره‌ات را دوست ندارم و آن دل را نیز نمی‌شناسم که به آن وفا نکردی.
هوش مصنوعی: من در برابر خامی و نادانی تو درمانده و ناتوان شده‌ام و نمی‌دانم چگونه باید نام و یاد تو را بر زبان بیاورم.
هوش مصنوعی: با وجود تمام ظالمتی که نسبت به من می‌کنی، هنوز هم توانایی جسمی و روحی من برای تحمّل این دشواری‌ها وجود دارد.
هوش مصنوعی: اگرچه ظلم و ستم تو باعث کاهش عمر آدم‌ها میشود، اما زیبایی چهره‌ات موجب میشود که این ستم مورد عذرخواهی قرار گیرد.
هوش مصنوعی: هر کس که صاحب چنین زیبایی باشد، خون همه افراد برای او حلال است؛ یعنی برای زیبایی و محبوبیت او می‌توان به هر چیزی دست زد و حتی مرتکب قتل شد.
تو خورشید هستی و من چراغی افسرده و کم‌نور؛ پس بهتر که در پیشت بمیرم.
هوش مصنوعی: اگر ماه خوشبو باشد، تو همچون ماهی زیبا هستی و اگر به دو صورت زیبا باشی، تو همچون شاه هستی.
هوش مصنوعی: گل در باغ و لاله در دشت، مانند شیرینی و خوشی، مثل شهد گل سرخ هستند.
هوش مصنوعی: اگر کسی که به تو علاقه‌مند است، شعله‌ای را از دور ببیند، آب در دهانش جمع میشود و تشنگی‌اش را درک می‌کند.
هوش مصنوعی: هرچند باغی پر از گل و زیبایی دارد، اما زیبایی صورت تو باعث میشود که آن باغ ارزش کمی داشته باشد.
کاهی یعنی زرد
هوش مصنوعی: هر خم و کمانی از ابروی تو مانند یک خیال زیباست و هر یک از آنها شبی مانند عید را یادآوری می‌کند، مانند هلال ماه در شب عید.
هوش مصنوعی: اگر عود (چوب خوشبو) سفید نباشد، بوی خوش آن را نمی‌توان با رنگ سرخ گل تو مقایسه کرد، زیرا گل سرخ تو به‌سان درخت بید سرخ است.
هوش مصنوعی: سلطان، در زیر چادری سیاه و خوشبو، دو سرزمین حبش و چین را تصاحب کرده است.
هوش مصنوعی: از زیبایی چهرهٔ یاری با این همه سختی و مشکل، برداشتن دشوار است.
هوش مصنوعی: جز این تدبیر دیگری نمی‌شناسم که جانم را فدای تو کنم.
هوش مصنوعی: من شرم و حیا را بر وفای تو انتخاب می‌کنم و از بی‌وفایی و بدی‌های تو هیچ نمی‌بینم.
هوش مصنوعی: من به محبت و صبر خود در کنار تو ادامه می‌دهم، هرچند نمی‌دانم زندگی تا کجا اجازه می‌دهد که این وضعیت ادامه یابد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههای دیگر
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.