نکیسا بر طریقی کان صنم خواست
فرو گفت این غزل در پرده راست
مخسب ای دیده دولت زمانی
مگر کز خوشدلی یابی نشانی
برآی از کوه صبر ای صبح امید
دلم را چشم روشن کن به خورشید
بساز ای بخت با من روزکی چند
کلیدی خواه و بگشای از من این بند
ز سر بیرون کن ای طالع گرانی
رها کن تا توانی ناتوانی
به عیاری برآر ای دوست دستی
برافکن لشگر غم را شکستی
جگر در تاب و دل در موج خونست
گر آری رحمتی وقتش کنونست
نه زین افتاده‌تر یابی ضعیفی
نه زین بیچاره‌تر یابی حریفی
اگر بر کف ندانم ریخت آبی
توانم کرد بر آتش کبابی
و گر جلاب دادن را نشایم
فقاعی را به دست آخر گشایم
و گر نقشی ندانم دوخت آخر
سپند خانه دانم سوخت آخر
و گر چینی ندانم در نشاندن
توانم گردی از دامن فشاندن
میندازم چو سایه بر سر خاک
که من خود اوفتادم زار و غمناک
چو مه در خانه پروینیت باید
چو زهره درد بر چینیت باید
سرایت را بهر خدمت که خواهی
کنیزی می‌کنم دعوی نه شاهی
مرا پرسی که چونی زارزویم
چو میدانی و می‌پرسی چه گویم
غریبی چون بود غمخوار مانده
ز کار افتاده و در کار مانده
چو گل در عاشقی پرده دریده
ز عالم رفته و عالم ندیده
چو خاک آماجگاه تیر گشته
چو لاله در جوانی پیر گشته
به امیدی جهان بر باد داده
به پنداری بدین روز اوفتاده
نه هم پشتی که پشتم گرم دارد
نه بختی کز غریبان شرم دارد
مثل زد غرقه چون می‌مرد بی‌رخت
که باید مرده را نیز از جهان بخت
ز بی کامی دلم تنها نشین است
بسازم گر ترا کام اینچنین است
چو برناید مرا کامی که باید
بسازم تا ترا کامی بر آید
مگر تلخ آمد آن لب را وجودم
که وقت ساختن سوزد چو عودم
مرا این سوختن سوری عظیمست
که سوز عاشقان سوزی سلیمست
نخواهم کرد بر تو حکم رانی
گرم زین بهترک داری تو دانی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شیرین به نکیسا می‌گوید که غزلی برای عزیزش بخواند و از او می‌خواهد تا در دلش امید را زنده کند و به زندگی‌اش روشنایی بخشد. نکیسا در این غزل از درد و رنج عشق می‌گوید و غم‌هایش را بیان می‌کند، از ناتوانی و حسرت‌هایش در عشق سخن می‌گوید و از بی‌کسی خود شکایت دارد. او مثل گلی است که با وجود جوانی، پژمرده است و آرزوهایش در آتش عشق سوخته است. همچنین او می‌فهمد که تنها ماندن و عدم کامیابی در زندگی چقدر درد و رنج برایش به همراه دارد، اما او همچنان برای خوشبختی محبوبش آماده است و از رنج خود نگران نیست. نکیسا بیان می‌کند که عشقش سوزاننده است، اما این سوختن نیز معنایی عمیق و زیبا دارد.
هوش مصنوعی: نکیسا با رعایت آداب و ظرافت، این غزل را در مدح و توصیف معشوق (صنم) بیان می‌کند.
هوش مصنوعی: ای دیده، نگذار که از خوشحالی بی‌خبر بمانم، شاید زمانی از خوشحالی نشانه‌ای را ببینم.
هوش مصنوعی: ای صبح امید، از کوه صبر برافراز و دل مرا روشن کن، مانند خورشید.
هوش مصنوعی: ای بخت، چند روزی مرا یاری کن و کلیدی به من بده تا این بند و گرفتاریم را بگشایی.
هوش مصنوعی: ای بخت بد، سرم را از غم بیرون بیاور و تا جایی که می‌توانی، مرا از بیچارگی و ناتوانی آزاد کن.
هوش مصنوعی: ای دوست، به ترفند و زیرکی کار کن و دستت را دراز کن تا لشگر غم را شکست دهی.
هوش مصنوعی: دل شیرین به شدت در عذاب است و احساسی دردناک دارد، به طوری که حالش مانند جگر به تابی و موجی از خون شبیه است. اکنون زمان آن است که اگر رحمتی وجود دارد، به او کمک کنی.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس را نمی‌توانی پیدا کنی که از اوضاع اینچنین بدتر و ضعیف‌تر باشد و هیچ رقابتی را نمی‌توانی بیابی که به این اندازه بیچاره و درمانده باشد.
هوش مصنوعی: اگر ندانم که به دستانم آبی ریخته شده، باز هم می‌توانم کباب را بر روی آتش بپزم و درست کنم.
هوش مصنوعی: اگر نتوانم جلاب دادن (فراهم کردن نوشیدنی خوشمزه) را انجام دهم، در پایان، به دست آوردن (نوشیدنی) فقاع (نوعی نوشیدنی کف‌دار) را نیز به سختی ممکن می‌سازم.
هوش مصنوعی: اگر نتوانم نقش زیبایی بافتن، اما می‌دانم که آتش عشق می‌تواند خانه دل را بسوزاند.
هوش مصنوعی: اگر نمی‌دانم چگونه چین و چروک درست کنم، اما می‌توانم گردهایی از دامنم بریزم.
هوش مصنوعی: من مانند سایه‌ای بر روی خاک می‌افتم، چراکه خودم به شدت افسرده و غمگین شده‌ام.
هوش مصنوعی: چون ماه باید که در خانهٔ تو مانند پروین (صورت فلکی) باشد و زیبایی‌ات مانند زهره (زهره) باید که بر گونه‌هایت چین و درد ایجاد کند.
هوش مصنوعی: هر کاری که بخواهی برای تو انجام می‌دهم، حتی اگر به اندازهٔ یک کنیز باشد، نه به عنوان یک شاه.
هوش مصنوعی: شما از من می‌پرسید که حال من چگونه است و در حالی که از درد و رنج من خبر دارید، می‌خواهید چه چیزی بگویم.
هوش مصنوعی: تنهایی و غم و اندوه چگونه است برای کسی که در میان مشکلات و سختی‌ها به سر می‌برد و هیچ کس به او کمک نمی‌کند و به حالت او توجه ندارد.
هوش مصنوعی: شیرین به نکیسا می‌گوید که مانند گلی که در عشق پرده‌ها را شکافته، از دنیای مادی رفته و نمی‌خواهد به آن بازگردد.
هوش مصنوعی: شیرین به نکیسا می‌گوید که مانند خاکی است که هدف تیرها شده و از درد و رنج عشق آسیب دیده است، همچنین به سن بلوغ خود رسیده اما همچنان از جوانی خود چیزی نتوانسته بهره ببرد.
هوش مصنوعی: شیرین به خاطر امیدی که داشته، همه چیز خود را از دست داده و اکنون به این وضعیت بدی دچار شده است.
هوش مصنوعی: شیرین در این بیت می‌گوید که نه کسی دارد که به او تکیه کند و در سختی‌ها پشتیبانش باشد، و نه بختی دارد که از بیگانگان خجالت بکشد و او را از شر آنها در امان نگه دارد.
هوش مصنوعی: شخصی که غرق شده و مانند مرده به نظر می‌رسد، حالتی دارد که حتی باید به او به عنوان یک مرده نگاه کرد، چون در واقع او به خاطر بی‌کامی و درد جدایی از عشق، به حالتی ناامید و بی‌حالت رسیده است.
هوش مصنوعی: دل من از عدم کامی و ناکامی به شدت غمگین و افسرده است. اگر تو هم اینطور احساس می‌کنی، باید من هم به حال خودم بسازم و به تنهایی زندگی کنم.
هوش مصنوعی: اگر به من کامی نرسد و به خواسته‌هایم نرسم، مجبورم تلاش کنم تا تو به آنچه می‌خواهی برسی.
هوش مصنوعی: آیا لب تو آن‌قدر تلخ و ناپسند است که وقتی در تلاش برای عشق هستم، وجودم مانند چوب عود بسوزد؟
هوش مصنوعی: سوز و آتش دل‌سوزی که من دارم، سوختنی بزرگ و عمیق است، که مانند سوز عاشقان خالص و پاک است.
هوش مصنوعی: نمی‌خواهم بر تو سلطنت کنم، چون تو به خوبی میدانی که جایگاه بهتری داری.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.