چونکه خواننده خواند نامه تمام
جوش آتش برآمد از بهرام
باز خود را به صد توانایی
داد چون زیرکان شکیبایی
با چنان گرمی‌یی نکرد شتاب
بعد از اندیشه باز داد جواب
که‌آنچه در نامه کاتبان راندند
گوش کردم چو نامه بر خواندند
گرچه کاتب نبوده چابک دست
پند گوینده را عیار‌ی هست
آنچه بر گفته شد ز رای بلند
می‌پسندم که هست جای پسند
من که در پیش من چه خاک و چه سیم
سر فرو ناورم به هفت اقلیم
لیک ملکی که ماندم از پدران
عیب باشد که هست با دگران
گر پدر دعوی خدایی کرد
من خدا دوستم خِرد پرورد
هست بسیار فرق در رگ و پوست
از خدا دوست تا خدایی دوست
من به جرم نکرده معذور‌م
کز بزهکار‌ی پدر دورم
پدرم دیگر است و من دگرم
که‌آن اگر سنگ بود من گهر‌م
صبح روشن ز شب پدید آید
لعل صافی ز سنگ می‌زاید
نتوان بر پدر گوایی داد
که خداتان از او رهایی داد
گر بدی کرد چون به نیکی خفت
از پس مرده بد نباید گفت
هرکجا عقل پیش رو باشد
بد بدگو ز بدشنو باشد
هرکه او در سرشت بد‌گهر است
گفتنش بد شنیدنش بتر است
بگذرید از جنایت پدرم
بگذارید از آنچه بی‌خبر‌م
من اگر چشم بد نگیرد راه
عذر خواهم از آنچ رفت گناه
پیش از این گر چو غافلان خفتم
اینک اینک به ترک آن گفتم
مقبلی را که بخت یار بود
خفتنش تا به وقت کار بود
به که با خواب دیده نستیزد
خسبد اما به وقت برخیزد
خواب من گرچه بود خوابی سخت
از سرم هم نبود خالی بخت
کرد بیداربختی‌ام یاری
دادم از خواب سخت بیداری
بعد ازین روی در بهی دارم
دل ز هر غفلتی تهی دارم
نکنم بی‌خودی و خودکامی
چون شدم پخته کی کنم خامی؟
مصلحان را نظر نواز شوم
مصلحت را به پیش‌باز شوم
در خطای کسی نظر نکنم
طمع مال و قصد سر نکنم
از گناه گذشته نارم یاد
با نمودار وقت باشم شاد
با شما آن کنم که باید کرد
وز شما آن خورم که شاید خوَرد
ناورم رخنه در خزینهٔ کس
دل دشمن کنم هزینه و بس
نیک‌رای از دَرم نباشد دور
بد و بد‌رای را کنم مهجور
جز به نیکان نظر نیفروزم
از بدآموز بد نیاموزم
دور دارم ز داوری آزرم
آن کنم کز خدای دارم شرم
زن و فرزند و ملک و مال همه
بر من ایمن‌تر از شبان و رمه
نان کس را به زور نگشایم
بلکه نانش به نان برافزایم
نبَرَد دیو آرزو‌م از راه
آرزو را گرو کنم به گناه
ننمایم به چشم بیننده
آنچه نپسندد آفریننده
چون شه این گفت و رای‌ها شد راست
پیرتر موبد از میان برخاست
گفت ما را تو از خداوندی
هم خرد‌بخش و هم خردمندی
هرچه گفتی ز رای خوب سرشت
خردش بر نگین دل بنوشت
سر تو زیبی، که سروری همه را
سر‌شبان هم تو شایی این رمه را
تاجداری سزای گوهر توست
تاج با ماست لیک بر سر توست
زند گشتاسبی به جز تو که خواند؟
زنده‌دار کیان به جز تو که ماند؟
تخمهٔ بهمنی و دارا‌یی
از تو می‌پاید آشکارایی
میوه نو تویی سیامک را
یادگار اردشیر بابک را
تا کیومرث از سریر و کلاه
می‌رود نسبت تو شاه به شاه
ملک با تو به اختیاری نیست
در جهان جز تو تاجداری نیست
موبدان گر نوند و گر کهنند
همه از یک‌زبان در این سخنند
لیک ما بندگان در این بندیم
که گرفتار عهد و سوگند‌یم
با نشیننده‌ای که دارد تخت
دست عهدی شده‌ست ما را سخت
که نخواهیم تاج بی سرِ او
بر نتابیم چهره از در او
حجتی باید استوار کنون
که‌آرد آن عهد را ز عهده برون
تا در آیین خود خجل نشویم
نشکند عهد و تنگدل نشویم
شاه بهرام کاین جواب شنید
پاسخی دادشان چنانکه سزید
گفت عذر از شما روا نبود
عاقل آن به که بی وفا نبود
این مخالف که تخت گیر شماست
طفل من شد اگرچه پیر شماست
تاجش از سر چنان به زیر آرم
که یکی موی ازو نیازارم
گرچه موقوف نیست شاهی من
بر مدارا و عذرخواهی من
شاهم و شاهزاده تا جمشید
ملک میراث من سیاه و سپید
تاج و تخت آلت‌ست و شاهی نه
آلتی خواه باش و خواهی نه
هرکه شد تاجدار و تخت‌نشین
تاج او آسمان و تخت زمین
تخت جمشید و تاج افریدون
هر دو دایم نماند تا اکنون
هرکه‌را مایه بود سر بفراخت
از پی خویش تاج و تختی ساخت
من که بر تاج و تخت ره دانم
تیغ دارم به تیغ بستانم
جای من گر گرفت غدار‌ی
عنکبوتی تنید بر غاری
اژدهایی رسید بر در غار
وآنگه از عنکبوت خواهد بار؟
مور کی جنس جبرییل بود؟
پشه کی مرد پای پیل بود؟
گور چندان زند ترانه دلیر
که ننالد سپید مهره شیر
نزد خورشید خاصه برج حمل
این چنین صد چراغ را چه محل؟
خر که با بالغان زبون گردد
چون به طفلان رسد حرون گردد
من به سختی به خانه دگران
خانهٔ من به دست خانه‌بر‌ان
خورش خصم شهد یا شکر است
خورد من یا دل است یا جگر است
تیغ و دشنه به از جگر خوردن
دشنه بر ناف و تیغ بر گردن
همه ملک عجم خزانهٔ من
در عرب مانده خیل‌خانهٔ من
گاه منذر فرستدم خوانی
گاه نعمان فدا کند جانی
نان دهانم بدین کله‌داری
نان خورانم بدان گنه‌کاری
من چو شیر جوان ولایت گیر
جای من کی رسد به روبه پیر؟
کی منم، کی برد مخالف تاج؟
جز به کی‌زاده کی دهند خراج؟
هست جای کیان سزای کیان
جز کیان را مباد جای کیان
شاه ماییم و دیگران رهی‌اند
ما پُریم آن دگر کسان تهی‌اند
شاه باید که لشگر انگیزد
از سواری چه گرد برخیزد؟
می که پیر مغان ز دست نهاد
جز به پور مغان نشاید داد
نیک دانید کان چه می‌گویم
راست‌کار‌ی و راستی جویم
لیک از راه نیک‌پیمانی
نز سر سرکشی و سلطانی
آن کنم من که وفق رای شماست
رای من جستن رضا‌ی شماست
وانکه گفتید حجتی باید
که بدو عهد بسته بگشاید
حجت آن‌ست کز میان دو شیر
بهره آن‌را بوَد که هست دلیر
بامداد‌ان دو شیر غرنده
خورشی در شکم نیاکنده
وحشی تیز چنگ خشم‌آلود
کز دم آتشین برآرد دود
شیر‌دار آورَد به میدان‌گاه
گِرد بر گرد صف کشند سپاه
تاج شاهان ز سر به زیر نهند
در میان دو شرزه شیر نهند
هرکه تاج از دو شیر بستاند
خلقش آن‌روز تاجور داند
چون سخن گفته شد به رفق و به راز
سخن دلفریب طبع‌نواز
نامه را مُهر‌ِ خود نهاد بر او
شرح و بسطی تمام داد بر او
به پرستندگان خویش سپرد
تا برندش چنانکه باید برد
شه‌پرستان که مهر شه دیدند
وان سخن‌های نغز بشنیدند
بازگشتند سوی خانهٔ خویش
صورت شاه نو نهاده به پیش
گشته هریک ز مهربانی او
عاشق فر خسروانی او
همه گفتند شاه بهرام است
که ملک گوهر و ملک نام است
نتوان بر خلاف او بودن
آفتابی به گِل بر اندودن
تند شیری‌ست آن نبرده سوار
که‌اژدها را کند به تیر شکار
چون شود تندشیر پنجه‌گشای
هیچکس پیش او ندارد پای
بستاند سریر و تاج به زور
سرور‌ان را برد به پای ستور
به که گرمی در او نیاموزیم
آتش کشته بر نیفروزیم
قصهٔ شیر و برگرفتن تاج
به چنین شرط نیست او محتاج
لیکن این شیر حجتی است بزرگ
که‌آگهی‌مان دهد ز روبه و گرگ
سوی درگه شدند جمله ز راه
باز گفتند شرط شاه به شاه
نامه خواندند و حال بنمودند
یک سخن بر شنوده نفزودند
پیر تخت آزمای تاج‌پرست
تاج بنهاد و زیر تخت نشست
گفت ازان تاج و تخت بیزار‌م
که ازو جان به شیر بسپارم
به که زنده شوم ز تخت به زیر
تا شوم کشته در میان دو شیر
مرد زیرک کجا دلیر خورد
طعمه‌ای کز دهان شیر خورد
وارث مملکت به تیغ و به جام
هیچکس نیست جز ملک بهرام
وارث ملک را دهید سریر
صاحب افسر جوان بِه است که پیر
من ازین شغل درکشیدم دست
نیستم شاه لیک شاه‌پرست
پاسخ آراستند ناموران
کای سر خسروان و تاج سران
شرط ما با تو در خداوندی
نیست الا بدین خردمندی
چون به فرمان ما شدی بر تخت
هم به فرمان ما رها کن رخت
نیست بازی ز شیر بردن تاج
تا چه شب‌بازی آورَد شب داج
شرط او را به جای خویش آریم
شیر بندیم و تاج پیش آریم
گر بترسد سریر عاج تراست
ور شود کشته نیز تاج تراست
گر شود چیر و تاج بردارد
وز ولایت خراج بردارد
در خور تخت و آفرین باشد
لیک هیهات اگر چنین باشد
ختم قصه بر این شد آخر کار
که‌آنچه شرط است نگذرد ز قرار
روز فردا چو در شمار آید
شاه با شیر در شکار آید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: بهرام پس از خواندن نامه‌ای از ایرانیان، با تفکر و سنجش پاسخ آن را می‌دهد. او می‌گوید که ارتباط او با پدرانش نباید به گناهان آنها پیوند بخورد و هر کس باید نه بر اساس گذشته، بلکه بر اساس شخصیت خود قضاوت شود. بهرام بر این باور است که تاج و تخت الهی نیستند و باید با درایت و نخوت به مسؤولیت‌های خود عمل کند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که برای دفاع از حقوق خود و سرزمینش، حتی اگر لازم باشد باید به نبرد با شیرها برود. در نهایت، او به درخواست‌های مخالفان پاسخ می‌دهد و شرطی برای تاج و تخت را تعیین می‌کند که باید در روز شکار با شیرها به اثبات برسد.
هوش مصنوعی: وقتی خواننده نامه را خواند، آتش خشم در وجود بهرام شعله‌ور شد.
هوش مصنوعی: بهرام با تمام توان و قدرت خود به پاسخ گفتن مشغول شد، زیرا زیرکان و دانایان صبور، خصوصیات ویژه‌ای دارند.
هوش مصنوعی: بهرام بعد از تفکر و تامل، با حوصله و آرامش پاسخ داد و عجله نکرد.
هوش مصنوعی: من آنچه را که در نامه نویسندگان نوشته بودند، شنیدم، زمانی که نامه را خواندند.
هوش مصنوعی: هرچند که این نویسنده (کاتب) نویسنده‌ای چابک و ماهر نیست، اما در کلام گوینده (پند دهنده) یک سنجش و اعتبار وجود دارد.
هوش مصنوعی: من آنچه را که دربارهٔ عقل و اندیشه گفته شد می‌پسندم، زیرا برایم قابل قبول و پسندیده است.
در نظر من خاک و سیم و زر یکی است و به ثروت هفت‌اقلیم دنیا نیز بی‌اعتنا هستم.
اما ملک و پادشاهی که از پدران به من رسیده‌است عیب و ننگ است که در دست دیگران باشد.
هوش مصنوعی: اگر پدرم ادعای خدایی کند، من دوست خدا هستم و او را با خرد خود پرورش می‌دهم.
از هر نظر فرق زیادی بین یک آدم خدادوست و یک شخص که خدایی می‌خواهد، هست.
هوش مصنوعی: من به خاطر جرم و گناهی که نکرده‌ام عذرخواهی می‌کنم، زیرا از پدرم که بزهکار است، دور هستم.
هوش مصنوعی: پدرم حالا دیگر من نیست و من هم دیگر آن شخص قبلی نیستم؛ اگر او سنگ بود، من هم گوهر (مروارید) هستم.
هوش مصنوعی: صبح روشن از شب به وجود می‌آید، مانند اینکه لعل (سنگ قیمتی) خالص از سنگ معمولی به دست می‌آید.
هوش مصنوعی: انسان نمی‌تواند بر پدرش شهادت دهد که خداوند او را از چنگال مشکلات نجات داده است.
هوش مصنوعی: اگر کسی به گذشته‌اش بدی کرده و حالا به نیکی رفتار می‌کند، نباید از او برای گذشته‌اش سخن بد گفت.
هوش مصنوعی: هر کجا که عقل و خرد برتری داشته باشد، بدگویی از بدها در برابر شنیدنش ناپسندتر است.
هوش مصنوعی: هر کسی که در ذات خود ناپاک و بدجنس باشد، گفتن و شنیدن حرف‌های او نیز بدتر از آن است که تنها از او بشنوی.
هوش مصنوعی: از اشتباهات و گناهان پدرم صرف نظر کنید و اجازه دهید از آنچه که از آن بی‌خبر هستم بگذرم.
هوش مصنوعی: اگر کسی از من بد نبیند، می‌توانم عذرخواهی کنم بابت گناهی که مرتکب شده‌ام.
هوش مصنوعی: من قبلاً مانند افرادی که غافل و بی‌خبر هستند خوابیده بودم، اما حالا تصمیم گرفته‌ام که این خواب را ترک کنم و به هوش آیم.
هوش مصنوعی: مقبلی که سرنوشت او را یاری کرده بود، برای خوابیدن مناسب بود تا به موقع برای کار برخواست.
هوش مصنوعی: خواب کسی که خواب خوشی دیده است، با خواب دیگران قابل مقایسه نیست؛ او می‌تواند به راحتی بخوابد، اما وقتی زمان کار فرا برسد، بیدار می‌شود.
هوش مصنوعی: اگرچه خواب من بسیار سنگین و عمیق بود، اما خوشبختی من هرگز از سرم دور نبود.
هوش مصنوعی: بیداربختی‌ام به من کمک کرد تا از خواب عمیق بیدار شوم و به زندگی واقعی خود بازگردم.
هوش مصنوعی: از این به بعد در زندگی‌ام نیکویی و خوبی دارم و از هر گونه غفلت و بی‌توجهی خالی هستم.
هوش مصنوعی: حالا که به بلوغ و پختگی فکری رسیده‌ام، نباید بی‌جهت و به خاطر خودخواهی عمل کنم و مجدد به دوران نادانی و خامی برگردم.
هوش مصنوعی: من می‌خواهم به اصلاح‌گران، با نیکی و محبت نگاه کنم و در کار مصلحت، به پیش قدم شوم.
هوش مصنوعی: من به اشتباهات دیگران توجه نمی‌کنم و به دنبال مال یا نیتی نفسانی نیستم.
هوش مصنوعی: من دربارهٔ گناهانی که در گذشته کرده‌ام، یادآوری نمی‌کنم و در این زمان که هستم، می‌خواهم خوشحال باشم.
هوش مصنوعی: من با شما به گونه‌ای رفتار می‌کنم که شایسته است و از شما چیزی می‌گیرم که ممکن است به من سود برساند.
هوش مصنوعی: من در خزانهٔ دیگران نفوذ نمی‌کنم، بلکه فقط دل دشمنانم را با هزینه کردن و خرج کردن از خودم می‌شکنم.
هوش مصنوعی: نیک‌نظر و دارای فکر نیکو هرگز از آرامش و امنیت دور نیست، اما کسی که فکر و نیت بد دارد، را به کناری می‌گذارم و از او دوری می‌کنم.
هوش مصنوعی: فقط به نیکان نگاه می‌کنم و از آنان می‌آموزم، زیرا از افراد بد و بدآموز چیزی نمی‌آموزم.
هوش مصنوعی: من از قضاوت ناپسند دوری می‌کنم، زیرا این کار را به خاطر شرم و عفتی که از خداوند دارم، انجام می‌دهم.
هوش مصنوعی: من از امن بودن زن، فرزند، ملک و مال خود مطمئن‌ترم تا از امنیت شبان و گله‌اش، زیرا به اعتماد به آنها اطمینان بیشتری دارم.
هوش مصنوعی: من نان کسی را با زور و اجبار تأمین نخواهم کرد، بلکه دوست دارم که نان او را با سخاوت خود زیاد کنم و به او کمک کنم.
هوش مصنوعی: دیو آرزو، یعنی خواسته‌های من را، از راه به در نبرد. من خواسته‌هایم را به گناهی به گرو می‌گذارم.
هوش مصنوعی: نمی‌خواهم چیزی را به چشم بیننده نشان دهم که خداوند آن را نپسندیده است.
هوش مصنوعی: وقتی که شاه این سخن را گفت و نظرات آن درست شد، موبد مسن‌تر از میان جمعیت بلند شد.
هوش مصنوعی: بهرام به ایرانیان می‌گوید که ما از خداوندی صحبت می‌کنیم که هم سرشار از حکمت است و هم به آن‌هایی که خرد دارند، فیض می‌بخشد.
هوش مصنوعی: هر چه از اندیشه و خواسته‌های خوب و نیکو گفتی، آن را در دل خود به یادگار برای همیشه نوشتم.
هوش مصنوعی: تو از نظر زیبایی و شکوه، سرآمد همه هستی و به عنوان رهبری، شایسته سروری بر این جمع هستی.
هوش مصنوعی: تاجداری و سلطنت برای تو شایسته است، اما تاج واقعی بر سر تو است و همچنان به تو تعلق دارد.
زند: تفسیر و شرح اوستا به زبان پهلوی ساسانی.
بهمن و دارا نام شاهان کیانی است.
هوش مصنوعی: تو میوه‌ای تازه هستی، یادگاری از سیامک و از اردشیر بابک.
هوش مصنوعی: زمانی که کیومرث، اولین پادشاه ایران، بر تخت (سریر) و با کلاه پادشاهی نشسته بود، رابطهٔ تو (شخص مورد خطاب) با شاهان (پادشاهان) باقی می‌ماند.
هوش مصنوعی: در این جهان هیچکس جز تو سلطنت و قدرتی ندارد و حتی ملک هم نمی‌تواند بر تو تسلطی داشته باشد.
هوش مصنوعی: موبدان، چه نو یا کهنه باشند، در این موضوع با یکدیگر یک زبان هستند و همه یکسان سخن می‌گویند.
هوش مصنوعی: ما بندگان در این وضعیت گرفتار شده‌ایم، زیرا به خاطر عهد و سوگی که بسته‌ایم، از جمله تعهداتی که داریم، در این بند قرار گرفته‌ایم.
هوش مصنوعی: ما با کسی که بر روی تخت نشسته و به توافقی پایبند است، ارتباط نزدیکی برقرار کرده‌ایم و این رابطه برای ما خیلی مهم و جدی است.
هوش مصنوعی: ما نمی‌توانیم تاجی را که بدون وجود او به‌دست آمده، بپذیریم و چهره‌مان را از درگاه او برگردانیم.
هوش مصنوعی: اکنون باید دلیل و مدرکی قوی بیاوریم که بتواند این پیمان را از عهدهٔ ما خارج کند و ما را از التزام به آن آزاد سازد.
هوش مصنوعی: ما باید در عمل و رفتاری که داریم، خود را شرمنده نکنیم و از محبت و دوستی که بین ما وجود دارد، کم نشود.
هوش مصنوعی: شاه بهرام که این پاسخ را شنید، پاسخی داد که در خور و شایستهٔ موقعیت بود.
هوش مصنوعی: بهرام می‌گوید که عذر شما پذیرفته نیست و انسان عاقل بهتر است که به کسی وفا نکند که خود بی وفاست.
هوش مصنوعی: این دشمن که بر تخت شما نشسته است، درست است که بزرگ و سالخورده به نظر می‌رسد، اما در واقع فرزند من است.
هوش مصنوعی: تاج او را آن‌قدر پایین می‌آورم که حتی یک تار موی او هم آسیب نبیند.
هوش مصنوعی: اگرچه سلطنت و مقام من به مدارا و عذرخواهی نیاز ندارد، ولی من این کار را انجام می‌دهم.
هوش مصنوعی: من شاه هستم و مانند شاهزادگان، حکومت و سلطنت من از میراث جمشید، پادشاه پیشین، به من رسیده است که هم خوشی و هم ناگواری را در بر دارد.
تاج و تخت وسیله است اما ریشه شاهی، خواه این وسیله باشد یا نه، پابرجاست.
هوش مصنوعی: هر کسی که بر تخت سلطنت نشسته و تاج بر سر دارد، آسمان همچون تاج او و زمین به مثابه تخت اوست، به این معنا که مقام و قدرت او به اندازه‌ای است که همه چیز زیر سلطه‌اش قرار دارد.
هوش مصنوعی: تخت جمشید و تاج افریدون، هر دو همیشه و برای همیشه باقی نمانده‌اند و به مرور زمان از بین رفته‌اند.
هوش مصنوعی: هر کسی که توان و امکانات مالی داشته باشد، می‌تواند برای خود مقام و سلطنتی بسازد و تاج و تختی برای خود ترتیب دهد.
هوش مصنوعی: من که بر تخت و سلطنت تسلط دارم و می‌توانم با شمشیر خود دشمنانم را از بین ببرم.
هوش مصنوعی: اگر جایگاهی که متعلق به من است، توسط عنکبوتی پلید در غاری گرفته شود.
هوش مصنوعی: اژدهایی به در ورودی غار رسید و حالا می‌پرسد آیا عنکبوت از او تخم خواهد گذاشت؟
هوش مصنوعی: این بیت به مقایسهٔ موجودات کوچک و بزرگ می‌پردازد و می‌گوید که مور (نیمی از موجودات بی‌اهمیت) چگونه می‌تواند هم‌تراز جبرییل (فرشتهٔ بزرگ) باشد و پشه (موجودی ریز و بی‌اهمیت) چه نسبتی با پای فیل (موجودی بسیار بزرگ و قوی) دارد. به طور کلی، این ابیات به تفاوت‌های اساسی و نابرابری‌ها در جهان اشاره می‌کند.
هوش مصنوعی: برخی از حیوانات مانند شیر و مهره‌های آن، برای اینکه از غم و اندوهی که پیش آمده در نبرد یا در اثر مرگ حیواناتی دیگر رنج می‌برند، باید آواز دلیرانه‌ای بخوانند و این به این معنی است که حتی در سختی‌های زندگی نیز نباید تسلیم شد و باید با شجاعت به پیش رفت.
هوش مصنوعی: در نزد خورشید، به‌ویژه در زمان برج حمل (فروردین)، صد چراغ (چراغ‌دان‌ها یا ستارگان) چه ارزشی دارند؟ این بیت به اهمیت و عظمت خورشید و بی‌ارزشی نسبت به آن چیزهایی که در برابرش کوچک و ناچیز به نظر می‌رسند اشاره دارد.
هوش مصنوعی: خر که در کنار بزرگترها به آرامی رفتار می‌کند، وقتی به کودکان برسد، طغیانی می‌شود و برمی‌خیزد.
هوش مصنوعی: من به دشواری به خانهٔ دیگران وارد می‌شوم و خانهٔ خود را به صاحب‌خانه‌ها واگذار کرده‌ام.
هوش مصنوعی: این بیت به تمثیل و تصویرسازی می‌پردازد و بیان می‌کند که شاید خورش دشمن، مانند شهد یا شکر شیرین باشد، اما در واقع درد و رنج من یا ناشی از دل است یا از جگر. به نوعی به جدل و تضاد میان خواسته‌ها و واقعیت‌های تلخ زندگی اشاره دارد.
هوش مصنوعی: بهتر است که انسان با چاقو و خنجر بجنگد و از خوردن جگر به درد و رنج خود ادامه ندهد، زیرا دشنه به ناف و تیغ به گردن نشانه‌ای از جدال و مبارزه است.
هوش مصنوعی: ملک عجم (کشورهای غیر عرب) همه به عنوان گنجینه‌ای از دارایی‌ها و منابع من در نظر گرفته شده، اما قصر و خانه‌ام در عرب نیز باقی مانده است.
هوش مصنوعی: گاهی برای منذر، دعوتی فرستادم تا بزم او را ترتیب دهم و گاهی نعمان (دوستان یا حامیان) جان خود را فدای او کنند.
هوش مصنوعی: من برای لقمه‌نان، به خاطر رهبری در کارهای بزرگ، نان می‌خورم و به همین خاطر، گناهکار به نظر می‌آیم.
هوش مصنوعی: من به جوانی و قدرت خود در این سرزمین افتخار می‌کنم، و هیچ کس نمی‌تواند به پای من برسد یا به جایگاه من نزدیک شود.
هوش مصنوعی: من چه کسی هستم و مخالفانم چه کسی هستند که می‌توانند تاج را از من بگیرند؟ تنها به فرزند کی (یعنی به کسانی که از خانواده کیانی هستند) خراج می‌دهند و نه به دیگران.
هوش مصنوعی: جایگاه و مقام پادشاهان ایرانی (کیان) مخصوص خود آن‌هاست و هیچکس دیگری نمی‌تواند در این جایگاه قرار گیرد.
هوش مصنوعی: ما شاه و حاکم هستیم و دیگران مانند ما در این راه نیستند؛ ما پر از ویژگی‌ها و نعمت‌ها هستیم، در حالی که آن دیگران هیچ چیز ندارند.
هوش مصنوعی: باید که شاه به نیروهای خود دستور دهد تا آماده جنگ شوند و آنچه را که لازم است برای مقابله با دشمن جمع‌آوری کنند.
هوش مصنوعی: شراب را که پیری از عرفا (پیر مغان) به کسی می‌دهد، نباید به دیگران، جز به فرزندان مغان، داد.
هوش مصنوعی: من می‌گویم که شما خوب می‌دانید من راستگو هستم و به راست‌کرداری اهمیت می‌دهم.
هوش مصنوعی: اما از راه درست و درستکاری، سرزده از خودپرستی و سلطنت‌طلبی می‌شوم.
هوش مصنوعی: من آنچه را که با خواسته و نظر شما هم‌نوا باشد انجام می‌دهم، زیرا هدف من جلب رضایت شماست.
هوش مصنوعی: کسی که شما گفتید باید دلیلی وجود داشته باشد که با آن بتواند عهد و پیمانی را که بسته است، باز کند.
هوش مصنوعی: حجت این است که فقط کسی که دلیر است می‌تواند از میان دو شیر، یعنی دو مشکل بزرگ یا خطرناک، به سود خود بهره‌برداری کند.
هوش مصنوعی: بامداد، این دو شیر خروشان که در شکم خود چیزی پیدا نکرده‌اند، به صدا درآمده و غرشی را سر می‌دهند.
هوش مصنوعی: یک وحشی با دندان‌ها و چنگال‌های تیز، خشمگین و تندرو، که از دمش دود آتشین بلند می‌شود.
هوش مصنوعی: شیر قوی و نیرومندی را به میدان جنگ می‌آورند تا دور تا دور آن، سپاه به خط بایستند.
هوش مصنوعی: تاج‌های شاهان را از سر برمی‌دارند و در میان دو شیر نیرومند قرار می‌دهند.
هوش مصنوعی: هر کس که تاج را از میان دو شیر بردارد، مردم او را در آن روز تاجدار (شاه) خواهد دانست.
هوش مصنوعی: زمانی که صحبت به آرامی و به طور دوستانه آغاز شود، کلامی دلنشین و دلفریب شکل می‌گیرد که روح را نوازش می‌دهد.
هوش مصنوعی: بهرام نامه‌ای را که نوشته شده، مهر خود را بر آن می‌زند و به طور کامل توضیحاتی در مورد آن ارائه می‌دهد.
هوش مصنوعی: بهرام نامه را به طرفداران خود سپرد تا آن را به گونه‌ای که شایسته است برای دیگران ببرند.
هوش مصنوعی: پرستندگان پادشاه وقتی محبت او را دیدند و سخنان زیبا و لحن دلنشین او را شنیدند، خوشحال شدند.
هوش مصنوعی: آنها به خانه‌های خود برگشتند و چهرهٔ تازهٔ شاه را در ذهن داشتند.
هوش مصنوعی: هر یک از ایرانیان به خاطر مهربانی بهرام، عاشق و دلباختهٔ زیبایی و جلوهٔ او شده‌اند.
هوش مصنوعی: همه گفتند که شاه بهرام، پادشاهی است که دارای گوهر و نامی والا است.
هوش مصنوعی: نمی‌توان بر خلاف او (به‌عنوان شاه بهرام) بود؛ مثل اینکه نمی‌توان نور خورشید را به‌وسیلهٔ گِل پنهان کرد.
هوش مصنوعی: سوار تند و چابکی وجود دارد که مانند شیر نر است و می‌تواند اژدها را با تیر شکار کند.
هوش مصنوعی: وقتی تندشیر (بهرام) پنجه‌گشایی کند، هیچکس جرأت ایستادن در برابر او را ندارد.
هوش مصنوعی: بهرام، پادشاه چنگیزی را شکست می‌دهد و با قدرت و نیروی خود، تخت و تاج را از حاکمان ستمگر می‌گیرد و بر پشت اسب خود می‌نهد.
هوش مصنوعی: اگر ما با محبت و گرما به کسی آموزش ندهیم، نمی‌توانیم آتش حسرت و ناراحتی او را خاموش کنیم.
هوش مصنوعی: شیر در اینجا به داستانی اشاره دارد که برای به دست آوردن تاج سلطنت، به شرایط خاصی نیاز نیست؛ بلکه او خود قادر است به‌راحتی تاج را بگیرد.
هوش مصنوعی: اما این شیر نشانه‌ای است بزرگ که به ما خبر می‌دهد از خطر روباه و گرگ.
هوش مصنوعی: همه به سوی بارگاه رفته و از راهی بازگشتند و گفتند که شرط شاه به شاه، یعنی آنچه بین شاه و شاه (بهرام و روین) توافق شده بود، باید رعایت شود.
هوش مصنوعی: نامه را خواندند و حال (و وضعیت) را نشان دادند، اما هیچ چیز به گفتنی‌های شنونده اضافه نکردند.
هوش مصنوعی: پیر که آزمون تاج و تخت را دوست دارد، تاجی را بر سر نهاد و زیر تخت نشست.
هوش مصنوعی: بهرام می‌گوید که از تاج و تخت بیزار است، زیرا نمی‌خواهد جان خود را به خطر بیندازد و به دست شیرها بسپراند.
هوش مصنوعی: بهتر است زیر سلطنت و بر تخت نباشم تا اینکه جانم را در میان دو شیر از دست بدهم.
هوش مصنوعی: مرد باهوش کجا جرأت می‌کند به خطر بیفتد و طعمه‌ای شود که حتی شیر هم آن را می‌سازد؟
هوش مصنوعی: تنها کسی که شایستهٔ حکمرانی و ارث بردن از مملکت است، بهرام است و کسی دیگری از راه شمشیر و قدرت حق ندارد به این مقام دست یابد.
هوش مصنوعی: باید تاج و تخت را به کسی بدهید که جوان و شایسته است، زیرا شخصی که پیر شده هنوز لیاقت نشستن بر این تخت را ندارد.
هوش مصنوعی: من از این کار دست کشیدم و دیگر نمی‌توانم در آن فعالیت کنم؛ اگرچه من شاه نیستم، اما دلباختهٔ شاه هستم و به او علاقه دارم.
هوش مصنوعی: نام‌آوران و افراد برجسته به پاسخ و جواب به او پرداخته‌اند، ای سرور شاهان و تاج‌داران.
هوش مصنوعی: شرط ما برای تو این است که در مقام خداوندی با ما صحبت نکنی، بلکه تنها با بهره‌گیری از خرد و عقل خود پیش بیایی.
هوش مصنوعی: وقتی که به دستور ما به مقام و قدرت رسیدی، باید به همین دستور، لوازم و تشریفات خود را نیز رها کنی.
هوش مصنوعی: هیچ بازی پر زرق و برقی، چون بردن تاج شیر، وجود ندارد، زیرا شب داج (یعنی شب پر ستاره) چه شبی را به ارمغان می‌آورد.
هوش مصنوعی: شرط او را باید به جای خود بیاوریم و شیر را در قفس کنیم و تاج را پیش بگذاریم.
هوش مصنوعی: اگر کسی از تخت سلطنت تو بترسد، عاج (ماده‌ای گران‌بها) نماد قدرت تو خواهد بود، و اگر او کشته شود، همان تاج که نماد سلطنت است، باز هم به تو تعلق خواهد داشت.
هوش مصنوعی: اگر کسی به قدرت برسد و تاج را به سر بگذارد و مالیات و خراج را از سرزمینش بردارد،
هوش مصنوعی: اگرچه او شایستهٔ تخت و تحسین است، اما بعید است که چنین اتفاقی بیفتد.
هوش مصنوعی: داستان به اینجا ختم شد، که هر چیزی که باید محقق شود، از نظم و قاعده‌ای که باید رعایت شود، خارج نمی‌شود.
هوش مصنوعی: روز بعد وقتی که حساب زمان به پایان برسد، شاه به همراه شیر برای شکار بیرون خواهد رفت.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون بیامد بوعده بر سامند
آن کنیزک سبک زبام بلند
برسن سوی او فرود آمد
گفتی از جنبشش درود آمد
جان سامند را بلوس گرفت
[...]
چیست آن کاتشش زدوده چو آب
چو گهر روشن و چو لؤلؤ ناب
نیست سیماب و آب و هست درو
صفوت آب و گونه سیماب
نه سطرلاب و خوبی و زشتی
[...]
ثقة الملک خاص و خازن شاه
خواجه طاهر علیک عین الله
به قدوم عزیز لوهاور
مصر کرد و ز مصر بیش به جاه
نور او نور یوسف چاهی است
[...]
ابتدای سخن به نام خداست
آنکه بی‌مثل و شبه و بی‌همتاست
خالق الخلق و باعث الاموات
عالم الغیب سامع الاصوات
ذات بیچونش را بدایت نیست
[...]
الترصیع مع التجنیس
تجنیس تام
تجنیس تاقص
تجنیس الزاید و المزید
تجنیس المرکب
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.