عاشق آن قند تو جان شکرخای ماست
سایهی زلفین تو در دو جهان جای ماست
از قد و بالای اوست عشق که بالا گرفت
و آنک بشد غرق عشق قامت و بالای ماست
هر گل سرخی که هست از مدد خون ماست
هر گل زردی که رُست رُسته ز صفرای ماست
هر چه تصور کنی خواجه که همتاش نیست
عاشق و مسکین آن بیضد و همتای ماست
از سبب هجر اوست شب که سیهپوش گشت
توی به تو دودِ شب ز آتش سودای ماست
نیست ز من باورت؟ این سخن از شب بپرس
تا بدهد شرح آنک فتنه فردای ماست
شب چه بود روز نیز شهره و رسوای اوست
کاهش مه از غمِ ماه دلافزای ماست
آه! که از هر دو کون تا چه نهان بودهای
خه! که نهانی چنین شهره و پیدای ماست
زان سوی لوح وجود مکتب عشاق بود
و آنچ ز لوحش نمود آن همه اسمای ماست
اول و پایان راه از اثر پای ماست
ناطقه و نفس کل ناله سرنای ماست
گر نه کژی همچو چنگ واسطه نای چیست؟
در هوس آن سری اوست که هم پای ماست
گرچه که ما هم کژیم در صفت جسم خویش
بر سر منشور عشق جسمِ چو طغرای ماست
رخت به تبریز برد مفخر جان شمس دین
بازبیاریم زود کان همه کالای ماست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سرود فخر عاشقانه است که در آن عاشق، رنگ گلها، سیاهی شب، کاستن ماه و حتی لوح هستی را نشانهای از عشق و رنج خود میداند. معشوق بیهمتا از دو جهان پنهان است اما بر عاشقان آشکار. تن خمیدهٔ عاشق به چنگ و طغرای فرمان عشق تشبیه میشود و در پایان، شاعر از رفتن شمس تبریزی به تبریز سخن میگوید و میخواهد او را بازگرداند، چون همهٔ سرمایهٔ جانش اوست.
هوش مصنوعی: جان شیرینکام ما دلبستهٔ شیرینی و قند لب توست و در هر دو جهان، جایگاه و پناه ما زیر سایهٔ گیسوان توست.
هوش مصنوعی: عشق از قامت بلند معشوق اوج گرفت و بالا رفت، و آن قد و قامتی که در عشق غرق شد قامت ماست.
هوش مصنوعی: هر گل سرخی که در جهان هست از یاری خون دل ما رنگ گرفته و هر گل زردی که روییده از صفرا و زردروییِ عاشقانهٔ ما روییده است؛ یعنی رنگهای عالم از رنج عشق ماست.
هوش مصنوعی: ای خواجه، هر چیزی را که در خیالت بیهمتا بدانی، خود عاشق و درماندهٔ معشوق ماست که نه ضدی دارد و نه همتایی.
«توی به تو » یعنی تو در تو و لایه بر لایه
هوش مصنوعی: اگر سخن مرا باور نداری از خود شب بپرس تا شرح دهد که آشوب و فتنهٔ فردای ما از چیست.
هوش مصنوعی: نهتنها شب، روز هم رسوا و انگشتنمای عشق اوست، و کاستن و لاغر شدن ماه آسمان از غصهٔ رشک به ماهِ دلافروز ماست.
هوش مصنوعی: افسوس که تو تا چه اندازه از هر دو جهان پنهان بودهای؛ و آفرین که همین پنهانِ چنین پوشیده، برای ما آشکار و پرآوازه است.
هوش مصنوعی: پیش از آفرینش و آن سوی لوح هستی، مکتب عاشقان برپا بود، و هر چه بر لوح هستی نمایان شد همه نامها و نشانههای ماست.
هوش مصنوعی: آغاز و انجام راه سلوک از نشان قدم ما پدید آمده است، و عقل گویا و نفس کلی همچون نالهٔ سرنایی است که ما در آن میدمیم.
هوش مصنوعی: اگر چون چنگ خمیده و کژ نیستی، چه نیازی به واسطهٔ نای داری؟ نای در آرزوی آن سر و دهانی است که همقدم و همراه ماست؛ یعنی ساز بیدمِ نوازنده نمینالد.
هوش مصنوعی: هرچند ما از نظر جسم خمیده و کژیم، اما بر بالای فرمان عشق، این تن خمیدهٔ ما مانند طغرا و نشان شاهی است.
هوش مصنوعی: شمسالدین که مایهٔ افتخار جان است بار و بنهٔ خود را به تبریز برد؛ ما زود آن را بازمیگردانیم، چون همهٔ آن کالا از آنِ ماست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههای دیگر
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۴ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.