گر نه شکار غم دلدارمی
گردن شیر فلک افشارمی
دست مرا بست، وگر نی کنون
من سر تو بهتر ازین خارمی
گر نبدی رشک رخ چون گلش
بلبل هر گلشن و گلزارمی
گر گل او در نگشادی، چرا
خار صفت بر سر دیوارمی؟
نیست یکی کار که او آن نکرد
ورنه چرا کاهل و بیکارمی؟
عشق طبیبست که رنجور جوست
ورنه چرا خسته و بیمارمی؟
کشت خلیل از پی او چار مرغ
کاش به قربانیش آن چارمی
تا پی خوردن به شکر خوردنش
طوطی با صد سر و منقارمی
وز جهت قوت دگر طوطیان
چون لب او جمله شکر کارمی
گر نه دلی داد چو دریا مرا
چون دگران تند و جگر خوارمی
در سر من عشق بپیچید سخت
ورنه چرا بیدل و دستارمی؟
بر لب من دوش ببوسید یار
ورنه چرا با مزه گفتارمی؟
بر خط من نقطهٔ دولت نهاد
ورنه چه گردنده چو پرگارمی؟
گر نهامی پست، که دیدی مرا؟!
ورنه امی مست بهنجارمی
چونک ز مستی کژ و مژ میروم
کاش که من بر ره هموارمی
یا مثل لاله رخان خوشش
معتزلی بر سر کهسارمی
بس! که گرین بانگ دهل نیستی
همچو خیالات در اسرارمی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از حال و هوای عاشقانه و غمهای قلبی خود سخن میگوید. او به عشق به عنوان نیازی ضروری و درمانی برای دردهایش اشاره میکند و میگوید اگر عشق نبود، مانند خار بر دیوار تنها و بیکار میشد. شاعر از زیبایی دلدارش به گل و بلبل مانند کرده و خود را در جستجوی آن عشق توصیف میکند که همچون طوطی به شکر لب مخاطب، شاداب و سرشار از زندگی است. او همچنین به ارتباط عمیق و دردآور خود با معشوق اشاره میکند و نشان میدهد که عشق او را به بهترین و زیباترین حالتها در وجودش میرساند.
هوش مصنوعی: اگر صاحب دل و معشوقم نباشی، مانند شکار از غم و اندوه بینهایت هستم و مانند شجاعت و قدرت شیر به آسمان جلای میآورم.
هوش مصنوعی: دست مرا گرفت و نگه داشت، وگرنه اکنون سر من برای تو از این خار (زخم و درد ناشی از عشق) بهتر بود.
هوش مصنوعی: اگر تو مانند گل زیبایی نمیداشتی، بلبل در هر باغ و گلستانی نمیخوابید و نمیماند.
هوش مصنوعی: اگر محبوب او، که به زیبایی گل تشبیه شده، در دل کسی راه نیافته، پس چرا آن شخص مانند خار بر دیوار حسد میورزد؟
هوش مصنوعی: هیچ کار و فعالیتی نیست که او (خدا یا عشق) انجام نداده باشد، پس چرا من بیتفاوت و بیتحرک هستم؟
هوش مصنوعی: عشق مانند یک پزشک است که به دنبال درمان درد و بیماری است، وگرنه چرا من اینقدر خسته و ناتوان هستم؟
هوش مصنوعی: مقصود این است که اگر خلیل، یعنی ابراهیم خلیلالله، چهار پرنده را برای قربانی کردن میکشت، این کار به خاطر عشق او به معشوق (خدا) بوده است. شاعر آرزو دارد که کاش به خاطر این عشق، او را قربانی کند و به این وسیله به محبوب خود نزدیکتر شود.
هوش مصنوعی: طوطی برای خوردن شکر، به خود اجازه میدهد که به شکلهای متفاوت و با صدای مختلف صحبت کند و من هم مثل او به این کار مشغولم.
هوش مصنوعی: طوطیها به خاطر قوت و غذاهای خوشمزهای که دارند، در نزدیکی لب او (شخصی که در اینجا به او به عنوان منبع قوت اشاره شده) همه شکر و شیرینی میخورند.
هوش مصنوعی: اگر مانند دیگران دلی به من ندادهای که مانند دریا پر از احساس باشد، پس من چرا اینقدر دلسرد و شکیبا هستم؟
هوش مصنوعی: در دل من عشق به شدت و قدرت فرو رفته و چنان تاثیر عمیقی در من گذاشته که اگر اینگونه نبود، چرا بیخبر و ناآرام میبودم؟
هوش مصنوعی: دیشب یار من بر لب من بوسه زد، وگرنه چرا اینقدر با شیرینی سخن میگویم؟
هوش مصنوعی: یار بر روی خط من علامت و نشانهی خوشبختی گذاشت، و گرنه من مثل یک پرگار بیهدف در گردش بودم.
هوش مصنوعی: مرا نباید پست و حقیر به حساب بیاوری، چون تو به من نگاه کردی. اگر چنین نیست، من در حالتی شگفتانگیز از سرخوشی و مستی هستم.
هوش مصنوعی: بهخاطر حالتی که مستی به من داده و مرا به این سو و آن سو میبرد، ای کاش که در مسیر زندگیم شرایط به گونهای بود که راحت و بدون سختی حرکت میکردم.
هوش مصنوعی: من مانند لالهای زیبا در میان سرسبزی کوهستان هستم، با زیبایی و لطافتی که نشاندهندهٔ احساساتی عمیق است.
هوش مصنوعی: بس کن! زیرا تو مثل صدای دهل که به وضوح شنیده نمیشود، نیستی؛ تو تنها در خیالها و بصیرتهای من وجود داری و در واقعیت نیستی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.