نیست به جز دوام جان ز اهل دلان روایتی
راحتهای عشق را نیست چو عشق غایتی
شکر شنیدم از همه تا چه خوشند این رمه
هان مپذیر دمدمه ز آنک کند شکایتی
عشق مه است جمله رو ماه حسد برد بدو
جز که ندای ابشروا این است ورا قرائتی
هر سحری حلاوتی هر طرفی طراوتی
هر قدمی عجایبی هر نفسی عنایتی
خوبی جان چو شد ز حد و آن مدد است بر مدد
هست برای چشم بد نیک بلا حمایتی
پشت فلک ز جست و جو گشته چو عاشقان دوتو
ز آنک جمال حسن هو نادره است و آیتی
پرتو روی عشق دان آنک به هر سحرگهان
شمس کشید نیزهای صبح فراشت رایتی
عشق چو رهنمون کند روح در او سکون کند
سر ز فلک برون کند گوید خوش ولایتی
ایزد گفت عشق را گر نبدی جمال تو
آینه وجود را کی کنمی رعایتی
گرچه که میوه آخر است ورچه درخت اول است
میوه ز روی مرتبت داشت بر او بدایتی
چند بود بیان تو بیش مگو به جان تو
هست دل از زبان تو در غم و در نکایتی
خلوتیان گریخته نقل سکوت ریخته
ز آنک سکوت مست را هست قوی وقایتی
گرچه نوای بلبلان هست دوای بیدلان
خامش تا دهد تو را عشق جز این جرایتی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در ستایش عشق است: عشقی که آسایشش بیپایان است، مژده میدهد و در هر سحر و هر نفس لطفی تازه دارد. مولانا گردش آسمان و برآمدن خورشید را پرتو جمال عشق میداند و میگوید خداوند هستی را برای جلوهٔ عشق آفرید؛ مانند میوه که هرچند آخر میآید، مقصودِ درخت است. در پایان شاعر خود را از گفتن بازمیدارد و خاموشی را نگهبان مستان و راه رسیدن به بهرهای برتر از عشق میشمارد.
هوش مصنوعی: از اهل دل جز سخنِ جاودانگی جان روایتی شنیده نمیشود. آسایشها و خوشیهای عشق مانند خودِ عشق پایانی ندارند.
هوش مصنوعی: از همهٔ این گروه عاشقان سپاس و شکر شنیدم و دیدم که چه خوشحالاند. پس آگاه باش و فریب و وسوسهٔ کسی را که از عشق شکایت میکند نپذیر.
هوش مصنوعی: عشق ماهی است که سراسر روی و جمال است و ماهِ آسمان به او رشک میبرد. تنها سخنی که عشق بر زبان میآورد ندای «بشارت باد» است، یعنی مژده دادن.
هوش مصنوعی: در راه عشق هر سحر شیرینی تازهای، هر سو سرسبزی و تازگیای، در هر گام شگفتیهایی و در هر نفس لطف و عنایتی هست.
هوش مصنوعی: چون زیبایی جان از اندازه بگذرد و یاری پیدرپی بر آن افزوده شود، در برابر چشم بد نیز پشتیبانی و نگهبانی نیرومندی از بلا برایش فراهم است.
هوش مصنوعی: پشت آسمان از بس در جستوجو بوده، مانند پشت عاشقان خمیده شده است، زیرا زیبایی حسنِ «او» (خداوند) کمیاب و نشانهای شگفت است.
هوش مصنوعی: بدان که اینکه هر سحرگاه خورشید پرتوهایش را چون نیزه میکشد و صبح پرچم برمیافرازد، همه از پرتو روی عشق است.
هوش مصنوعی: وقتی عشق راهنما شود، روح در آن آرام میگیرد و سر از آسمان بیرون میآورد و میگوید: چه سرزمین خوشی است.
هوش مصنوعی: خداوند به عشق گفت: اگر زیبایی تو نبود، کی آینهٔ هستی را میآفریدم و به آن توجه میکردم؟ یعنی هستی برای جلوهٔ عشق آفریده شده است.
هوش مصنوعی: هرچند میوه در پایان میآید و درخت پیش از آن است، اما میوه از نظر رتبه بر درخت مقدم است و آغاز و مقصود درخت است؛ عشق نیز هرچند آخر ظاهر شود، مقصود آفرینش است.
هوش مصنوعی: شاعر به خود میگوید: تا کی سخن میگویی؟ تو را به جانت سوگند بیش از این مگو، زیرا دل از زبان تو در غم و آزار است.
هوش مصنوعی: اهل خلوت از گفتار گریختهاند و نُقل خاموشی را پیش نهادهاند، زیرا خاموشی برای مستِ عشق نگهبان و سپر محکمی است.
هوش مصنوعی: هرچند آواز بلبلان درمان دلباختگان است، تو خاموش باش تا عشق روزی و بهرهای جز این سخن به تو ببخشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ای به هلاک جان من، عشق تو را کفایتی
رخصت خون خلق را، حسن تو محکم آیتی
شحنه خاص توست غم، وز کف ریش خشک او
جان ببرم به شرط آن، کز تو بود حمایتی
گوش تو تنگ بارتر، از دهنت چو بشنود
[...]
ای ز غم فراق تو جان مرا شکایتی
بر در تو نشستهام منتظر عنایتی
گرچه بمیرم از غمت هم نکنی به من نظر
ور همه خون کنی دلم، هم نکنم شکایتی
ورچه نثار تو کنم جان، نرهم ز درد تو
[...]
عشق حبیب را بود بر دل من عنایتی
هرنفسی بمحنتی می کندم رعایتی
شکر که در ره هدی کوچه غلط نمیکنم
میرسد از جناب او هر نفسی هدایتی
چشم خوشش دهد مرا لحظه بلحظه ساغری
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.