آمده‌ای بی‌گه خامش مشین
یک قدح مردفکن برگزین
آب روان داد ز چشمه حیات
تا بدمد سبزه ز آب و ز طین
آن می گلگون سوی گلشن کشان
تا بگزد لاله رخ یاسمین
راح نما روح مرا تا که روح
خندد و گوید سخنی خندمین
درکشد اندیشه گری دست خود
چونک برافشاند یار آستین
گردن غم را بزند تیغ می
کاین بکشد کان حلاوت ز کین
بام و در مجلس افغان کند
کاغتنموا الهوه یا شاربین
گوش گشا جانب حلقه کرام
چشم گشا روشنی چشم بین
سجده کند چین چو گشاید دو چشم
جعد تو را بیند پنجاه چین
خرمیش بر دل خرم زند
سوی امین آید روح الامین
مادر عشرت چو گشاید کنار
بازرهد جان ز بنات و بنین
بس کنم و رخت به ساقی دهم
وز کف او گیرم در ثمین
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به دعوت به می و شادی پرداخته و از بی‌خبری و خاموشی دوری می‌کند. او با اشاره به چشمه حیات، به اهمیت زندگی و جوانی می‌پردازد و می‌خواهد که با نوشیدن می، غم و اندوه را از بین ببرد. در این میان، به روح و بخشش و زیبایی‌های عشق اشاره می‌شود و شاعر امیدوار است که با نوشیدن می، دلش خوش شود و رازهای زندگی را دریابد. در نهایت، او به دنبال ارتباط با معشوق و رسیدن به حالتی از شادی و لطافت است.
هوش مصنوعی: از خاموشی و سکوت خود پرهیز کن و صحبت کن، چون تو به اینجا آمده‌ای. یک جام سرشار از شراب بگیر و لذت ببر.
هوش مصنوعی: آب زلالی از چشمهٔ زندگی جاری شده است تا گیاهان از این آب و خاک رشد کنند و سبز شوند.
هوش مصنوعی: آن می خوش‌رنگ و خوش‌بو از طرف باغ گل‌ها می‌آید تا لاله را در کنار یاسمین زیبا بسازد.
هوش مصنوعی: ای روح من را هدایت کن تا روح به شادی بخندد و به زبان خوشی صحبت کند.
هوش مصنوعی: اندیشه و فکر به خودی خود نمی‌توانند کاری انجام دهند، بلکه وقتی یار (محبوب) آستین خود را بالا می‌زند و در آغوش می‌گیرد، آن زمان است که تفکر و خیال به فعل و زندگی تبدیل می‌شود.
هوش مصنوعی: غم را با شمشیر می‌زند، زیرا این کین است که شیرینی را از وجود می‌برد.
هوش مصنوعی: در مجلس، صدای ناله و زاری بی‌پایان برمی‌خیزد و کاغذ به من می‌گوید که ای نوشندگان، بی‌خبرید از من.
هوش مصنوعی: به سمت حلقهٔ توجه و جمعِ ارادتمندان گوش توده کن و چشمت را باز کن تا نور و روشنی چشم بینا را ببینی.
هوش مصنوعی: وقتی چشمان تو باز شود، چین و شکن‌هایی که در چهره‌ات وجود دارد، به قدری زیبا و دل‌انگیز است که خدا را به سجده درمی‌آورد. در واقع، زیبایی و جذابیت تو آن‌قدر زیاد است که هر نگاهی به تو باعث خضوع و ستایش می‌شود.
هوش مصنوعی: دل شاد و خوشحال می‌شود و به سوی شخص مورد اعتماد و مطمئن (امین) می‌رود، همان‌طور که روح‌الامین (جبرائیل) به آنجا می‌آید.
هوش مصنوعی: وقتی که مادر شادی (عشق) در کنار انسان قرار می‌گیرد، جان او از فرزندان و نسل‌های بعدی او بهره‌مند می‌شود و به زندگی و سرور بیشتری دست می‌یابد.
هوش مصنوعی: من دیگر بس می‌کنم و آنچه دارم را به ساقی می‌سپارم و از دست او نیکویی و زیبایی می‌گیرم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چند کنی جای چنین به گزین؟
چون نروی سوی سرائی جز این؟
چند نشینی تو؟ که رفتند پاک
همره و یارانت، هلا برنشین
چند کنی صحبت دنیا طلب؟
[...]
بس که شنیدی صفت روم و چین
خیز و بیا ملک سنایی ببین
تا همه دل بینی بی حرص و بخل
تا همه جان بینی بی کبر و کین
زر نه و کان ملکی زیر دست
[...]
منّت او راست هزار آستین
بر کمر کوه و کلاه زمین
حیف بود سفتن لعلی چنین
جز به ستایشگری رکن دین
روی ترش کرده به یاران مبین
سرکه فروشی مکن، ای انگبین
چاه مزن زیر لب چون سمن
رخنه مکن در شکم یاسمین
روی زمین را تویی آب حیات
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.