آن‌چنان که کاروانی می‌رسید
در دهی آمد دری را باز دید
آن یکی گفت اندرین برد العجوز
تا بیندازیم اینجا چند روز
بانگ آمد نه بینداز از برون
وانگهانی اندر آ تو اندرون
هم برون افکن هر آنچ افکندنیست
در میا با آن که این مجلس سنیست
بد هلال استاددل جان‌روشنی
سایس و بندهٔ امیری مؤمنی
سایسی کردی در آخر آن غلام
لیک سلطان سلاطین بنده نام
آن امیر از حال بنده بی‌خبر
که نبودش جز بلیسانه نظر
آب و گل می‌دید و در وی گنج نه
پنج و شش می‌دید و اصل پنج نه
رنگ طین پیدا و نور دین نهان
هر پیمبر این چنین بد در جهان
آن مناره دید و در وی مرغ نی
بر مناره شاه‌بازی پر فنی
وان دوم می‌دید مرغی پرزنی
لیک موی اندر دهان مرغ نی
وانک او ینظر به نور الله بود
هم ز مرغ و هم ز مو آگاه بود
گفت آخر چشم سوی موی نه
تا نبینی مو بنگشاید گره
آن یکی گل دید نقشین دو وحل
وآن دگر گل دید پر علم و عمل
تن مناره علم و طاعت هم‌چو مرغ
خواه سیصد مرغ‌گیر و یا دو مرغ
مرد اوسط مرغ‌بین است او و بس
غیر مرغی می‌نبیند پیش و پس
موی آن نوری ست پنهان آن مرغ
که بدان پاینده باشد جان مرغ
مرغ ، کان موی است در منقار او / هیچ عاریت نباشد ، کار او
علم او از جان او جوشد مدام
پیش او نه مستعار آمد نه وام
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به تمثیل کاروانی می‌پردازد که به دهی می‌رسد و به تفاوت دیدگاه‌ها در درک حقیقت‌ها اشاره می‌کند. شخصیت‌های اصلی در این شعر، کاروانی هستند که در هنگام ورود به ده، دو نفر از آنها به تماشای مناره و پرندگان می‌پردازند. یکی از آنها تنها به ظواهر نگاه کرده و موی پرنده را می‌بیند، در حالی که دیگری به نور و حقیقت درون توجه دارد. مولانا با استفاده از این تمثیل، به اهمیت درک عمیق‌تر از علم و معرفت و عدم غرق شدن در ظواهر اشاره می‌کند و می‌گوید که حقیقت در عمق وجود و باطن نهفته است.
هوش مصنوعی: وقتی کاروانی به یک روستا می‌رسد، در یک دروازه را باز می‌بیند.
هوش مصنوعی: یکی از افراد کاروان گفت: بیایید این زن سالخورده را در اینجا بگذاریم تا چند روز در این محل بمانیم.
هوش مصنوعی: صدای زنگ به گوش رسید، نه از آنکه چیزی را به بیرون بیندازند، بلکه به ناگاه خودت را به درون متوجه کن.
هوش مصنوعی: هرچه را که باید دور بیندازید، دور بیندازید و در این مجلس باقی نمانید، چون این مجلس، مجلس اهل سنت (پیروان اهل حق) است و با این حال، نباید در آن بمانید.
هوش مصنوعی: بد هلال، یعنی یک هلال خوب و قمر، استاد دل و روشنی جان، سایس (اسب‌ران) و بندهٔ امیری مؤمن است. این بیان به زیبایی و نورانیت آن خلق اشاره دارد که همواره در خدمت و وفاداری به یک حاکم مؤمن هستند.
هوش مصنوعی: سایس (گماشته) به آن غلام در پایان کار چیزی نگفت، اما سلطان، پادشاه بزرگ‌ها، او را بنده نامید.
هوش مصنوعی: این امیر که در اینجا به او اشاره شده، از وضعیت و حال بنده (غلام) بی‌خبر است و فقط به ظواهر و سخنان او توجه دارد.
هوش مصنوعی: امیر فقط به جنبه‌های ظاهری و مادی انسان‌ها توجه می‌کند و از عمق وجود و گنجینه‌های درونی آنها بی‌خبر است. او نه تنها از ارزش‌های معنوی فاصله دارد، بلکه نمی‌داند که بینش عمیق‌تری فراتر از ظاهر وجود دارد.
هوش مصنوعی: ظاهر آدمی از خاک و رنگ رخسار او نشانه‌ای از طبیعت مادی‌اش است، اما حقیقت دین و نور الهی که در دل اوست، پنهان و نهفته است. هر پیامبری در جهان به همین صورت بوده است.
هوش مصنوعی: در اینجا، کسی مناره‌ای را می‌بیند که بر آن، مرغی معلق است و شبیه به شاهین و هنرمندانه پرواز می‌کند. این تصویر به زیبایی و شکوه آن موجود اشاره دارد.
هوش مصنوعی: او (مناره) دومین مرغ را می‌دید که در حال پرواز است، اما موی آن مرغ در دهانش گیر کرده و نمی‌تواند به‌درستی پرواز کند.
هوش مصنوعی: او کسی است که به نور خداوند نگاه می‌کند و از حال مرغ و موی در دهان مرغ نیز آگاه است.
هوش مصنوعی: گفت: در نهایت، چشم تو باید به سوی موی معشوق نرود تا وقتی گره گیسوی او را نبینی، موی او گره گشایی نمی‌کند.
هوش مصنوعی: یک گل، زیبایی و نازکی‌اش را در دو چیز می‌بیند: یکی در نقش و نگار (تزئینات) و دیگری در علم و عمل، که نشان‌دهنده‌ی اهمیت دانش و رفتار صحیح است.
هوش مصنوعی: تن مناره‌ای که از علم و اطاعت ساخته شده، مانند مرغی است که تنها به دنبال به‌دست آوردن سیصد پرنده یا دو پرنده می‌گردد.
هوش مصنوعی: مردی که در میانه قرار دارد، تنها مرغ را می‌بیند و غیر از مرغ چیز دیگری را نمی‌تواند در جلو و عقب خود ببیند.
هوش مصنوعی: موهای آن مرغی که در اینجا صحبتش شده، نوری پنهان هستند که با آن، جان مرغ زنده می‌ماند.
هوش مصنوعی: مرغی که در اینجا اشاره شده، جان و روح را نمادین نشان می‌دهد و موی او به معنای وجود یا صفات نورانی‌اش است. این وجود یا ویژگی‌ها از آنِ خودش است و هیچ چیز عاریتی یا قرضی در آن وجود ندارد؛ یعنی همه‌چیز در ذاتش نهفته و حقیقی است.
هوش مصنوعی: علم او همواره از وجود درونی‌اش جوشیده می‌شود و این علم نه به طور امانت و نه به صورت قرضی برای او نیست.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.