بخش ۱۴۰ - حکایت جوحی کی چادر پوشید و در وعظ میان زنان نشست و حرکتی کرد زنی او را بشناخت کی مردست نعرهای زد
واعظی بد بس گزیده در بیان
زیر منبر جمع مردان و زنان
رفت جوحی چادر و روبند ساخت
در میان آن زنان شد ناشناخت
سایلی پرسید واعظ را به راز
موی عانه هست نقصان نماز
گفت واعظ چون شود عانه دراز
پس کراهت باشد از وی در نماز
یا به آهک یا ستره بسترش
تا نمازت کامل آید خوب و خوش
گفت سایل آن درازی تا چه حد
شرط باشد تا نمازم کم بود
گفت چون قدر جوی گردد به طول
پس ستردن فرض باشد ای سئول
گفت جوحی زود ای خوهر ببین
عانهٔ من گشته باشد این چنین
بهر خشنودی حق پیش آر دست
که آن به مقدار کراهت آمدست
دست زن در کرد در شلوار مرد
کیر او بر دست زن آسیب کرد
نعرهای زد سخت اندر حال زن
گفت واعظ بر دلش زد گفت من
گفت نه بر دل نزد بر دست زد
وای اگر بر دل زدی ای پر خرد
بر دل آن ساحران زد اندکی
شد عصا و دست ایشان را یکی
گر عصا بستانی از پیری شها
بیش رنجد که آن گروه از دست و پا
نعرهٔ لاضیر بر گردون رسید
هین ببر که جان ز جان کندن رهید
ما بدانستیم ما این تن نهایم
از ورای تن به یزدان میزییم
ای خنک آن را که ذات خود شناخت
اندر امن سرمدی قصری بساخت
کودکی گرید پی جوز و مویز
پیش عاقل باشد آن بس سهل چیز
پیش دل جوز و مویز آمد جسد
طفل کی در دانش مردان رسد
هر که محجوبست او خود کودکست
مرد آن باشد که بیرون از شکست
گر بریش و خایه مردستی کسی
هر بزی را ریش و مو باشد بسی
پیشوای بد بود آن بز شتاب
میبرد اصحاب را پیش قصاب
ریش شانه کرده که من سابقم
سابقی لیکن به سوی مرگ و غم
هین روش بگزین و ترک ریش کن
ترک این ما و من و تشویش کن
تا شوی چون بوی گل با عاشقان
پیشوا و رهنمای گلستان
کیست بوی گل دم عقل و خرد
خوش قلاووز ره ملک ابد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: جوحی با چادر میان زنان مجلس وعظ مینشیند و به بهانهٔ مسئلهٔ فقهی موی زهار، زنی را وامیدارد دست در شلوارش کند و زن فریاد میکشد؛ واعظ گمان میکند سخنش بر دل زن نشسته و جوحی میگوید بر دستش خورده نه بر دلش. مولانا از این شوخی به معنای اثر سخن بر دل میرسد و جادوگران فرعون را مثال میآورد که چون حق بر دلشان نشست، بریدن دست و پا را «زیانی نیست» دانستند. سپس میگوید تن برای اهل دل چون گردو و کشمش کودکان است، مردی به ریش و ظاهر نیست و باید با رها کردن خودبینی، چون بوی گل راهنمای عاشقان به سوی عقل و ملک جاودان شد.
هوش مصنوعی: واعظی بود که در سخنوری بسیار برجسته بود و پای منبرش گروهی از مردان و زنان گرد آمده بودند.
هوش مصنوعی: جوحی رفت و چادر و روبند پوشید و ناشناس در میان زنانِ آن مجلس نشست.
هوش مصنوعی: پرسشگری آهسته از واعظ پرسید: آیا موی زهار سبب نقص نماز میشود؟
هوش مصنوعی: واعظ گفت: هرگاه موی زهار بلند شود، نماز با آن مکروه است.
هوش مصنوعی: آن را یا با آهک (داروی موبر) یا با تیغ بزدای تا نمازت کامل و درست باشد.
هوش مصنوعی: پرسشگر گفت: آن بلندی تا چه اندازه باید باشد تا نمازم ناقص شود؟
هوش مصنوعی: واعظ گفت: هرگاه درازی آن به اندازهٔ یک دانهٔ جو برسد، ای پرسشگر، تراشیدنش واجب است.
هوش مصنوعی: جوحی که میان زنان نشسته بود، شتابان به زن کناری گفت: خواهر، ببین آیا موی زهار من به این اندازه رسیده است؟
هوش مصنوعی: برای رضای خدا دستت را پیش بیاور و ببین که آیا به اندازهٔ کراهت رسیده است.
هوش مصنوعی: زن دستش را در شلوار او برد و دستش به آلت مردانهٔ او خورد.
هوش مصنوعی: زن در همان دم فریادی بلند کشید. واعظ گفت: سخن من بر دلش اثر کرد.
هوش مصنوعی: جوحی گفت: نه، بر دلش نخورد، بر دستش خورد؛ ای خردمند، وای اگر بر دلش خورده بود! (یعنی اگر سخن به دل میرسید اثرش بسیار بزرگتر بود.)
هوش مصنوعی: سخن حق اندکی بر دل جادوگران فرعون نشست و چنان شدند که از دست دادن دست برایشان با از دست دادن عصایی یکسان بود.
هوش مصنوعی: ای شاه، اگر عصا را از پیری بگیری، بیش از آن رنج میبرد که آن جادوگران از بریده شدن دست و پایشان رنج بردند.
هوش مصنوعی: فریاد «هیچ زیانی نیست» از جادوگران به آسمان رسید که: هان ببُر، که جان ما از رنج جانکندن رها شده است.
هوش مصنوعی: ما دریافتیم که این تن نیستیم و فراتر از تن، به خدا زندهایم.
هوش مصنوعی: خوشا کسی که حقیقت و گوهر خود را شناخت و در امنیت جاودان برای خود کاخی ساخت.
هوش مصنوعی: کودک برای گردو و کشمش گریه میکند، ولی نزد خردمند این چیزها بسیار ناچیزند.
هوش مصنوعی: در نظر دل آگاه، تن مانند همان گردو و کشمش است؛ کودک کجا به دانش مردان کامل میرسد؟
هوش مصنوعی: هر کس از حقیقت در پرده باشد، خودش کودک است؛ مرد کسی است که از شک و گمان بیرون آمده باشد.
هوش مصنوعی: اگر مرد بودن به ریش و بیضه بود، هر بزی هم ریش و موی فراوان دارد.
هوش مصنوعی: آن بزِ پیشاهنگ رهبر بدی است که شتابان همراهانش را به نزد قصاب میبرد.
هوش مصنوعی: ریشش را شانه کرده و میگوید من پیشتازم؛ آری پیشتازی، اما به سوی مرگ و اندوه.
هوش مصنوعی: هان، راه و رفتار درست را برگزین و ریش و ظاهر را رها کن؛ این «ما و من» و پریشانی را کنار بگذار.
هوش مصنوعی: تا مانند بوی گل برای عاشقان، پیشوا و راهنمای آنان به سوی گلستان شوی.
هوش مصنوعی: بوی گل چیست؟ دم و نفَس عقل و خرد است که راهنمای خوبی در راه ملک جاودان است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۵ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.