بخش ۱۳۰ - تصدیق کردن استر جوابهای شتر را و اقرار کردن بفضل او بر خود و ازو استعانت خواستن و بدو پناه گرفتن به صدق و نواختن شتر او را و ره نمودن و یاری دادن پدرانه و شاهانه
گفت استر راست گفتی ای شتر
این بگفت و چشم کرد از اشک پر
ساعتی بگریست و در پایش فتاد
گفت ای بگزیدهٔ رب العباد
چه زیان دارد گر از فرخندگی
در پذیری تو مرا دربندگی
گفت چون اقرار کردی پیش من
رو که رستی تو ز آفات زمن
دادی انصاف و رهیدی از بلا
تو عدو بودی شدی ز اهل ولا
خوی بد در ذات تو اصلی نبود
کز بد اصلی نیاید جز جحود
آن بد عاریتی باشد که او
آرد اقرار و شود او توبهجو
همچو آدم زلتش عاریه بود
لاجرم اندر زمان توبه نمود
چونک اصلی بود جرم آن بلیس
ره نبودش جانب توبهٔ نفیس
رو که رستی از خود و از خوی بد
واز زبانهٔ نار و از دندان دد
رو که اکنون دست در دولت زدی
در فکندی خود به بخت سرمدی
ادخلی تو فی عبادی یافتی
ادخلی فی جنتی در بافتی
در عبادش راه کردی خویش را
رفتی اندر خلد از راه خفا
اهدنا گفتی صراط مستقیم
دست تو بگرفت و بردت تا نعیم
نار بودی نور گشتی ای عزیز
غوره بودی گشتی انگور و مویز
اختری بودی شدی تو آفتاب
شاد باش الله اعلم بالصواب
ای ضیاء الحق حسامالدین بگیر
شهد خویش اندر فکن در حوض شیر
تا رهد آن شیر از تغییر طعم
یابد از بحر مزه تکثیر طعم
متصل گردد بدان بحر الست
چونک شد دریا ز هر تغییر رست
منفذی یابد در آن بحر عسل
آفتی را نبود اندر وی عمل
غرهای کن شیروار ای شیر حق
تا رود آن غره بر هفتم طبق
چه خبر جان ملول سیر را
کی شناسد موش غرهٔ شیر را
برنویس احوال خود با آب زر
بهر هر دریادلی نیکوگهر
آب نیلست این حدیث جانفزا
یا ربش در چشم قبطی خون نما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: استر پاسخهای شتر را تصدیق میکند، گریان به پایش میافتد و از او میخواهد او را به بندگی بپذیرد. شتر میگوید اعتراف به نقص نشانهٔ آن است که بدی در ذات او نبوده و عارضی بوده، چنانکه لغزش آدم با توبه جبران شد ولی گناه ذاتی ابلیس راهی به توبه نیافت، و او را به رستگاری و تبدیل نار به نور بشارت میدهد. سپس مولانا رو به حسامالدین میکند و از او میخواهد شهد معرفتش را به این سخن بیفزاید، و یادآور میشود که این کلام برای اهلش آب حیات و برای منکران، مانند آب نیل برای قبطیان، خون است و زمینه را برای داستان قبطی و سبطی آماده میکند.
هوش مصنوعی: استر گفت: ای شتر، درست گفتی. این را گفت و چشمانش پر از اشک شد.
هوش مصنوعی: مدتی گریست و به پای شتر افتاد و گفت: ای برگزیدهٔ پروردگار بندگان.
هوش مصنوعی: چه زیانی دارد اگر از روی نیکبختی و بزرگواری مرا به بندگی و شاگردی خود بپذیری؟
هوش مصنوعی: شتر گفت: چون نزد من به نقص خود اعتراف کردی، برو که از آفتهای روزگار رهایی یافتی.
هوش مصنوعی: انصاف دادی و حق را پذیرفتی و از بلا رستی؛ دشمن بودی و اکنون از اهل دوستی و ولایت شدی.
هوش مصنوعی: خوی بد در سرشت تو اصیل و ذاتی نبود، زیرا از بدیِ ذاتی جز انکار حق برنمیآید.
هوش مصنوعی: بدیِ عاریتی و عارضی آن است که صاحبش به گناه اعتراف میکند و در پی توبه میرود.
هوش مصنوعی: مانند آدم که لغزشش عارضی بود و ازاینرو بیدرنگ توبه کرد.
هوش مصنوعی: اما چون گناه ابلیس ذاتی و ریشهدار بود، راهی به توبهٔ ارزشمند نیافت.
هوش مصنوعی: برو که از خودپرستی و خوی بد، و از شعلهٔ آتش دوزخ و از دندان درندگان رهایی یافتی.
هوش مصنوعی: برو که اکنون به اقبال و سعادت دست یافتی و خود را به بخت جاودانه سپردی.
هوش مصنوعی: به خطاب قرآنی «در میان بندگانم درآی» دست یافتی و «به بهشتم درآی» را نیز به دست آوردی.
هوش مصنوعی: خود را به جمع بندگان خاص خدا راه دادی و از راهی پنهان و باطنی به بهشت رفتی.
هوش مصنوعی: گفتی «ما را به راه راست هدایت کن» و همین دعا دستت را گرفت و تو را به نعمت بهشت رساند.
هوش مصنوعی: ای عزیز، آتش بودی و نور شدی؛ غورهٔ ترش بودی و انگور و مویز شیرین شدی.
هوش مصنوعی: ستارهای کوچک بودی و خورشید شدی؛ شاد باش، و خدا به حقیقت داناتر است.
هوش مصنوعی: مولانا حسامالدین چلبی را خطاب میکند: ای ضیاء الحق حسامالدین، شهد معرفت خود را در حوض شیرِ این سخن بریز.
هوش مصنوعی: تا آن شیر از دگرگونی و فاسد شدن طعم برهد و از دریای شیرینی، مزهاش افزون شود.
هوش مصنوعی: و به آن دریای الست، یعنی عالم ازلی، بپیوندد؛ زیرا چون به دریا بپیوندد از هر تغییری رها میشود.
هوش مصنوعی: راهی به آن دریای عسل بیابد و دیگر هیچ آفتی در آن اثر نکند.
هوش مصنوعی: ای شیرِ حق، مانند شیر غرّشی کن تا آن غرش تا آسمان هفتم برسد.
هوش مصنوعی: اما جان ملول و سیرشده از معنا چه خبر دارد؟ موش کجا غرش شیر را میشناسد؟ یعنی نااهلان این سخن را درنمییابند.
هوش مصنوعی: احوال باطنی خود را با آب زر بنویس، برای هر انسان دریادل و پاکگوهری.
هوش مصنوعی: این سخن جانبخش مانند آب نیل است؛ خدایا آن را در چشم قبطی منکر، خون جلوه بده؛ یعنی برای اهلش آب حیات و برای منکر خون است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.