بخش ۱۲۹ - قصهٔ شکایت استر با شتر کی من بسیار در رو میافتم در راه رفتن تو کم در روی میآیی این چراست و جواب گفتن شتر او را
اشتری را دید روزی استری
چونک با او جمع شد در آخری
گفت من بسیار میافتم برو
در گریوه و راه و در بازار و کو
خاصه از بالای که تا زیر کوه
در سر آیم هر زمانی از شکوه
کم همیافتی تو در رو بهر چیست
یا مگر خود جان پاکت دولتیست
در سر آیم هر دم و زانو زنم
پوز و زانو زان خطا پر خون کنم
کژ شود پالان و رختم بر سرم
وز مکاری هر زمان زخمی خورم
همچو کم عقلی که از عقل تباه
بشکند توبه بهر دم در گناه
مسخرهٔ ابلیس گردد در زمن
از ضعیفی رای آن توبهشکن
در سر آید هر زمان چون اسپ لنگ
که بود بارش گران و راه سنگ
میخورد از غیب بر سر زخم او
از شکست توبه آن ادبارخو
باز توبه میکند با رای سست
دیو یک تف کرد و توبهش را سکست
ضعف اندر ضعف و کبرش آنچنان
که به خواری بنگرد در واصلان
ای شتر که تو مثال مؤمنی
کم فتی در رو و کم بینی زنی
تو چه داری که چنین بیآفتی
بیعثاری و کم اندر رو فتی
گفت گرچه هر سعادت از خداست
در میان ما و تو بس فرقهاست
سر بلندم من دو چشم من بلند
بینش عالی امانست از گزند
از سر که من ببینم پای کوه
هر گو و هموار را من توه توه
همچنانک دید آن صدر اجل
پیش کار خویش تا روز اجل
آنچ خواهد بود بعد بیست سال
داند اندر حال آن نیکو خصال
حال خود تنها ندید آن متقی
بلک حال مغربی و مشرقی
نور در چشم و دلش سازد سکن
بهر چه سازد پی حب الوطن
همچو یوسف کو بدید اول به خواب
که سجودش کرد ماه و آفتاب
از پس ده سال بلک بیشتر
آنچ یوسف دیده بُد بر کرد سر
نیست آن ینظر به نور الله گزاف
نور ربانی بود گردون شکاف
نیست اندر چشم تو آن نور رو
هستی اندر حس حیوانی گرو
تو ز ضعف چشم بینی پیش پا
تو ضعیف و هم ضعیفت پیشوا
پیشوا چشمست دست و پای را
کو ببیند جای را ناجای را
دیگر آنک چشم من روشنترست
دیگر آنک خلقت من اطهرست
زانک هستم من ز اولاد حلال
نه ز اولاد زنا و اهل ضلال
تو ز اولاد زنایی بیگمان
تیر کژ پرد چو بد باشد کمان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: استری کنار آخور از شتر گله میکند که خودش پیوسته در راه و کوه به رو میافتد و زخم میخورد، اما شتر کمتر میلغزد؛ مولانا لغزش استر را به توبهشکنیِ پیاپیِ آدم سستاراده و متکبر تشبیه میکند. شتر پاسخ میدهد که سر و چشمش بلند است و از بالا تا دامنهٔ کوه را میبیند، همانگونه که ولیّ خدا با نور الهی آینده را میبیند و خواب یوسف پس از سالها تحقق یافت. سپس استر را گرفتار حس حیوانی و کوتهبینی میخواند و برتری خود را به پاکی آفرینش و حلالزادگی نسبت میدهد، در برابر استر که زادهٔ آمیزش نامتجانس است.
هوش مصنوعی: روزی استری شتری را دید، هنگامی که هر دو کنار یک آخور گرد آمده بودند.
هوش مصنوعی: استر گفت: من در گردنه و راه و بازار و کوچه بسیار با صورت به زمین میافتم.
هوش مصنوعی: بهویژه هنگام پایین آمدن از بالای کوه تا دامنهٔ آن، از ترس هر لحظه سکندری میخورم و با سر میافتم.
هوش مصنوعی: تو چرا کمتر به رو میافتی؟ شاید جان پاک تو بخت و اقبالی دارد.
هوش مصنوعی: هر دم با سر به زمین میخورم و به زانو درمیآیم و از این لغزش پوزه و زانویم خونآلود میشود.
هوش مصنوعی: پالانم کج میشود و بارم روی سرم میریزد و هر لحظه از چاروادار ضربهای میخورم.
هوش مصنوعی: حال من مانند آدم کمخردی است که به سبب عقل تباهش هر لحظه با گناه توبهاش را میشکند.
هوش مصنوعی: آن توبهشکن به سبب سستی رأی و ارادهاش در روزگار بازیچه و مایهٔ ریشخند شیطان میشود.
هوش مصنوعی: او هر لحظه مانند اسب لنگی که بارش سنگین و راهش سنگلاخ است، به سر درمیآید و میلغزد.
هوش مصنوعی: آن بدبختخو به سبب شکستن توبه، از عالم غیب پیوسته بر سرش ضربه میخورد.
هوش مصنوعی: دوباره با ارادهای سست توبه میکند، اما شیطان با یک دمیدن یا تف توبهاش را میشکند.
هوش مصنوعی: ضعف در ضعف است، ولی با این همه چنان متکبر است که به رسیدگان و اولیای حق با خواری و تحقیر مینگرد.
هوش مصنوعی: ای شتر که مانند مؤمن هستی، کم به رو میافتی و کمتر آسیب و زخم میبینی.
هوش مصنوعی: تو چه ویژگیای داری که اینچنین بیآفت و بیلغزشی و کمتر به رو میافتی؟
هوش مصنوعی: شتر پاسخ داد: هرچند هر نیکبختی از خداست، میان من و تو تفاوتهای بسیاری هست.
هوش مصنوعی: من سربلندم و چشمانم در بلندی است؛ نگاه از بالا مایهٔ ایمنی از آسیب است.
هوش مصنوعی: من از سر کوه پای کوه را میبینم و هر گودال و زمین همواری را لایهبهلایه و با جزئیات تشخیص میدهم.
هوش مصنوعی: همانگونه که آن بزرگِ والامقام (ولیّ کامل) پیشاپیش کار خود را تا روز مرگ میدید.
هوش مصنوعی: آن نیکسرشت آنچه را بیست سال بعد رخ خواهد داد، در همین حال میداند.
هوش مصنوعی: آن پرهیزگار تنها حال خود را نمیدید، بلکه از حال مردم مشرق و مغرب نیز آگاه بود.
هوش مصنوعی: نور الهی در چشم و دل او جای میگیرد، تا او را به سوی وطن اصلیاش که عشق آن در دل اوست رهنمون شود.
هوش مصنوعی: مانند یوسف که نخست در خواب دید ماه و خورشید بر او سجده کردند.
هوش مصنوعی: پس از ده سال یا بیشتر، آنچه یوسف در خواب دیده بود تحقق یافت و آشکار شد.
هوش مصنوعی: اینکه گفتهاند مؤمن با نور خدا مینگرد گزافه نیست؛ نور ربانی آسمان را میشکافد و از همه چیز میگذرد.
هوش مصنوعی: برو که آن نور در چشم تو نیست؛ تو در بند و گروِ حس حیوانی هستی.
هوش مصنوعی: تو از ضعف چشم تنها جلوی پایت را میبینی؛ هم خودت ضعیفی و هم راهنمایت (چشمت) ضعیف است.
هوش مصنوعی: چشم راهنمای دست و پاست، زیرا جای درست و نادرست را تشخیص میدهد.
هوش مصنوعی: دیگر آنکه چشم من روشنتر است و دیگر آنکه آفرینش من پاکتر است.
هوش مصنوعی: زیرا من از نسل حلالم، نه از نسل زنا و اهل گمراهی.
هوش مصنوعی: تو بیگمان از نسل نامشروع و آمیختهای (استر از اسب و خر زاده میشود)؛ وقتی کمان بد باشد، تیر کج میپرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.