بشنو اکنون قصهٔ آن بانگ سخت
که نرفت از جا بدان آن نیکبخت
گفت چون ترسم چو هست این طبل عید
تا دهل ترسد که زخم او را رسید
ای دهلهای تهی بی قلوب
قسمتان از عید جان شد زخم چوب
شد قیامت عید و بیدینان دهل
ما چو اهل عید خندان همچو گل
بشنو اکنون این دهل چون بانگ زد
دیگ دولتبا چگونه میپزد
چونک بشنود آن دهل آن مرد دید
گفت چون ترسد دلم از طبل عید
گفت با خود هین ملرزان دل کزین
مرد جان بددلان بییقین
وقت آن آمد که حیدروار من
ملک گیرم یا بپردازم بدن
بر جهید و بانگ بر زد کای کیا
حاضرم اینک اگر مردی بیا
در زمان بشکست ز آواز آن طلسم
زر همیریزید هر سو قسم قسم
ریخت چند این زر که ترسید آن پسر
تا نگیرد زر ز پری راه در
بعد از آن برخاست آن شیر عتید
تا سحرگه زر به بیرون میکشید
دفن میکرد و همی آمد بزر
با جوال و توبره بار دگر
گنجها بنهاد آن جانباز از آن
کوری ترسانی واپس خزان
این زر ظاهر بخاطر آمدست
در دل هر کور دور زرپرست
کودکان اسفالها را بشکنند
نام زر بنهند و در دامن کنند
اندر آن بازی چو گویی نام زر
آن کند در خاطر کودک گذر
بل زر مضروب ضرب ایزدی
کو نگردد کاسد آمد سرمدی
آن زری کین زر از آن زر تاب یافت
گوهر و تابندگی و آب یافت
آن زری که دل ازو گردد غنی
غالب آید بر قمر در روشنی
شمع بود آن مسجد و پروانه او
خویشتن در باخت آن پروانهخو
پر بسوخت او را ولیکن ساختش
بس مبارک آمد آن انداختش
همچو موسی بود آن مسعودبخت
کاتشی دید او به سوی آن درخت
چون عنایتها برو موفور بود
نار میپنداشت و خود آن نور بود
مرد حق را چون ببینی ای پسر
تو گمان داری برو نار بشر
تو ز خود میآیی و آن در تو است
نار و خار ظن باطل این سو است
او درخت موسی است و پر ضیا
نور خوان نارش مخوان باری بیا
نه فطام این جهان ناری نمود
سالکان رفتند و آن خود نور بود
پس بدان که شمع دین بر میشود
این نه همچون شمع آتشها بود
این نماید نور و سوزد یار را
و آن بصورت نار و گل زوار را
این چو سازنده ولی سوزندهای
و آن گه وصلت دل افروزندهای
شکل شعلهٔ نور پاک سازوار
حاضران را نور و دوران را چو نار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر دربارهٔ بانگی از طبل عید در نیمه شب و تأثیر آن بر مهمان مسجد است. این صدا به دل مردی که در حال ترس از طبل است، نیرو میبخشد و او را به اقدام وادار میکند. او در مییابد که باید با شجاعت وارد عمل شود و در این راه گنجی را کشف میکند که بهدست آوردنش نیاز به جسارت دارد. در ادامه، شاعر به رابطهٔ انسان و نور الهی میپردازد و اینکه حقیقت و نور در درون انسانها وجود دارد، حتی اگر آن را به شکل آتش و هراس تصور کنند. در نهایت، شعر به پیوند بین وجود انسانی و نور دین اشاره دارد و نشان میدهد که جوهرهٔ دین، نور و روشنی است که قلبها را به سوزش و عشق میاندازد.
هوش مصنوعی: داستان آن صدای قوی و لرزانی را بشنو که باعث نشد آن انسان خوشبخت، از جایش حرکت کند.
هوش مصنوعی: او میگوید که چون من میترسم، طبل عید اینجا به صدا درآمده است، در نتیجه دهل هم میترسد که مبادا زخم او به وی برسد. یعنی نگرانی او از پیامتهای منفی این صدا موجب میشود که دیگر اجزای موجود نیز احساس خطر کنند.
هوش مصنوعی: ای دهلهای تو خالی و بیروح، قسمتان به روز عید جان، زخم چوب (کتک) آزاردهنده است.
هوش مصنوعی: در روز قیامت، عید بزرگ و شگفتی برای ما است و بیدینان مانند کسانی که در عید شاد هستند، به صدای دهل ما میخندند و نسبت به آن شادابی نشان میدهند، مانند گل که زیبا و شاداب است.
هوش مصنوعی: اکنون صدای این طبل را بشنو، مثل صدای دیگ دولت که چگونه در حال پختن غذاست.
هوش مصنوعی: وقتی که آن مرد صدای دهل را میشنود، میگوید دلم از طبل عید میترسد.
هوش مصنوعی: به خود میگوید که نترس و آرام باش، چون از وجود این مرد بیثبات و بددل، تو باید مطمئن باشی و به خودت ایمان داشته باشی.
هوش مصنوعی: زمان آن رسیده که مانند حیدر (علی) با شجاعت عمل کنم و یا اینکه با بدنم از این دنیا بگذرم.
هوش مصنوعی: با صدای بلند اعلام کرد که من اینجا هستم و آمادهام؛ اگر مردی هست، بیاید تا با هم روبهرو شویم.
هوش مصنوعی: در زمان شکست طلسم، صدای آن باعث میشد که زر بهطور تکهتکه و در هر سمت بریزد.
هوش مصنوعی: چندین ذرّات زر به زمین ریخت و آن پسر از ترس این که مبادا زر را پری (موجود فراطبیعی) برباید، نزدیک آنها نرفت.
هوش مصنوعی: پس از اینکه آن پسر ترسیده و زر را رها کرد، شیر قدیمی (پیر) برخاست و تا صبح، زر را از زیر زمین بیرون میآورد.
هوش مصنوعی: او (شیر عتید) در حال دفن کردن گنجها بود و با کیسهها و بارهایی دیگر به سوی او (گنج) میآمد.
هوش مصنوعی: آن جانباز (شخصی شجاع و فداکار) گنجینهها را در آن طرف (جایی دور از دید) گذاشت تا آن کور (شخصی که از حقیقت بیخبر است) را از ترس کوریاش دور کند، تا مبادا چیزی را از دست بدهد.
هوش مصنوعی: زر (طلا) ظاهر شده است که توجه هر کسی که کور است و فقط به دنبال طلاست را جلب کند. این افراد به خاطر نداشتن بصیرت واقعی، تنها به ظواهر و riches اهمیت میدهند.
هوش مصنوعی: کودکان میخواهند با تخریب عروسکها (اسفالها) اسباب بازی خود، به آنها نام زر دهند و در دامن خود جمع کنند. این نشان میدهد که آنها به دنبال زیبایی و غنای ظاهری هستند.
هوش مصنوعی: در آن بازی که کودکان انجام میدهند، اگر بگویند نام زر (طلا) را، این نام در ذهن کودک باقی میماند و تأثیرش را میگذارد.
هوش مصنوعی: طلای ناب و مطلقی که به دست خداوند ضرب شده است، هرگز از بین نمیرود و همیشه باقی میماند.
هوش مصنوعی: این طلا که در اینجا به آن اشاره شده، از آن طلاست که به خاطر رونق و زیباییاش، به جواهر و درخشندگی و آب (زندگی) دست یافته است. به عبارتی دیگر، این طلا طلاست که از ویژگیهای خاص و درخشانش بهرهمند شده است.
هوش مصنوعی: آن زری که دل از او پر از ثروت و بینیازی میشود، در روشنایی خود بر ماه (قمر) نیز غلبه میکند.
هوش مصنوعی: مسجد مانند شمعی است که نور میدهد و پروانه، به عشق نور و روشنایی آن، جان خود را در این مسیر فدا میکند. پروانه، خود را به خاطر عشق به نور مسجد، در خطر میاندازد.
هوش مصنوعی: اگرچه پروانه در آتش شمع سوخت، اما در نهایت این سوختن برای او خوش یمن و نیکو بود و باعث شد به کمالی دست یابد.
هوش مصنوعی: آن شخص خوشاقبال مانند موسی، آتش سوزانی را دید که او را به سوی درختی فرا میخواند.
هوش مصنوعی: چون رحمتها و لطفها بر او فراوان بود، او آتش را میپنداشت (و خود را در زمره آتش) ولی در واقع خود او نور (و روشنی) بود.
هوش مصنوعی: اگر مردی که به حقیقت نزدیک است را ببینی، ای پسر، ممکن است فکر کنی که او مانند آتش بشری است.
هوش مصنوعی: تو از وجود خودت میآیی و درون تو آتش و خار (رنج) وجود دارد؛ گمان نکن که این دردی که احساس میکنی از بیرون است.
هوش مصنوعی: این بیت به درختی اشاره دارد که موسی (پیامبر خدا) در کنار آن با نور خداوندی سخن گفت. شاعر بیان میکند که این درخت، درختی پرنور و زیبا است و نباید آن را به عنوان نمادی از آتش و عذاب خواند، بلکه باید به نور و روشناییاش توجه کرد. در دعوت به آمدن، اشاره به این دارد که حتی اگر ظاهرش آتش است، حقیقتش نور و روشنی است.
هوش مصنوعی: این جهان، در حقیقت، آتشین و پر از مصیبت است و سالکان (جستجوگران حقیقت) از آن رفتهاند، اما نور حقیقی که همان آگاهی و معرفت است، در این دنیا وجود دارد و بر آنها درخشش مییابد.
هوش مصنوعی: بدان که شمع دین مانند شمعهای معمولی که آتش میگیرند نیست، بلکه درخشش و روشنایی خاصی دارد که از آن میتابد.
هوش مصنوعی: این نور که به ظهور میآید، باعث روشنی و حیات دل یار میشود، در حالی که آن آتش هم به صورت آتش و هم به شکل گلی زینتی، موجودیت خود را نشان میدهد.
هوش مصنوعی: این تو همچون سازندهای هستی که میسوزاند و آن (یار) بعد از آن وصلی است که دل را خوشحال و نورانی میکند.
هوش مصنوعی: شکل شعلهٔ نور به زیبایی، نور پاک حاضران را همچون شعلهٔ آتش میسازد و به دور و بر میتاباند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.