شمارهٔ ۷۶ - آغاز انشعاب عشقهٔ عشق خضر خان از شاخ سبز و تر دول رانی
همیشه دور چرخ لاجوردی
نداند پیشه‌ای جز ره نوردی
ز دورش هر یکی گردش به کاریست
به ریز هر یکی دیگر شماریست
چونی امید پاینده است و نی بیم
خوش آنکس کاونهد گردن به تسلیم
چو نتوان رشتهٔ گردون گستن
بباید دل درو ناچار بستن
چه داند طوطی کافتاده در دام
که از شکر دهندش طعمه در کام
چه داند باز چون بندند پایش
که دست شاه خواهد بود جایش
دری کو خواست شد بر افسر خاص
رسد در گنج شاه از دست غواص
خدایا، هر که را نعمت دهی بیش
در آموزش، سپاس نعمت خویش!
چنین خواندم در آن دیباچهٔ راز
که هر حرفی ازو می‌کرد صد ناز
که چون شاهنشه جمشید مسند
علاء الدین والد نیا محمد
به ملک دهلی از عون الهی
برامد بر سریر پادشاهی
سری کز باد کین دیدش خطرناک
باب تیغ کردش طعمهٔ خاک
هم اندر هندرایان را رهی کرد
هم از تاتار غزنین را تهی کرد
الغخان معظم را بفرمود
که لشکر جانب دریا کشد زود
در آن حد «کرن رای» ای بود با نام
به قدرت کامکار اندر همه کام
ازو رایان ساحل در تف و تاب
روان در بحر و بر فرمانش چون آب
چو تیغ افشاند بر وی خان مغفور
ز میدان تیره دل چو سایه از نور
حرمهای مهین رای والا
سرا پا غرقه در لولوی لالا
به دست افتاد با پیل و خزانه
جهانی پر شد از رانی و رانه
بتانی ستاره بدیده نی ماه
نه چشم بد در ایشان یافته راه
سران جمله خوبان گل اندام
پری روئی که «کنولادی» بدش نام
چو دیده ز ارجمندی نازنین خوی
چو جان پوشیده از بینندگان روی
گرامی آفتابی سایه پرورد
ولی خورشیدش از هیبت شده زرد
امانت دار آن خان جهانگیر
که از عصمت بران آهو نزد تیر
به فیروزی چو باز آمد از آن فتح
به پیش تخت شه زد بوسه بر سطح
به عرض بارگاه آورد در پیش
متاع و پیل و اسپ و زر ز حد بیش
نهانی تحفهٔ کان پیشکش کرد
هم آن نازک تنان ما هوش کرد
سران جمله «کنولا دی را نی»
سزای خدمت تخت کیانی
چنان ماهی و آن انجم به دنبال
به فرمان در حرم رفتند در حال
چو آمد در شبستان شه آن شمع
پریشان خاطرش گشت اندکی جمع
چنان افشرد بهر بندگی پای
که کرد اندر دل شاه جهان جای
کسی کش بخت و دولت پای گیرد
به چشم بختیاران جای گیرد
غرض القصد «کنو لادی رانی»
دو دختر داشت گاه کامرانی
چو رانی، سوی حضرت شد سبک پای
بماند آن هر دو گوهر در کف «رای»
چنان افتاد حکم ایزد پاک
که شد در بزرگ اندر دل خاک
دویم را عمر شش مه بود رفته
که بودان شش مهمه ماه دو هفته
پری روی ز مردم حور زاده
سپهرش نام «دیولدی» نهاده
چو «کنولادی» در را صدف بود
به خدمت پیش شاه بحر کف بود
همی کرد آن چنان خدمت به درگاه
که حاصل می‌شدش خوشنودی شاه
شبی خوش دید دارای زمن را
به عرض آورد راز خویشتن را
که از شاخ جوانی بر درختم
دو غنچه ناشگفته داشت بختم
چو زینجا باد اقبال آن طرف تاخت
مرا زانجا ربود این جانب انداخت
شدم من خوش ز بخت روشن خویش
ولی ماند ان دو گل در گلشن خویش
یکی زان دو سپرد اندر جوانی
پرستاران شه را زندگانی
دوم مانده است و، چون پیوند خون است
دل من بهر آن خون، بی‌سکون‌ست
دمی گر مهر شه بر بنده تابد
به گرمی خون به خون پیوند یابد
چو شه را در شد این دیباچه در گوش
نموداری دگر رو دادش از هوش
به دل می‌گشت جستن هر زمانش
پرستاری ز بهر خضر خانش
موافق باز خواندش در دل آن گفت
ستاره خواست تا مه را کند جفت
برای کار دان فرمان فرستاد
که ما را بخت آگاهی چنان داد
که داری در سرای دولت خویش
مبارک روی دختی دولت اندیش
چو بر طغرای فرمان دیده سائی
ز دو دیده فرست آن روشنائی
که گردد بیت این خورشید معمور
شود روشن شبستانش بدان نور
سریر آرای ملک هندوان «کرن»
که بد صاحب‌قران «رای» ای در آن قرن
ازین شادی که آمد ناگهانش
نگنجید اندرون پوست جانش
کجا در ذره گنجد این که خورشید
دهد نزد خودش پیوند جاوید
چو با چشمه کند بحر آشنائی
شود آن چشمه هم بحر از روانی
بران شد کان طرب را کار سازد
علم بر پشت پیلان بر فرازد
متاع قیمتی صد پیل بالا
ز دیبا و خز و لولوی لالا
دگر کالای گوناگون نه چندان
که گنجد در خیال هوشمندان
پس آن که با هزار امیدواری
نشاند نازنین را در عماری
فرستد سوی دولت خانهٔ تخت
که آن دولت رسد در خانهٔ بخت
درین اثنا چنان شد شاه را رای
که بستاند از آن رای «کرن» جای
بران سو نامزد گشتند در دم
الفغان معظم پنجمین هم
امیران دگر باجیش و انبوه
که از پامال اسپان سرمه شد کوه
چو در «گجرات» رفت آن لشکر سخت
بخاک افگند رای کاردان رخت
چو آنجا، نی صلاح جان و تن دید
هزیمت را سلاح خویشتن دید
نبرد از هم دمان و خون و پیوند
به جز خاص شبستان لعبتی چند
نهان از دیدهٔ مردم پری وار
بسوی «دیوگیر» افگند رهوار
رسید انجا و گشت ایمن ز خون‌ریز
عنان را نرم کرد از جنبش تیز
چو «سنکهن دیو» پور رای رایان
بشد آگاه ز آگاهی سرایان
که «گرن» از «گوجرات» آمد برین سوی
ز تاب تیغ ترکان تافته روی
به پرده دختری دارد نهفته
گلی پوشیده روی ناشگفته
لطافت مایه‌ای چون آب باران
سزای تخت گاه تاجداران
طمع در بست «سنگهن» تا به صد جهد
برد در برج خویش آن ماه را مهد
برادر را که «بهلیم» بود نامش
بخواند و گرد حمال پیامش
بران سو رفت «بهلیم دیو» چون باد
به مهمان راز مهمانی برون داد
چو «کرن» از ردهٔ بخت پریشان
حمایت جوی بود از سوی ایشان
نیارست اندران پیغام نه کرد
ضرورت باز حل پیوند مه کرد
فرستادند بر بومی همای
مه روشن به کام اژدهائی
چو یک فرسنگ ماند اندر تگاپوی
که اندر «دیو گیر» آرد پری روی
سپاه شه که بود اندر پی «کرن»
که کردی در زمانی کار یک قرن
چو باد تند زد ناگه بر ایشان
همه جمعیت خس شد پریشان
به کوه و دشت سر زد «کرن» سر کش
سپاهی در عقب چون کوه آتش
چنان بگرفت زاندیشه سر خویش
که چون اندیشه نا پیدا شد از پیش
در آن جنبش «دولرانی» که بختش
بری میخواست چیدن از درختش
دوان می‌شد به پشت باد پائی
چو گل کش باد بر گیرد ز جائی
به پیکان گوش او کز اوج و از پست
بسان تیر می‌شد شست در شست
غرض ناگه رسید از غیب تیری
که تیر چرخ زان بر زد نفیری
بماند آن رخش آتش پای سرکش
گرفت ماه شد در برج آتش
الغفان در حرم میداشت مستور
چو فرزند خودش در پردهٔ نور
چو فرمان شد که آن ریحان فردوس
به شهر آرند چون برجیس در قوس
رسانیدند در ایوان جمشید
به جلباب حیا پوشیده خورشید
کنون بین کاختر هر هفت کرده
چها بیرون دهد از هفت پرده
بیا مطرب بساز ابریشمی چنگ
برین شادی که آمد دوست در چنگ
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر به داستانی دربارهٔ عشق خضر خان و حوادثی که به دنبال آن در می‌گذرد، می‌پردازد. خضر خان به عشق و وفاداری خود نسبت به دو دختر کنولادی می‌بالد و در تلاش است تا دل آنها را به دست آورد. او به دربار می‌رود و جریاناتی را که به فتح و پیروزی برای ملت منجر می‌شود، شرح می‌دهد. در ادامه، شاه از بخت و اقبال خود در پیوند با دختری زیبا و با کرامت خبر می‌دهد و در مراسم‌هایی پرشکوه برای ازدواج او برنامه‌ریزی می‌کند. همچنین، ترس و بحران‌های مختلف به تصویر کشیده می‌شود که عشق و وفاداری خضر خان در میان آنها به چالش کشیده می‌شود. در نهایت، شادی و سرور به خاطر این پیوند، همگان را در شادی مشترک فرامی‌خواند.
هوش مصنوعی: چرخ آسمان همیشه به رنگ آبی، هیچ کار دیگری جز گردش و حرکت در مسیر زندگی نمی‌داند.
هوش مصنوعی: هر یک از چرخ‌های دور (زمان یا سرنوشت) بر اساس کار و پیشه‌ای خاص می‌چرخد، و هر یک از آنها به شمارش و اندازه‌گیری کارهای دیگر مشغول است.
هوش مصنوعی: امید به بقای عشق پایدار است و هیچ هراسی وجود ندارد برای کسی که تسلیم عشق شود و گردن به آن بدهد.
هوش مصنوعی: وقتی نمی‌توان از قید و بندهای سخت زندگی رها شد، پس باید دل را با آنها بسازیم و ناگزیر به پذیرش آنها باشیم.
هوش مصنوعی: طوطی که در دام افتاده، نمی‌داند که به او چه می‌دهند و آنچه به او داده می‌شود خوشمزه است، اما دلیل این نوع پذیرش را نمی‌فهمد.
هوش مصنوعی: باز (پرنده‌ای که نماد آزادی است) نمی‌داند وقتی پایش را ببندند، چه‌گونه او به جایی می‌رسد که شاید دست شاه (قدرت و مقام) آنجا خواهد بود. یعنی او از سرنوشت خود و تبعات زندانی شدنش بی‌خبر است.
هوش مصنوعی: دری که در آن خواست (خواسته) می‌شود، بر سر افسر خاص می‌رسد و در گنج سلطنتی (شاه) از دستان غواص (غواصان) به دست می‌آید. به عبارت دیگر، آرزوها و خواسته‌ها تنها به کسانی می‌رسد که شایسته‌اند و از تلاش و جستجو دریای سعادت و ثروت را کشف می‌کنند.
هوش مصنوعی: خدایا، هر کسی را که در علم و دانش بیش از دیگران بهره‌مند کنی، من شکرگزار توام و نعمت‌های تو را سپاس می‌گویم!
هوش مصنوعی: در مقدمه‌ای که دربارهٔ اسرار نوشته شده، خواندم که هر کلمه‌ای از آن با ظرافت و فخر بیان شده است.
هوش مصنوعی: زیرا هنگامی که جمشید، شاه و پادشاه بزرگ، بر تخت بلندی نشسته است، به گونه‌ای شایسته و ارزشمند است.
هوش مصنوعی: در شهر دهلی، با کمک عون الهی (کمک خداوند)، فردی بر تخت پادشاهی نشسته است.
هوش مصنوعی: سری که به علت نیرنگ و حسد (باد کین) در خطر قرار گرفته است، در نتیجه، به زیر تیغ (خنجر) افتاده و مانند غذایی در خاک شده است.
هوش مصنوعی: او (خضر خان) در شرایط دشوار، راه را برای هندوستانی‌ها هموار کرد و همچنین از تاتاری‌ها غزنین را خالی و امن ساخت.
هوش مصنوعی: امیرخسرو به الغخان معظم دستور می‌دهد که سپاه به‌سرعت به سمت دریا حرکت کند.
هوش مصنوعی: در آن زمان «کرن رای» (شخصی مهم و توانا) با نامی معتبر و به قدرتی که در دستیابی به خواسته‌ها دارد، در همه امور موفق و توانا بود.
هوش مصنوعی: از او، مشاوران و افراد باهوش در حال کار و تلاش هستند و همچون آب که بر اساس دستورات او در دریا و خشکی جاری می‌شود، به فرمان او عمل می‌کنند.
هوش مصنوعی: وقتی که تیغ به دست او (خضر خان) بر سر مرد مغفور افشانده می‌شود، تاریکی دل‌ها مانند سایه‌ای از نور دور می‌شود.
هوش مصنوعی: محل‌های زیبا و با احترام به مقام عالی، کاملاً در خواب و بی‌خبر از جهان هستند و به حالت آرامش و آرامی فرو رفته‌اند.
هوش مصنوعی: خزانه‌ای که پربار و ارزشمند است، به دست کسی قدرتمند و بزرگ افتاد، و به خاطر این اتفاق در دنیا، شور و شوق زیادی به وجود آمد.
هوش مصنوعی: این بیت می‌گوید که زیبایی‌های و ستاره‌های آسمان (مثل بتان و ماه) در دیدگان این افراد (خوبان) چنان است که هر گونه بدی و حسادت نمی‌تواند به آنها راه پیدا کند. به عبارتی، جمال و زیبایی آنها به قدری است که از نگاه بد محافظت شده‌اند.
هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت همهٔ خوبان مانند گل است و آنهایی که دارای چهره‌های زیبای پری‌گونه هستند، به «کنولادی» معروفند.
هوش مصنوعی: چون چشم‌ها به زیبایی و ارزش که با دقت به او (نازنین) می‌نگرند، مانند جان که از دیدن روی او پنهان شده است.
هوش مصنوعی: خورشید که به دور از عظمت و زیبایی خود به سایه‌ای می‌ماند که تحت تاثیر آفتاب گرامی (شخص یا موجودی با ارزش و مقام) پرورش یافته، به خاطر بزرگی آن آفتاب، رنگش پریده و زرد شده است.
هوش مصنوعی: امانت‌دار آن خان بزرگ و قدرتمند است که از پاکدامنی‌شان، آهوها نیز به تیر شکار نمی‌روند.
هوش مصنوعی: پس از آن پیروزی بزرگ، خضر خان با خوشحالی به دربار بازگشت و بر روی تخت شاه، دستش را به نشانهٔ احترام بوسید.
هوش مصنوعی: فیروزی به حضور شاه، هدایای زیادی از جمله اسب، فیل و طلا آورد و این هدایایی که آورده، بسیار ارزشمند و فراوان بود.
هوش مصنوعی: تحفه‌ای را که از معدن‌های پنهان به همراه آورده بود، به صورت مخفیانه پیشکش کرد؛ همان افرادی که لطافت و زیبایی آنها باعث جلب توجه و هوش بقیه شد.
هوش مصنوعی: سران و بزرگان حکومت در پاسخ به «کنولا دی را نی» (به معنای «بی‌نظیر و یگانه») به خاطر خدمت به تخت کیانی (سلطنت کیانیان) پاداش و احترام می‌یابند.
هوش مصنوعی: چنان‌که ماه و ستاره‌ها به فرمان عشق، با شوق و حالتی خاص به سوی حرم رفتند.
هوش مصنوعی: وقتی که آن شاه، یعنی فرد مورد نظر، وارد شبستان شد، آن شمع که نماد عشق یا دلدار است، به خاطر پریشانی و اضطرابش اندکی جمع و البته خاموش شد.
هوش مصنوعی: به خاطر بندگی و خدمت به شاه، آن‌قدر پای خود را فشرده و خاضع کرده است که در دل شاه، مقام و جایگاهی پیدا کرده است.
هوش مصنوعی: کسی که بخت و خوشبختی را به دست آورد، در نظر بختیاری‌ها و انسان‌های خوش‌شانس، مقام و اعتبار پیدا می‌کند.
هوش مصنوعی: غرض، منظور از «کنو لادی رانی» این است که دو دختر به نام «رانی» داشت که آنها موجب خوشبختی و کامیابی او بودند.
هوش مصنوعی: وقتی که رانی به سوی خداوند رفت و خود را آسان و سبک‌بار کرد، آن دو دختر (گوهر) در دست فکر و تدبیر او باقی ماندند.
هوش مصنوعی: فرمان خداوند چنان رقم خورد که در دل زمین، بزرگ‌زاده‌ای متولد شد.
هوش مصنوعی: عمر من دو نیم سال بود که در آن شش ماه رفته و حالا دو هفته از آن گذشته است.
هوش مصنوعی: خداوندی به نام «دیولدی» وجود دارد که چهره‌اش به زیبایی پری و ویژگی‌اش به ملائکه شباهت دارد.
هوش مصنوعی: چون «کنولادی» (شخصیتی افسانه‌ای) در دریا صدفی بود که به خدمت شاه دریا می‌رفت و به او ارزش و اهمیت می‌داد.
هوش مصنوعی: او آن‌چنان در خدمت‌گزاری به درگاه شاه کوشید که رضایت و خرسندی شاه را به دست می‌آورد.
هوش مصنوعی: او شبی زیبا و خوشحال، دارای زمین (یعنی امیرخسرو) را به نمایش گذاشت و رازش را با او در میان گذاشت.
هوش مصنوعی: من درخت جوانی هستم که بر روی آن دو غنچه‌ای ناگفته و پنهان وجود دارد که بیانگر سرنوشتم است.
هوش مصنوعی: به محض اینکه باد اقبال از آن طرف وزید، من را از آنجا گرفت و به سمت اینجا پرتاب کرد.
هوش مصنوعی: من از بخت خوب و روشن خود خوشحال شدم، اما دو گل در باغ خودشان (محل زندگی‌شان) ماندند و از من جدا شدند.
هوش مصنوعی: یکی از آن دو گل، در جوانی به پرستاران شاه، زندگانی را سپرد. یعنی یکی از آن دو، جان خود را در خدمت شاه تقدیم کرد و از زندگی‌اش گذشت.
هوش مصنوعی: دوم (یعنی دومین شخص در رابطه) هنوز زنده است و چون پیوند خونی میان ما وجود دارد، دل من به خاطر آن خون، آرامش ندارد و در حالت بی‌قراری به سر می‌برد.
هوش مصنوعی: اگر لحظه‌ای محبت پادشاه بر این بنده بتابد، این احساس به مانند گرمای خون، پیوند محکمی میان ما ایجاد می‌کند.
هوش مصنوعی: زمانی که آن شاه (خضر خان) این مقدمه (دیباچه) را در گوشش خواند، حال او تغییر کرد و به نحوی دیگر به او نشان داد که از خود بی‌خود شده است.
هوش مصنوعی: دل به دنبال پرستاری می‌گشت که همیشه برای خضر خان باشد.
هوش مصنوعی: در دل این شخص گفتگویی در می‌گیرد و موافق با حال و هوای خود، به آن شخص (خضر خان) در مورد ستاره‌ای که می‌خواهد مه را همسر خود کند، اشاراتی می‌کند.
هوش مصنوعی: امیرخسرو به شخصی با دانش و کاردان دستور می‌دهد که بخت خوشی به او عطا شده و باید از آن آگاهی پیدا کند.
هوش مصنوعی: در محل حکومت و قدرت خود، دختر زیبایی را داری که نشانهٔ خوشبختی و ثروت است.
هوش مصنوعی: هرگاه بر مهر فرمان، نگاهی بیندازی، از دو چشمت آن روشنی را بفرست.
هوش مصنوعی: این بیت می‌گوید که با نور این خورشید، شبستانش (محل زندگی و آرامش) روشن و دلپذیر خواهد شد و نشاط و زندگی در آنجا برقرار می‌شود.
هوش مصنوعی: در این بیت به تخت و مقام «کرن» (شاه هندوان) که در زمان خودش در اوج اقتدار و زیبایی قرار داشته، اشاره شده است. همچنین به «رای» (عنوانی برای شخصی که می‌توانسته فرزانه یا صاحب‌نظر باشد) اشاره شده که نشان‌دهنده مقام و اهمیت او در آن دوره است.
هوش مصنوعی: این شادی ناگهانی آن‌قدر زیاد و عظیم بود که در وجود او جا نمی‌شد و نمی‌توانست آن را در پوست و بدنش محدود کند.
هوش مصنوعی: چگونه می‌توان در یک ذره کوچک همهٔ آنچه را که خورشید را به خود پیوند می‌زند، جا داد و گنجانید؟
هوش مصنوعی: وقتی که چشمه‌ای با دریا آشنا می‌شود، آن چشمه نیز مانند دریا از ویژگیش یعنی روانی و جاری بودن بهره‌مند می‌شود.
هوش مصنوعی: علم، که نماد دانش و هنر است، به قدری با طرب (شادی و موسیقی) ارتباط دارد که می‌تواند بر پشت فیل‌ها (نماد قدرت) قرار گیرد و آنها را به حرکت درآورد. به عبارتی، دانش و هنر می‌توانند باعث ایجاد شادی و نشاط شوند و به زندگی حرکت و انرژی ببخشند.
هوش مصنوعی: قیمت و ارزش کالای گران‌بهایی به اندازهٔ صد فیل است که از دیبا (پارچهٔ گران‌قیمت) و خز (پوست گران‌بها) و لُولوی لالا (نوعی مروارید و جواهر) بافته شده است.
هوش مصنوعی: کالاهای متفاوتی وجود دارد که در تصور افراد باهوش نمی‌گنجد و نمی‌توان به سادگی آن را در ذهن پنداشت.
هوش مصنوعی: پس از اینکه کسی با هزار امید و آرزو، محبوبش را در اتاقی نشاند.
هوش مصنوعی: شاه به سمت کاخ و محل حکمرانی خود (دولت خانهٔ تخت) افرادی می‌فرستد تا شانس و برکت (دولت) را به خانهٔ خود (بخت) بیاورد.
هوش مصنوعی: در این میان، شاه تصمیم می‌گیرد که به دشمنش، کرن، جایی را که در آن قرار دارد بگیرد و آن را از او بستاند.
هوش مصنوعی: در آن طرف، در همین لحظه، به دنبال فریاد، نامزدها به جمع آمدند و پنجمین نفر از ایشان نیز مهم و محترم بود.
هوش مصنوعی: امیران دیگر با استفاده از هدایای بسیار و به‌دست‌آمده از جنگ، که خاک کوه‌ها به خاطر پاچرخانیدن اسب‌هایشان مانند سرمه سیاه شده است، جمع شده‌اند.
هوش مصنوعی: وقتی آن لشکر قدرتمند به «گجرات» رفت، مشاوران خبره تصمیمات خود را در زمینه جنگ و ادارهٔ کارها به زمین انداختند و به بی‌نظمی و هرج و مرج دچار شدند.
هوش مصنوعی: در آنجا، نه صلاح جان و بدن را مشاهده کرد و نه راهی برای نجات یافت، بلکه شکست خود را با سلاحی که متعلق به خود او بود، دید.
هوش مصنوعی: تنها در زمان نبرد، خون و پیوندها از هم جدا می‌شوند و به جز چند دختر زیبا در شبستان، دیگر چیز مهمی وجود ندارد.
هوش مصنوعی: او به طور پنهانی و بسیار ظریف مانند پری، به سوی مکان «دیوگیر» حرکت می‌کند.
هوش مصنوعی: او به جایی رسید که از خون‌ریزی‌های خطرناک ایمن شد و به آرامی از تندی حرکاتش کاست.
هوش مصنوعی: چون «سنکهن دیو»، فرزند کسانی که دارای عقل و تدبیرند، از آگاهی آگاه شد و به علم روی آورد.
هوش مصنوعی: گرن، کسی است که از گوجرات به این سمت آمده و به خاطر تابش تیغ‌های ترک‌ها، چهره‌اش تابناک و درخشان شده است.
هوش مصنوعی: دختری در پس پرده‌ای است که گلی را به طور پنهان بر روی خود پوشانده و چهره‌اش را نمی‌توان مشخص کرد.
هوش مصنوعی: لطافت و طراوتی که شبیه به آب باران است، برای تخت‌گاه و مقام افرادی که تاج بر سر دارند، شایسته و مناسب است.
هوش مصنوعی: شخصی با تلاش و کوشش بسیار در تلاش است تا به محبوبش که در قصرش به سر می‌برد، برسد و به او دست یابد، و برای این کار سختی‌های زیادی را متحمل می‌شود.
هوش مصنوعی: برادرش که بهلیم نام داشت را بخواند و خبر او را به دوش بکشد تا به دیگران برساند.
هوش مصنوعی: بهلیم دیو» به سرعت و مانند باد به سوی دیگر رفت و راز مهمانی را به مهمانان گفت.
هوش مصنوعی: کرن، که از سرنوشت نامناسبی رنج می‌برد، به حمایت و کمک از آنان (مردم یا گروهی خاص) پرداخته است.
هوش مصنوعی: او نتوانست در آنجا پیامی را بفرستد، چراکه نیاز به باز کردن گرهی بود که عشق را به هم متصل می‌کرد.
هوش مصنوعی: بر بومی (در اینجا، خانه یا سرزمین) یک پرندهٔ خوشبخت و شادی آور به نام همای مه روشن فرستاده شده تا اژدهایی را که خطرناک و بد است، راضی و خشنود کند.
هوش مصنوعی: وقتی به اندازه یک فرسنگ به آنجا نزدیک شدند، در این اوضاع و احوال، پری زیبا رویی از «دیو گیر» به آنجا خواهد آمد.
هوش مصنوعی: سپاهی که به دنبال کرن، قهرمان افسانه‌ای، بود، در زمانی کوتاه مانند یک قرن کار انجام داد.
هوش مصنوعی: ناگهان باد تندی بر آن سپاه وزید و باعث شد که همه‌شان پراکنده و گیج شوند.
هوش مصنوعی: کرن، یعنی یک فرمانده یا سر کش از سپاه، به کوه‌ها و دشت‌ها حمله کرده است و در پشت سر او، شعله‌های آتش به قدری بزرگ است که مانند کوه به نظر می‌رسد.
هوش مصنوعی: او به شدت در افکار خود غرق شد و آن‌قدر فکرش را درگیر کرد که دیگر نتوانست اندیشه‌اش را از درون خود بیرون بیاورد.
هوش مصنوعی: در آن حرکت «دولرانی» (نوعی گل یا گیاه) بخت به او اجازه نمی‌دهد که از درختش میوه بچیند.
هوش مصنوعی: عشق مانند گلی است که از زمین بلند می‌شود و در سرما و گرما خود را به حرکت درمی‌آورد، مانند آنکه باد او را از جایی به جایی دیگر می‌برد.
هوش مصنوعی: به گوش او، که در اوج و پایین قرار داشت، مانند تیری که به سمت هدف پرتاب می‌شود، شست و انگشت او به هم چسبیده می‌شد.
هوش مصنوعی: ناگهان تیری از عالم غیب به سوی او آمد که همچون صدای طبل در چرخ (جهان) طنین انداخت.
هوش مصنوعی: آن اسب قهرمانی که پاهایش مانند آتش می‌سوزد، همچنان باقی ماند و ماه به شکل برج آتش درآمد.
هوش مصنوعی: غفلتی در حرم روی داده که شخص مستی، مانند فرزند خود را در پرده‌ای از نور پنهان کرده است.
هوش مصنوعی: زمانی که دستور داده شد که آن گل خوشبو (ریحان) از بهشت را به شهر بیاورند، به زیبایی و با شکوهی مانند برجیس (که به معنای دختری زیباست) در قوس (به معنی دقت و ظرافت) آورده شد.
هوش مصنوعی: در ایوان جمشید، خورشید را که با حیا و عفت پوشیده شده بود، آوردند.
هوش مصنوعی: اکنون ببین که دختر هفت‌گانه که در پشت هفت پرده (پنهان) است، چه‌چیزی را به بیرون می‌آورد.
هوش مصنوعی: بیا آهنگ‌سازی کن با چنگ ابریشمی، تا این شادی را بسازیم که دوست در چنگ ما آمده است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.