شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را
جان ز تن آمد برون بویی ندادی باد را
سر به دیوار سرایت می زنم تا بنگری
زانکه با باز شکاری خوش بود صیاد را
بازوی هجرت قوی در کشتن بیچارگان
چون قصاص افزون فتد عادت شود جلاد را
جان به فریادم برآمد، لیک صد جان آرزو
بشنوی و راه ندهی سوی جان فریاد را
ای که می گویی که وقتی لوح صبرت باد برد
سالها شد تا فرامش کرده ام آن یاد را
این همه خونابه کاشامم همی زین روز بد
بهترین روزی خلل اندازد این بنیاد را
چند گریم چون سیه رویی عشقم از قضاست
آب کی شستن تواند داغ مادرزاد را
تا به سوی گفت شیرین ست، دل خارا و کوه
کندن از ناخن چو گل چیدن بود فرهاد را
نوک مژگان تو در دل ماند خسرو را چنانک
در رگ بیمار نشتر بشکند فصاد را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از فراموششدن به دست معشوق و درازی هجران شکایت میکند. میگوید ستم هجر برای معشوق عادت شده و صبر خودش سالهاست از دست رفته است. رسوایی عشقش را تقدیری و پاکنشدنی میداند و با یاد فرهاد نشان میدهد که سختی در راه معشوق آسان میشود. در پایان مژگان معشوق را به نشتری مانند میکند که در دل خسرو شکسته و مانده است.
هوش مصنوعی: شبهای بسیاری به صبح رسید از وقتی که یاد مرا از دلت بیرون کردی. جانم نزدیک بود از تن بیرون برود، اما تو حتی بویی از خودت را با باد صبا برایم نفرستادی.
هوش مصنوعی: سرم را به دیوار خانهات میکوبم تا شاید به من نگاه کنی، چون صیاد از باز شکاریِ تکاپوگر خشنود میشود. عاشق خود را باز شکاری و معشوق را صیاد میداند.
هوش مصنوعی: بازوی هجران تو در کشتن بیچارگان نیرومند شده است. وقتی قصاص و کشتار زیاد شود، کشتن برای جلاد عادت میشود.
هوش مصنوعی: جانم با فریادم به لب رسید. با این حال آرزوی صدجانهام این است که فریادم را بشنوی، اما نگذاری به جانت راه یابد و آزارت دهد.
هوش مصنوعی: ای کسی که میگویی روزگاری باد لوح صبرت را برد، سالهاست که حتی یاد آن را هم فراموش کردهام. یعنی صبرم آنقدر پیش از این از دست رفته که دیگر به یادش هم نمیآورم.
هوش مصنوعی: اینهمه اشک خونینی که از این روزگار بد مینوشم، بنیان بهترین روزها را هم ویران میکند.
هوش مصنوعی: تا کی گریه کنم؟ رسوایی و سیهرویی عشق من از تقدیر است، و آب هرگز نمیتواند داغ مادرزاد را بشوید.
هوش مصنوعی: وقتی راه به سوی سخن شیرین باشد، کوه سخت و خارا برای فرهاد چیزی نیست. کندن کوه با ناخن برای او مثل چیدن گل آسان است.
هوش مصنوعی: نوک مژگانت در دل خسرو (خود شاعر) شکست و ماند، همانگونه که گاهی نشترِ رگزن در رگ بیمار میشکند و میماند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باز بر عاشق فروش آن سوسن آزاد را
باز بر خورشید پوش آن جوشن شمشاد را
باز چون شاگرد مومن در پس تخته نشان
آن نکو دیدار شوخ کافر استاد را
ناز چون یاقوت گردان خاصگان عشق را
[...]
پیر ما بگذاشت آخر شیوه زهاد را
ساخت فرش میکده سجاده ارشاد را
خورده ام پیش از نماز صبح می بهر خدا
ای امام امروز با مطرب گذار اوراد را
چنگ استادی ست درس عشق گو مطرب کجاست
[...]
غمزه اش افزود در ایام خط بیداد را
زنگ زهر جانستان شد تیغ این جلاد را
حسن بی رحم است، ورنه دود تلخ آه من
آب گرداند به چشم آیینه فولاد را
ساده لوحی بین که می خواهم شکار من شود
[...]
در هنرمندی ز مردن نیست غم استاد را
زنده دارد کار شیرین، تا ابد فرهاد را
تا ابد آدم نخوردی نیم گندم از بهشت
در ازل خوردی اگر یک جو غم اولاد را
گر کنم تحریر احوال دل ناشاد را
همچو نی در هم بسوزد خامه فولاد را
غیر غمخواری بدشمن ناید از آزادگان
شانه گردد، اره گر بر نهی شمشاد را
تندخویان را نباشد جز کدورت حاصلی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.