باز مدار، ای پسر، غمزه نیم خواب را
تا نبرد به جادویی جان و دل خراب را
از پی نقل مجلست هست بر آتشم جگر
چاشنیی نمی کنی گوشه این کباب را
از مه و مشتری چرا دست نشوید آسمان
کاب بریخت روی تو چشمه آفتاب را
دوش به خواب گوییم در بر من نشسته ای
معذرتی کنم کنون از دل و دیده خواب را
بوسه بده که می رود هجرکشان به کشتنم
منتظر لب توام، باز بده جواب را
کشتن ماست مستیت، ار چه شراب خورده ای
بهر خدا که سوی خود راه مده شراب را
بهر چه می کشی، چو هست آخر این ندامتت
وه که رها نمی کند خوی تو این شتاب را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل با معشوقِ زیبا و بیپروا سخن میگوید و از نگاه جادویی و مستیِ او که دل و جانش را میبرد گله میکند. جگرِ سوختهاش را چون کبابی پیش بزم معشوق میگذارد، روی او را برتر از خورشید و ماه میداند و از دیدار او در خواب یاد میکند. در پایان بوسه میخواهد تا از مرگِ هجران رهایی یابد و معشوق را از شتاب در کشتنِ عاشق و پشیمانیِ پس از آن برحذر میدارد.
هوش مصنوعی: ای پسر، چشمِ خمار و نیمخوابت را به سوی من باز مکن و نگاهت را بازدار، تا با جادوی خود جان و دلِ ویرانِ مرا نرباید.
هوش مصنوعی: جگرم بر آتش عشق تو کباب شده تا نُقلِ مجلسِ بزم تو باشد. چرا گوشهای از این کباب را نمیچشی و به دلِ سوختهٔ من توجهی نمیکنی؟
هوش مصنوعی: آسمان حق دارد از ماه و مشتری دست بشوید و از آنها دل بکند؛ زیرا زیبایی روی تو آبروی چشمهٔ خورشید را هم برده است.
هوش مصنوعی: دیشب در خواب دیدم که گویی در کنارم نشستهای. اکنون از دل و دیده از خواب عذر میخواهم؛ چون پیش از این بیخوابی را بر خواب ترجیح میدادم، ولی خواب مرا به دیدار تو رساند.
هوش مصنوعی: بوسهای به من بده، زیرا هجران مرا به سوی مرگ میکشاند. چشمانتظار لب توام؛ دوباره پاسخم را بده.
هوش مصنوعی: مستیِ تو مایهٔ کشتهشدن ماست، هرچند شراب تو نوشیدهای. تو را به خدا دیگر شراب را به خود راه مده.
هوش مصنوعی: چرا عاشق را میکشی، حال آنکه سرانجام از این کار پشیمان میشوی؟ افسوس که خوی تو این شتاب در کشتن را رها نمیکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
وقت گل است نوش کن باده چون گلاب را
بلبل نغمه ساز کن بلبله شراب را
ساغر لاله هر زمان باد نشاط می دهد
بین که چه موسمی ست خوش نقل و می و کباب را
مرغ چو در سرو شد، بال کشید در زمین
[...]
وقت صبوح شد بیار آن خور مه نقاب را
از قدح دو آتشی خیز و روان کن آب را
ماه قنینه آسمان چون بفروزد از افق
در خوی خجلت افکند چشمه ی آفتاب را
وقت سحر که بلبله قهقهه برچمن زند
[...]
ساقی مهوش ار دهد جام شراب ناب را
به که سپهر داردم ساغر آفتاب را
چند شوم به میکده بیخود و همدمان برند
مست کشان کشان سوی خانه من خراب را
ساقی گلعذار من گر ز رخت عرق چکد
[...]
پنجه خطاست با بتان خسته دل خراب را
خاصه بتی که بشکند پنجه آفتاب را
ای به دو لعل آتشین آب حیات تشنگان
بی تو قرار کی بود تشنه دل کباب را
روز قیامت ای پری، هوش بری زآدمی
[...]
هرزه نقاب رخ مکن طرهٔ نیم تاب را
زاغ چسان نهان کند بیضهٔ آفتاب را
وصل تو چون نمیدهد در ره عشق کام کس
چند به چشم تشنگان جلوه دهد سراب را
کام که بوده در پیت گرم که مینمایدم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.