گل رسید و هرکسی سوی گلستان میرود
در چمنها هر طرف سروی خرامان میرود
شد جهان زنده به بوی گل، ولی من چون زیم
کز گلم بوی کسی میآید و جان میرود
عاشقان گریان و مست ما که نوشش باد می
می به کف سوی چمن در عین باران میرود
کوری آن دیده محروم باز آن نازنین
بر بساط نرگس تر مست و غلتان میرود
گر چمن خواهی و فردوس، اینک اینک کوی دوست
خلق آواره کجا در باغ و بستان میرود؟
وقت او خوش کش گل وصلی شکفت از روی دوست
سوی ما باری همیشه باد هجران میرود
ای که سامان جویی از من، کی بود ثابتقدم؟
مست بیچاره که پای او پریشان میرود
آنکه در پایش نزد خاری، کجا داند که چیست؟
درد او کش در ته هر موی پیکان میرود
خسروا، بر خاک آسانی تپیدن دور نیست
هست دشوار آنکه او از دل نه آسان میرود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل با آمدن بهار و رفتن مردم به گلستان آغاز میشود. اما شاعر در این شادی همگانی، از بوی گل به یاد یار میافتد و جان میدهد. او کوی دوست را بهشت و چمن حقیقی میداند و از بخت خود مینالد که همیشه باد هجران به سویش میوزد. در پایان میگوید بیدردان رنج او را نمیفهمند و دشوارتر از مردن، بیرون رفتن یار از دل است.
هوش مصنوعی: فصل گل رسیده و همه به سوی گلستان میروند. در چمنها از هر سو زیبارویانی سروقامت با ناز قدم میزنند.
هوش مصنوعی: جهان با بوی گل دوباره جان گرفته است، اما من چگونه زنده بمانم؟ از گل بوی یار به مشامم میرسد و از شوق و حسرت جانم از تن بیرون میرود.
هوش مصنوعی: عاشقان گریه میکنند و معشوق مست ما، که شراب بر او گوارا باد، جام به دست در همان باران به سوی چمن میرود. باران میتواند اشارهٔ ضمنی به اشک عاشقان هم باشد.
هوش مصنوعی: با وجود چشم محروم و حسرتزده، آن نازنین باز مست و غلتان روی بستر نرگسهای تر راه میرود. نرگس تر شاید کنایه از چشمهای اشکآلود عاشقان باشد که زیر پای او افتادهاند.
هوش مصنوعی: اگر چمن و بهشت میخواهی، همین کوی دوست است. پس مردم سرگردان چرا به باغ و بستان میروند؟
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که از روی دوست گل وصال برایش شکفته است. اما به سوی ما همیشه باد جدایی میوزد.
هوش مصنوعی: ای کسی که از من آرامش و سامان میخواهی، مستِ بیچارهای که پاهایش لرزان و پریشان است چگونه میتواند استوار قدم بردارد؟
هوش مصنوعی: کسی که حتی خاری به پایش نرفته، چگونه درد کسی را بفهمد که زیر هر تار مویش پیکانی فرو میرود؟
هوش مصنوعی: ای خسرو، بر خاک افتادن و آسان جان دادن بعید و دشوار نیست. دشوار آن معشوقی است که به آسانی از دل بیرون نمیرود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آنچه بر من در غم آن نامسلمان میرود
بالله ار با موئمن اندر کافرستان میرود
دل به دلال غمش دادم به دستم باز داد
گفت نقدی ده که این با خاک یکسان میرود
آنچنان بیمعنیی کارم به جان آورد و رفت
[...]
جان ما بربست رخت و سوی جانان میرود
از می شوق جمالش مست و حیران میرود
طاقت دل چون ز سوز و درد عشقش طاق شد
بیسر و سامان سوی جان بهر درمان میرود
دل به کویت گر ز دست جور عشق آمد چه شد
[...]
باز ما را جان به استقبال جانان میرود
تن به جا میماند و دل همره جان میرود
باز جیبی چاک خواهم زد که دستم هر زمان
بیخود از وسواس دل سوی گریبان میرود
باز خواهم در خروش آمد که وقت حرف صوت
[...]
می بده ساقی که حسن باغ و بستان میرود
چون تَذَرْوْ جسته، فصل گل شتابان میرود
شاهدان باغ از بس شوخچشم افتادهاند
گل به پای خویش از گلبن به دامان میرود
راه کنعان را زلیخا بسته همچون رهزنان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.