به چه کار آیدم آن دل که نه در کار تو آید؟
گِل در آن دیده هزاران که نه بر خار تو آید
آنچه من دیدم از آن غمزهٔ بیمهر تو، یارب
پیش آن نرگس خونریز جگرخوار تو آید
کشت بیماری شبهام، سزا این بُوَد آن را
که بهسانِ منِ بدروز گرفتار تو آید
گریهها در ته دیوار تو ریزم که گر افتد
بر من افتد نه که غیری ته دیوار تو آید
منت سنگ زنان بر سر و بر دیده عاشق
با چنان کوکبه گر بر سر بازار تو آید
جان که بگریخت به تلخی فراق تو مرانش
که به در یوزه لبهای شکر بار تو آید
نیست افسوسی، اگر چرخ بسوزد همه دلها
سر به سر سوخته است آنچه نه در کار تو آید
نیست غم، گر به شکنجه رودم جان به جز آنم
کین ملامت به سر طره طرار تو آید
جان خراش است سخنهای خراشیده خسرو
ما نخواهیم که این مرغ به گلزار تو آید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از نگاه بیرحم و جدایی معشوق مینالد و میگوید هر دل و چشمی که به کار عشق او نیاید بیارزش است. او سنگ ملامت و شکنجه را به جان میخرد و پای دیوار معشوق میگرید تا رقیبی به آنجا راه نیابد. تنها نگرانیاش این است که سرزنشِ کشته شدنش دامن زلف معشوق را بگیرد. در پایان، خسرو با فروتنی شعر دردآلود خود را مرغی نالان میداند که شایستهٔ رفتن به گلزار معشوق نیست.
هوش مصنوعی: دلی که به کار تو نیاید و در خدمت عشق تو نباشد برای من به چه درد میخورد؟ هزار بار خاک بر آن چشمی که حتی بر خارِ کوی تو نیفتد و آن را نبیند.
هوش مصنوعی: خدایا، آن رنجی که من از نگاه بیمهر تو کشیدم، بر سر همان چشم خونریز و جگرخوار تو بیاید. این نفرینی عاشقانه است: کاش چشم تو هم آنچه را من کشیدم بچشد.
هوش مصنوعی: بیماری و بیخوابی شبها مرا کشت. این سزای کسی است که مانند من، بدبخت و تیرهروز، گرفتار تو شود.
هوش مصنوعی: پای دیوار خانهٔ تو آنقدر اشک میریزم که اگر دیوار فرو بریزد، بر سر خودم بریزد. میخواهم آنجا همیشه جای من باشد و کس دیگری پای دیوار تو نیاید.
هوش مصنوعی: اگر عاشق، دیوانهوار و با چنین گروهی از سنگزنان در پی خود، به بازار و کوی تو برسد، سنگهایی را که بر سر و چشمش میزنند با منت میپذیرد.
هوش مصنوعی: جانی را که از تلخی جدایی تو گریخته است از خود مران، زیرا برای گدایی از لبهای شکرین تو آمده است.
هوش مصنوعی: اگر فلک همهٔ دلها را بسوزاند جای افسوس نیست، چون هر دلی که به کار عشق تو نیاید سراسر سوخته و بیارزش است.
هوش مصنوعی: اگر جانم زیر شکنجه برود غمی ندارم. تنها نگرانیام این است که سرزنشِ این کار به گردن زلف فریبکار تو بیفتد، چون مایهٔ گرفتاری من همان زلف است.
هوش مصنوعی: سخنان زخمی و دردآلود خسرو جان را میخراشد. نمیخواهیم این مرغ نالان به گلزار تو بیاید و با نالهاش آرامش تو را بر هم بزند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.