او می رود و عاشق مسکین گرانش
چون مرده که در سینه بود حسرت جانش
بی مهر سواری که عنان باز نپیچد
آویخته چندین دل خلقی به فغانش
ناخوش همی آزارد و یا طالب خونی ست
ای خلق، بگویید به جوینده نشانش
یادست که در خواب شیش دیده ام، اما
از بی خبری یاد ندارم که چسانش
یادش دهی، ای باد، گهی نام گدایی
تا دولت دشنام برآید ز زبانش
بسیار بکوشم که بپوشم غم خود، لیک
آتش چو بگیرد نتوان داشت نهالش
از ناله ام ار خلق نخسپد، عجبی نیست
از بخت خودم در عجب و خواب نگرانش
خسرو، نگرانیش همه بر دل خود گیر
کوری دلی را که نباشد نگرانش



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از رفتن معشوقِ بیمهر و سوارِ بیاعتنا سخن میگوید که عاشق را چون تنی بیجان پشت سر میگذارد. عاشق دیدار او را تنها در خوابی به یاد دارد که جزئیاتش را هم فراموش کرده است. از باد میخواهد نامش را به معشوق برساند تا دستکم دشنامی از او بشنود. غمش را نمیتواند پنهان کند و از بخت خفتهٔ خود در شگفت است، و در پایان به خود میگوید که دلمشغولیِ معشوق را به جان بخرد.
هوش مصنوعی: معشوق میرود و عاشق بیچاره با تنی سنگین و بیرمق در پی او مانده است؛ مانند مردهای که حسرت جانِ از دسترفتهاش در سینه مانده باشد. معشوق برای عاشق حکم جان را دارد.
هوش مصنوعی: او سوارِ بیمهری است که افسار را برنمیگرداند و به عقب نگاه نمیکند، و دلِ اینهمه مردم با ناله و زاری به او بسته و آویخته است.
هوش مصنوعی: او بهسختی آزار میدهد، یا شاید در پی خون کسی است. ای مردم، اگر کسی جویای اوست، نشانیاش را به او بگویید.
هوش مصنوعی: به یاد دارم که دیشب او را در خواب دیدم، اما از بس بیخود و بیخبر بودم، به یاد ندارم که چگونه بود.
هوش مصنوعی: ای باد، گاهی نام این گدا را به یاد او بیاور تا دستکم دشنامی از زبانش بیرون آید؛ زیرا دشنامِ او هم برای من دولت و سعادت است.
هوش مصنوعی: بسیار تلاش میکنم که غم خود را پنهان کنم، اما آتش وقتی شعلهور شد دیگر نمیتوان آن را پنهان نگه داشت.
هوش مصنوعی: اگر مردم از نالههای من خوابشان نبرد، جای شگفتی نیست. شگفتیِ من از بخت خودم است که با اینهمه ناله هنوز در خواب است، و من نگرانِ خواب او هستم.
هوش مصنوعی: ای خسرو، همهٔ نگرانی و دلمشغولیِ معشوق را بر دل خود بگیر؛ کور باد دلی که چشم به او ندوخته و در اندیشهٔ او نیست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گر یار ز رخ پرده بر انداخته باشد
از غایت لطفش
در باغ خرامید شبی آن بت مهوش
با غمزه چون ناوک و ابروی کمانکش
با قدّ چو سرو چمن و ساعد سیمین
با تیغ جفا دلبر و از می شده سرخوش
گفتا بزنم تیغ جفا بر تو و گفتم
[...]
این گفتهٔ مستانهٔ سید چو شنیدی
از ذوق بخوانش
با قد چو سرو و گل رخسار و لب لعل
ایساقی جانبخش
چنان ناچیز شو در خود که گر در آینه بینی
نیابی عکس خود با آن که بزدائی فراوانش
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.