ای داده خواقین سپهری باجت
وز گوهر لولاک مکلّل تاجت
گیسوت که هست روح را حبل متین
شاید بتمسّک شب معراجت
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
ای داده خواقین سپهری باجت
وز گوهر لولاک مکلّل تاجت
گیسوت که هست روح را حبل متین
شاید بتمسّک شب معراجت
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی با ذکر ویژگی‌های خالق و آفرینش، به زیبایی‌های آسمانی و تجلیات الهی اشاره می‌کند. او با استفاده از تصویر تاجی مزین به گوهر و گیسویی که روح را به درستی نگه می‌دارد، به اهمیت روح و ایمان می‌پردازد. در نهایت، شاعر امید دارد که از این زیبایی‌ها به مرتبه‌ای بلندتر دست پیدا کند و به معراجی معنوی نائل آید.
هوش مصنوعی: ای کسی که آسمان را به تو داده‌اند، بهای زیبایی تو از گوهر لولاک (یک نوع گوهر درخشان) به تاج تو افزوده شده است.
هوش مصنوعی: موهایت که همچون روح است، شاید برای من مانند ریسمان محکمی باشد که به آن تکیه کنم و در شب معراج تو، به سمت آسمان بروم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.