این که با چهرِ تو چون سِحرِ مُبین است آفتاب
در پناهِ خالِ هندویت مَکین است آفتاب
زلفِ زنّارِ ترا بسته به چین است آفتاب
از لبت همسایه با روحالامین است آفتاب
یا که مِرآتِ رخِ جانآفرین است آفتاب
ای میانت در کمر همچون زیان اندر به سود
وآن کمر گر از میانت کاست بر حُسنت فزود
صولجانِ زلفت از خور گوی زیبایی ربود
گویی از عشقِ مَهِ روی تو بر چرخِ کبود
عاشقی رخزرد و خاکسترنشین است آفتاب
هجرِ زلفِ پردهسازت شد چو دل را پردهسوز
رفت عمری بس دراز و من گرفتارم هنوز
تا خَطَت ننگیخته خرمن ز شب بر گردِ روز
دارم از ماهیتِ خور شکّی ای مَه رخ فروز
وآن که استدلال کن کز ما و طین است آفتاب
زاهدی کز چشم شوخت رمزی از مستی شنفت
با مژه خاکِ رَهِ میخانه را از وَجد رُفت
ای کمانکش طاقِ ابرویت به تیرِ غمزه جفت
دوش خواندم آفتابت عقلِ روشنرای گفت
کی چو آن مَه سستمهر و سختکین است آفتاب
تا نه گَردِ راهت اندر دامنی منزل کند
هر کجا خاکیست چشمم زاشکِ حسرت گل کند
کو مرا بختی که بر سوی منت مایل کند
رخ به زلفت زابروان و مژّه صیدِ دل کند
وَه که با تیر و کمان اندر کمین است آفتاب
ای که مَه بهرِ نثارت جان نهاده بر طبق
گل به پیشِ چهرِ تو پیچیده از خجلت ورق
آب با اندامِ تو نتواند از صافی نُطَق
چون به می خوردن نشینی وز رُخَت خیزد عرق
هر دمت از خرمنِ مَه خوشهچین است آفتاب
ای روانافزا تکلّم از لبِ چون قندِ تو
صد چو شیرین کوهکن از شورِ شکّرخندِ تو
قصّهٔ ماه و قَصَب با عاشقان پیوندِ تو
آفتابِ انوری لیکن کجا مانندِ تو
با قدِ سرو و رخِ چون یاسمین است آفتاب
راستی زلفِ کجت نامد اگر دزدی دغل
پس چرا زآن پاک رخ خورشید دارد در بغل
گرچه روی تو چو خورشید است در خوبی مثل
زآفتابت بِهْ نشاید خواند زیرا کز ازل
سایهپروردِ خداوندی امین است آفتاب
آنکه در اَخلافِ آدم تا فلک دارد به یاد
خردسالی با خِرَد این گونه از مادر نزاد
همچو بختِ خود جوان امّا به هر پیر اوستاد
ماهِ اَقران مَلجَأِ ایران امینالمُلکِ راد
کز قبولش در کواکِب بیقرین است آفتاب
شَه بدین نوخیزی افزود از سِتُرگان جرگهش
زآن که توامزادهای با بختِ خود داند شهش
شَه پرستیدن طریقش پارسایی شیمهاش
زاشتیاقِ سجدهٔ افلاکِ رفعتدرگهش
پای تا سر روی و سر تا پا جبین است آفتاب
گرنه سطحِ کاخِ او را پاسبان است آسمان
پس چرا از کهکشان بسته میان است آسمان
هر کجا قدرِ وی آنجا بینشان است آسمان
آسمانش خوان اگر رکن زان است آسمان
آفتابش دان اگر قطبِ زمین است آفتاب
گرچه در عالم از او هر گوشه ملکِ مُعظَمی است
لیک در ذاتش ز دانش طرحِ دیگر عالمی است
زیرِ ظلّ رایتش هر دیو از حشمت جمی است
حلقهٔ گردون بر انگشتِ جلالش خاتمی است
کز ازل آن طرفه خاتم را نگین است آفتاب
چون به کاری از رجال اقدام بر تدبیر شد
هر چه او فرمود تاجِ تارکِ تقدیر شد
تیرِ دوراندیشِ عزمش را قضا نخجیر شد
همچو کیهان سیرِ رایش از چه عالمگیر شد
گرنه با آبِ ضمیرِ وی عجین است آفتاب
ای که جز در فرض نتوان دید تمثالِ ترا
در شهود از غیب فر آید همی فالِ ترا
ملک و ملت را زمام اندر کف اجلالِ ترا
خَنگِ صرصرپویِ شَهلانکوب اقبالِ ترا
چرخ زینِ شمسهای قرپوسِ زین است آفتاب
از فروزان اخترِ تو کامگار است آسمان
وز طربزا دورهات در افتخار است آسمان
صد رَه اندر چنگِ یک حکمت دچار است آسمان
یُسرافزا موکبت را در یَسار است آسمان
یُمنبخشا کوکبت را در یَمین است آفتاب
اطلسِ گردون خیامِ شوکتت را دامنی است
آسمانِ اَنجُم از زرّ نوالت مخزنی است
خُلد و نیران مهر و قهرت را کِهین پاداشَنی است
ابلقِ چرخت در اصطبلِ غلامان توسنی است
کِش ز بَدوِ ماسَوی داغِ سرین است آفتاب
فرّ اکلیلِ تو را با فرقدان است اِقتران
فتح را بر جنبش کلکت ز جان است ارمغان
از وجودت بر روانِ کن فکان است امتنان
عیسیِ جاهِ تو را بر آستان است آسمان
موسیِ جودِ تو را در آستین است آفتاب
با سفیرانِ تو مَه گمگشته پیکی راهجوی
نزدِ بَوّابت زحل دونپایهای زار ذال کوی
با ضمیرت آفتاب افسردهای بیهودهپوی
باورش گر نیست با رایِ تو گردد روبهروی
چند گویم آنچنان یا این چنین است آفتاب
داورا یک رَه گَرَم مهرِ تو نفزودی شعف
کینِ هفت اختر هزاران بارهام کردی تلف
زیبدار صد گونه جیحون را برافزایی شرف
شمسِ شیرِ رایتت ر اشش جهت اندر کنف
تا ممکّن بر سپهر چارمین است آفتاب
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تأثیر چهره محبوب میپردازد و با استفاده از تشبیهات مختلف، نور و درخشش آن را به آفتاب تشبیه میکند. شاعر با تأکید بر زیباییهای چهره، زلف و لب محبوب، توصیف میکند که چگونه این زیباییها بر روح و جان عاشق تأثیر میگذارند. همچنین به معضلات عشق و هجران اشاره میکند و تأکید میکند که عشق و زیبایی محبوب، همچون آفتاب در زندگیاش نور افشانی میکند. در نهایت، شاعر به مقام و قدرت محبوب در مقیاس جهانی و تأثیر آن در زندگی بشر اشاره دارد و نشان میدهد که جذابیت و زیبایی محبوب از آفتاب نیز بیشتر است.
هوش مصنوعی: چهره تو مانند سحری روشن و دلنشین است، همچنین آفتاب در سایه دانه سیاه روی پیشانیات قرار دارد.
هوش مصنوعی: موهای تو مانند زنجیری است که خورشید از لبهای تو میچرخد و روشنایی آن همانند روح پاک است.
هوش مصنوعی: یا اینکه چهره زیبای تو، مانند آفتابی است که جانها را زنده و شاداب میکند.
هوش مصنوعی: تو همچون زیانی که در وسط کمر است، زیباییات بیشتر میشود. اگر کسی از قامت تو بکاهد، بر زیباییات افزوده میشود.
هوش مصنوعی: زلفهای تو، زیباییشان را از خورشید گرفتهاند، انگار عشق چهره زیبای تو را بر آسمان ثبت کرده است.
هوش مصنوعی: عشق باعث میشود که چهره انسان رنگ ببازد و مانند خاکستر شود، همانطور که آفتاب در آسمان میتابد.
هوش مصنوعی: فراق و جدایی زلف تو همچون پردهای شده که دل را میسوزاند. سالها گذشته و من هنوز در این گرفتاریم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که تو در زندگیام هستی و ننگی به دلم نمیزنی، مثل صبحی روشن میدرخشم و ماهیتت مانند خورشید تابان است.
هوش مصنوعی: کسی که استدلال میکند که نوری که از ما میآید، حقیقتاً از وجود ماست.
هوش مصنوعی: یک زاهد که از نگاه دلربا و زیبا چیزی از حال مستی شنید، با اشاره چشمش به طرز خامی مسیر میخانه را پیدا کرد و به وجد آمد.
هوش مصنوعی: ای کاش تیر نگاه تو به گونهای باشد که عقل و خرد مرا روشن کند و با زیبایی و دلرباییاش مرا مجذوب کند.
هوش مصنوعی: این بیت به نوعی به شخصی اشاره دارد که نه تنها محبت و مهری قوی ندارد بلکه در دلش کینه و دشمنی را پرورش میدهد. او مانند آفتاب است که گرمایی ندارد و تنها میتواند آسیب برساند.
هوش مصنوعی: هر جا که پای تو بر زمین بیفتد، چشمان من به خاطر حسرت، بر آن خاک اشک خواهند ریخت و این اشکها به گل تبدیل میشوند.
هوش مصنوعی: مرا شانس و اقبال خوبی عطا کن که به سوی مهربانی و لطف تو کشیده شوم، آن چهره زیبا که با مویش و مژههای دلربا، دل مرا به دام انداخته است.
هوش مصنوعی: آفتاب با تیر و کمان در کمین است و میخواهد به هدفش بزند.
هوش مصنوعی: ای که ماه به خاطر زیباییات جانش را بر سر گل گذاشته و از خجالت در برابر چهرهات مانند برگ درخت پیچیده است.
هوش مصنوعی: آب نمیتواند به زلالی کلام تو باشد، چون وقتی که مینوشی و عرق میکنی، زیبایی و لطافت تن تو را تحت تأثیر قرار میدهد.
هوش مصنوعی: هر بار که تو نفس میکشی، مانند این است که خوشههای طلایی از خرمن مه میچینی و آفتاب به آن میتابد.
هوش مصنوعی: ای روحبخش، سخن گفتن تو از لبانت مانند قند است. تو مانند کوهکُن هستی که از شوق و شکر، لبخند میزند و همه چیز را شیرین میکند.
هوش مصنوعی: داستان ماه و نی به عشق و علاقهای که میان آنهاست، اشاره دارد. اما روشن است که تو، همانند آفتابی درخشان، هیچ کس را به خودت شبیه نمیکنی.
هوش مصنوعی: او قدی مانند سرو و صورتی چون گل یاسمین دارد که همچون آفتاب درخشنده است.
هوش مصنوعی: اگر زلف زیبایت به دست دزدی نیرنگی نیفتد، پس چگونه است که آن چهرهی پاک و درخشان مانند خورشید به دامان تو است؟
هوش مصنوعی: هرچند چهرهات به زیبایی خورشید است، اما شایسته نیست که تو را به آفتاب تشبیه کنیم، چرا که از ابتدا، زیبایی تو در نوع خود بینظیر است.
هوش مصنوعی: سایه ای که به ما protection می دهد، ناشی از لطف و برقرار بودن رابطه ما با خداوند است. چنین سایه ای می تواند به اندازه آفتاب ارزشمند باشد.
هوش مصنوعی: کسی که از نسل آدم تا آسمان را در اختیار دارد، در یاد خردسالی با این عقل و خرد به دنیا نیامده است.
هوش مصنوعی: مانند سرنوشت خود جوان است، اما برای پیر، استاد و ماه اقران پناهگاه ایران و امین الملک راد است.
هوش مصنوعی: چون او را قبول کنی، همانند آفتاب میدرخشد و بینظیر است.
هوش مصنوعی: پادشاه به دلیل طرز جدیدی که پیدا کرده است، به جمعآوری یاران و همراهانش پرداخته و این کار را به خاطر تو انجام میدهد، زیرا او خود را مورد لطف و حمایت تقدیر میکند.
هوش مصنوعی: شخصی که به پادشاهی ارادت دارد، باید با پرهیزکاری و دیانت رفتار کند و عشق به او در دلش آنقدر قوی باشد که مانند سجدۀ ستارگان، به عظمت و بلندی مقام او احترام بگذارد.
هوش مصنوعی: تمام وجودش درخشندگی و تابش آفتاب را دارد و از سر تا پا، نور و زیبایی را نمایان میسازد.
هوش مصنوعی: در غیر این صورت، آسمان حافظ کاخ اوست؛ پس چرا آسمان بین کهکشانها محدود شده است؟
هوش مصنوعی: هر کجا که ارزش و مقام او مشخص باشد، آن مکان را میتوان به عنوان آسمان شناخت، حتی اگر از نظر ظاهری نشانی از آسمان نداشته باشد.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی بفهمی که خورشید چگونه چیزی است، باید بدانی که همچون قطب زمین عمل میکند و نقش مرکزی و تعیینکنندهای دارد.
هوش مصنوعی: هرچند در جهان، هر گوشهای دارای قدرت و عظمت ویژهای است، اما در واقعیت، ذات او دارای طرح و ساختار متفاوتی است که دنیای دیگری را معنا میکند.
هوش مصنوعی: در زیر سایه پرچم او، هر موجود شروری از عظمت او در هراس است و دنیا همچون انگشتر با جلال و شکوه او میدرخشد.
هوش مصنوعی: از آغاز آفرینش، آن چیز عجیبی که بر روی انگشتر وجود دارد، همان نور درخشان خورشید است.
هوش مصنوعی: زمانی که مردان سیاست در انجام کاری جدی شوند، هر دستوری که بدهند، به نوعی سرنوشت و تقدیر را رقم میزند.
هوش مصنوعی: تیر دوراندیش به سمت هدف خود پرتاب شد و به سرنوشتش رسید، مانند کیهانی که در حال گردش است و سبب شده قضا و قدرش وسیع و شگرف گردد.
هوش مصنوعی: اگرنه، آفتاب با آب وجود او پیوند خورده است.
هوش مصنوعی: جز در حالت خاص نمیتوان تصویر تو را دید؛ از عالم غیب، پیوسته نشانههای تو در میآید.
هوش مصنوعی: حکومت و مردم در دستان توست، و تو در دشواریها و ناملایمات، همیشه در حال پیشرفت و تلاش برای موفقیت هستی.
هوش مصنوعی: در این بیت به زیبایی و نور خورشید اشاره شده است، و تصویرگر چرخش و حرکت زیبای آفتاب در آسمان است. این تصویر بیانگر جلال و زیبایی طبیعت است و نشاندهنده تأثیر آفتاب بر زندگی و دنیا میباشد.
هوش مصنوعی: آسمان به خاطر درخشش تو موفق و خوشبخت است و دوران شاداب و شگفتانگیز تو باعث افتخار آسمان شده است.
هوش مصنوعی: در شرایط موجود، گویی حکمت در دل صدر نشسته و آسمان به گونهای طراحی شده که به راحتی بر آن موکب شما سایه افکنده است. این وضعیت به نوعی به سمت چپ متمایل شده و نتیجهاش در آسمان مشاهده میشود.
هوش مصنوعی: در یمن، ستارهای در جانب راست وجود دارد که مانند آفتاب میدرخشد.
هوش مصنوعی: آسمان مانند دامن زیبایی است که به خاطر عظمت و شکوه تو، ستارگان را در خود جای داده است و ثروت تو مانند گنجینهای از طلا در آن وجود دارد.
هوش مصنوعی: بهشت و جهنم و محبت و خشم تو، پاداشی است که به آن میرسد، و جایگاه تو بیصاحب، در میان خدمتگزاران توست.
هوش مصنوعی: از وجود او هر چیز دیگری در آتش است، مانند آفتابی که بسیار داغ و سوزان است.
هوش مصنوعی: فراکلیل تو با فرقدان، یعنی حرفه و هنر تو با درخشش خاصی همراه است. پیروزی بر جنبش تو ناشی از زندگی و جان توست و این به تو هدیهای بزرگ میدهد.
هوش مصنوعی: از وجود تو بهرهمند شو، چون نعمت عیسی است که مقام تو را به آسمان نزدیک میکند.
هوش مصنوعی: صفت بخشش و generosity تو به حدی است که همچون نور خورشید در آستین تو نهفته است.
هوش مصنوعی: با نمایندگان تو، ای ماه، گم شدهام و به دنبال راهی هستم. نزد در خانهات، زحل، کسی بیارزش و حیران از کوی تو قرار دارد.
هوش مصنوعی: اگر با خودت اعتماد به نفس نداشته باشی، مثل یک آفتاب غمگین و بیاثر خواهی بود. برای اینکه این حس را تغییر دهی، باید باور داشته باشی که میتوانی مقابل چالشها قرار بگیری.
هوش مصنوعی: چقدر میتوانم بگویم که آفتاب چنین یا آنچنان است؟
هوش مصنوعی: داور، من گرمای محبت تو را درک کردم و شوری از عشق در وجودم شعلهور شد. تو همچون هفت ستاره، بارها و بارها مرا به ویرانی کشاندی.
هوش مصنوعی: زیباست اگر صد نوع جیحون (رودها) را با فضیلت و مقام خورشید شرف و عزت بیفزایی و پرچم خود را در هر جا به اهتزاز درآوری.
هوش مصنوعی: آفتاب تا حد امکان بر روی افق چهارم درخشان است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply flag link
reply flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.