بیا ای ساقی گلرخ می گلرنگ گردان کن
به روی گل گل از می مجلس ما را گلستان کن
نباشد مفلسان شب نشین را دسترس شمعی
سوی ویرانه ما آی و کار ماه تابان کن
به سختی می رود جان از تنم نادیده دیدارت
رخت بنمای و جان دادن بر این دلخسته آسان کن
دل من نامه درد است و عنوان چهره پرخون
اگر مضمون نمی خوانی نظر در نقش عنوان کن
ز خون کس به دستت رنگ و تیغت زنگ نپسندم
رقیبان را به شغل کشتن عشاق فرمان کن
هلاک جان ما خواهی کمان ابروانت را
ز مژگان تیر ساز و تیر را از غمزه پیکان کن
خراسان معدن عشق است و خوبی جامیا دل نه
به داغ عشق خوبان یا برو ترک خراسان کن



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از ساقی و معشوق میخواهد که با شراب و دیدار خود بزم و ویرانهٔ تاریک او را روشن کند و جان دادن را بر او آسان سازد. او چهرهٔ خونآلودش را عنوان نامهٔ درد دل میخواند و با ظرافت از معشوق میخواهد دست خود را به خون آلوده نکند و کشتن عاشقان را به رقیبان بسپارد، یا تنها با ابرو و مژه و غمزه این کار را بکند. در پایان، شاعر به خود میگوید که خراسان سرزمین عشق و زیبایی است و باید یا داغ عشق را بپذیرد یا آن دیار را ترک کند.
هوش مصنوعی: ای ساقی گلچهره، بیا و شراب سرخرنگ را بگردان و پیاله را در مجلس دور بده. با شراب، در برابر روی گلمانندت گلهایی بر رخسار ما بشکفان و بزم ما را گلستان کن.
هوش مصنوعی: ما تهیدستانی هستیم که شب تا صبح بیدار میمانیم و حتی شمعی هم نداریم. به خانهٔ ویران ما بیا و مانند ماه درخشان، آن را روشن کن.
هوش مصنوعی: چون دیدارت را ندیدهام، جان به سختی از تنم بیرون میرود. چهرهات را نشانم بده تا جان دادن بر این دلِ خسته آسان شود.
هوش مصنوعی: دل من نامهای است پر از درد و چهرهٔ خونآلودم عنوان آن است. اگر متن نامه را نمیخوانی، دستکم به نقش عنوان یعنی رخسار خونینم نگاه کن.
هوش مصنوعی: روا نمیدانم که دستت به خون کسی رنگین شود و شمشیرت از خون زنگ بزند. کشتن عاشقان را به رقیبان بسپار.
هوش مصنوعی: اگر نابودی جان ما را میخواهی، ابروانت را کمان کن، مژگانت را تیر و غمزهات را پیکان آن تیر بساز.
هوش مصنوعی: ای جامی، خراسان سرچشمهٔ عشق و زیبایی است. پس یا دل بر داغ عشق زیبارویان بنه، یا برو و خراسان را ترک کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
درآ، ای شاخ گل، خندان و مجلس را گلستان کن
به گفت تلخ چون می عاشقان را مست و غلتان کن
از آن زلف پریشان نامزد کن باد را، ور کس
به عهدت خواب خوش دارد، همه خوابش پریشان کن
مگو «پیراهن زیبایی آمد چست بر یوسف »
[...]
به یک زخم نمایان سرفرازم از شهیدان کن
چو صبح وصل خندانم ازین لطف نمایان کن
اگر خواهی که خورشید از گریبانت برون آید
سحرخیزی فن خود همچون صبح پاکدامان کن
نگاه شور چشمان می برد شیرینی از شکر
[...]
جهان را محتسب، چندی به کام می پرستان کن!
ز می خمخانه ها را رشک کهسار بدخشان کن!
ز قید بوریا هم درد اگر داری مجرد شو
سموم آه را آتش فروز این نیستان کن
خرامت را بود کیفیت گردیدن ساغر
[...]
ترشح مایهای ناز دلی را محو احسانکن
تبسم میکند آیینه برگیر و نمکدان کن
طربگاه جهان رنگ استعداد میخواهد
در اینجا هر قدر آغوشگردی گل به دامان کن
شکست خودسری تسخیر صد حرص و هوس دارد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.