در غم عشقت دل تنگم بسوخت
بی رخ تو دیده ز عالم بدوخت
نام رخت بردم و در بوستان
گل ز جفای رخ تو برفروخت
دل نتواند صنما در غمت
یک سر مویت به دو عالم فروخت
ای که چو پروانه به شمع رخت
زآتش عشقت پر و بالم بسوخت
پیرهن وصل تو خیاط بخت
بر قد و بالای دل من بدوخت
خاک سر کوی تو آبم ببرد
آتش عشق تو جهانی بسوخت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از عمق دلتنگی و عشقش به معشوقهاش سخن میگوید. او از سوختن دل و دیدهاش در غم فاصله با محبوب میگوید و به زیبایی او اشاره میکند که مانند پروانهای در برابر شمع میسوزد. عشق او چنان آتشینی دارد که نه تنها دلش، بلکه جهان را نیز در آتش خود فرو میبرد. شاعر نشان میدهد که عشق و وصل معشوقهاش برایش چنان باارزش است که حاضر است تمام وجودش را به بهای آن فدای کند.
هوش مصنوعی: در اندوه عشق تو، دل من به شدت ناراحت و دردناک شده است. بدون وجود تو، چشمانم از این دنیا به خاطر غم تو در حال اشک ریختن است.
هوش مصنوعی: من نام زیبایی تو را با خود بردم و در باغ گل، از ظلمی که به چهرهات وارد شده، آتش به پا شد.
هوش مصنوعی: دل آدمی نمیتواند به خاطر غم تو حتی یک موی تو را به دو جهان بفروشد.
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند پروانه به دور شمع زیباییات میچرخم و به خاطر آتش عشقت جان و دل من آتش گرفته و سوخته است.
هوش مصنوعی: پیرهنی که من به عشق تو پوشیدهام، خیاط تقدیر من آن را بر اساس قامت و احساسات من دوخته است.
هوش مصنوعی: خاک در سوی تو، من را به خود میکشد و آتش عشق تو باعث نابودی کل عالم شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
شمع جگر چون جگر شمع سوخت
آتش دل چون دل آتش فروخت
خوب که او حسن نداند فروخت
سینه ز آتش نتواند بسوخت
نور یقینم ز درون برفروخت
خار و خس وهم و گمان را بسوخت
شمع که آتش ز درون برفروخت
سوخت دلش چون دل پروانه سوخت
شمع وصالش نتوان برفروخت
سایه که پروانگیش کرد سوخت
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.