|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت احساساتش اشاره دارد. لب او مانند بلبل بهار است و چشمانش از غبار احساسات پر شده است. او از باده لاله و گل نمیخواهد که ناشاد باشد؛ زیرا فقط عطر بنفشه را میشناسد. شعر سرشار از احساس مستی و عشق است و شاعر به نوعی به تلخی روزگارش اشاره میکند که تحت تأثیر این زیباییها قرار دارد.
هوش مصنوعی: ببین که لبهای من چقدر زیباست، مانند بلبل بهاری که تماشای من را زیبا کرده و چشمانم به خاطر غبار عواطف و عشق، آرایش خاصی پیدا کرده است.
هوش مصنوعی: از گل و گیاهان بادهای شاداب و خوشمزگی جستجو نکن، زیرا فقط بوی بنفشهی غمگین است که میتواند ذهن را تازه کند.
هوش مصنوعی: همه شما در نشئگی سیاهی به سر میبرید، این نشئگی از جامی است که لبهای سیاه مرا سیراب کرده و روزی به من رسیده که گویی گرد غبار خطی در آن است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.