|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به زیبایی و جذابیت خاص معشوق دارد. زلف معشوق مانند آتش است که آتشافروزی و شور و شوق را ایجاد میکند. در این اثر، شدت زیبایی او تا حدی است که بر دل پرندگان چمنزار نیز اثر گذاشته و آنها را به شور و هیجان وادار میکند. زمانی که معشوق رخساره خود را نشان میدهد، احساسات عاشقانه در دل عاشق شعلهور میشود و درونیترین احساسات او را بیدار میکند.
هوش مصنوعی: زلف سیاه او باعث شد که آتش و غم و اندوهی برپا شود و از پیچ و تاب موهایش، دود و غباری به وجود آمد.
هوش مصنوعی: صدای شریانی از دل من برخاست که مرا از قفس سینه آزاد کرد و شوری را در دل پرندگان چمن ایجاد کرد.
هوش مصنوعی: صورت زیبایت را نشان دادی و چشمانم مانند مردمک چشم، در نگاهت دریده و بس پر از شوق و حسرت شد و برآشفت.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.