روز و شب خون جگر میخورم از درد جدایی
ناگوار است به من زندگی ، ای مرگ کجایی
چون به پایان نرسد محنت هجر از شب وصلم
کاش از مرگ به پایان رسدم روز جدایی
چارهٔ درد جدایی تویی ای مرگ چه باشد
اگر از کار فرو بستهٔ من عقده گشایی
هر شبم وعده دهی کایم و من در سر راهت
تا سحر چشم به ره مانم و دانم که نیایی
که گذارد که به خلوتگه آن شاه برآیم
من که در کوچهٔ او ره ندهندم به گدایی
ربط ما و تو نهان تا به کی از بیم رقیبان
گو بداند همه کس ما ز توییم و تو ز مایی
بستهٔ کاکل و زلف تو بود هاتف و خواهد
نه از آن قید خلاصی نه ازین دام رهایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از درد جدایی و ناشکیبایی خویش میگوید و روز و شب را در رنج و خون خوردن میگذراند. او از مرگ میخواهد که زودتر بیاید تا پایان درد جداییاش را رقم بزند، زیرا زندگی بدون معشوق برایش ناتوان کننده و نامنصفانه است. شاعر به انتظار معشوق نشسته و از وعدههای او ناامید است، در حالی که به عشق و پیوند عمیق خود با او اشاره میکند. او همچنین به محدودیتهایی که برای رسیدن به محبوبش وجود دارد، اشاره میکند و بیان میکند که از این پیوند رهایی نخواهد یافت. در نهایت، شاعر با بیان خود به یک درد مشترک در عشق و ناکامی در وصال میرسد.
هوش مصنوعی: هر روز و شب از شدت اندوه جدایی، خون جگر میخورم. زندگی برایم سخت و ناگوار شده، پس ای مرگ، کجایی که من از درد رنج میبرم؟
هوش مصنوعی: اگر درد جدایی به پایان نرسد و وصال محبوب به شب برساند، ای کاش از مرگ نجات یابم و روز جدایی را به پایان برسانم.
هوش مصنوعی: ای مرگ، تو تنها راهحل درد جدایی من هستی. اگر تو بیایی و مرا از این حال نجات دهی، چه چیزی میتواند بهتر از این باشد که به کار بسته و متراکم ذهنی من پایان دهی؟
هوش مصنوعی: هر شب به من وعده میدهی که میآیی، اما من در انتظار تو تا صبح در راهت مینشینم و میدانم که نخواهی آمد.
هوش مصنوعی: کسی که مانع میشود تا من به خلوتگاه آن شاه برسم، چه کسی است؟ چون در کوچه او به من اجازه نمیدهند که به عنوان خواستهای عادی و گدا وارد شوم.
هوش مصنوعی: پیوند و ارتباط ما با هم پنهان نمیماند و تا کی باید از ترس رقبای عشقی، آن را مخفی نگه داریم؟ بهتر است همه بدانند که ما از عشق تو هستیم و تو هم از وجود ما.
هوش مصنوعی: هاتف اصفهانی، شاعر غزل، به زیبایی و جذابیت مو و زلف معشوق اشاره میکند و میگوید که او وابسته به این زیبایی است و نه تنها از آن جدا نمیشود، بلکه هیچ راه فراری از این وابستگی و عشق ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی
نروم جز به همان ره که توام راه نمایی
همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم
همه توحید تو گویم که به توحید سزایی
تو زن و جفت نداری تو خور و خفت نداری
[...]
تو چه ترکی تو چه ترکی که به رخ فرّ همایی
ز منت شرم نیاید که به من رخ ننمائی
من بیچاره مسکین که به هجر تو اسیرم
تو خودم باز نپرسی که تو چونی و کجائی
چه شکایت کنم از تو که تو خود نیک شناسی
[...]
مکن ای دوست نشاید که بخوانند و نیایی
و اگر نیز بیایی بروی زود نپایی
هله ای دیده و نورم گه آن شد که بشورم
پی موسی تو طورم شدی از طور کجایی
اگرم خصم بخندد و گرم شحنه ببندد
[...]
من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی
عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی
دوستان عیب کنندم که «چرا دل به تو دادم؟»
باید اول به تو گفتن که «چنین خوب چرایی؟»
ای که گفتی «مرو اندر پی خوبانِ زمانه»
[...]
گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سرایی
ما نبردیم ز کوی طلبت رخت به جایی
بس خطا بود نگه باز نکردن که گذشتی
مکن اینها، که نکردیم نگاهت به خطایی
بر تن این سر شب و روز از هوس پای تو دارم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.