بر سینه خود به عاریت نیش مبند
الماس به دل بیشتر از ریش مبند
چون آتش اگر سوختنت داعیه نیست
چون شمع، به رشته شعله بر خویش مبند
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
راهنمای نوار ابزار |
|
پیشخان کاربر |
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
اعلانهای کاربر |
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
لغزش به پایین صفحه |
|
لغزش به بالای صفحه |
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
نشان کردن شعر جاری |
|
ویرایش شعر جاری |
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
شعر یا بخش قبلی |
|
شعر یا بخش بعدی |
بر سینه خود به عاریت نیش مبند
الماس به دل بیشتر از ریش مبند
چون آتش اگر سوختنت داعیه نیست
چون شمع، به رشته شعله بر خویش مبند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ارزشهای واقعی و ناپایدار زندگی میپردازد. شاعر از کسانی که به ظواهر و مال دنیا میچسبند، انتقاد میکند و میگوید که زیبایی و ارزش واقعی در درون انسان است و نه در چیزهای زودگذر. او همچنین به تشبیهاتی چون آتش و شمع اشاره میکند تا نشان دهد که حتی اگر به چیزی آسیب بخورد، بهتر است به خاطر آن زودگذران خود را نازک نکنیم. در واقع، شاعر تاکید دارد که به جای وابستگی به ظواهر، باید به عمق و حقیقت درون خود بپردازیم.
هوش مصنوعی: به خودت زخم نزن و به دلدت غمهای بیفایده نچسبان، چرا که زیباییهای درونی و ظاهری ارزش بیشتری دارند و نباید به چیزهایی که ممکن است به تو آسیب بزنند، اجازه دهی که بر تو تسلط پیدا کنند.
هوش مصنوعی: اگر مانند آتش دیگران را بسوزانی، مدعی نیستی؛ مانند شمع نیستی که بخواهد شعلهاش را به خودتان ببندید.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.