|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که اگر کسی از روزهای بد و مشکلات بترسد، باید از خوردن غذاهایی که ایجاد نفخ میکنند، پرهیز کند. زیرا وقتی نفخ ایجاد شود، بدون شک فرد مجبور میشود که آن را از بدن بیرون کند و این باعث خجالت و شرم او خواهد شد. در نهایت، او با این وضعیت در درد و زحمت است و همین او را آزار میدهد.
هوش مصنوعی: هر کسی که از روزهای ناگوار و سخت بترسد، باید از خوردن غذاهای مضر و آسیبزننده پرهیز کند.
هوش مصنوعی: زیرا که وقتی نفخی از آن غذا بلند میشود، ناچار باید از سوراخ بیرون بیاید.
هوش مصنوعی: و زمانی که او با وقار و آرامش بر سر جای خود مینشیند، در واقع به نوعی خود را برتر و سرآمد میبیند.
هوش مصنوعی: او به خود سختی میدهد و در عذابی است که بر اثر آن گند میزند و همواره ناله میکند از این درد و رنج.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
این تیر زبان گشاده گستاخ
وان زاغ پریده شاخ بر شاخ
گه گه، که دلش بگیرد از کاخ
جان تازه کند به سبزی شاخ
نوفل خود را ز رخش گستاخ
انداخت فرو چو میوه از شاخ
گویی تو که عقربی ز سوراخ
آورده پی برون شدن شاخ
فیضی طلبید ازین کهنکاخ
تا لب شودش به شکر گستاخ
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.