خوشا شبی که به آرامگاه من باشی
من آسمان تو باشم، تو ماه من باشی
کمان نهم به کمان زلف ز نیروی عشق
تو گر نشانهٔ تیر نگاه من باشی
تو را دو زلف شب آسا برای آن دادند
که واقف از من و روز سیاه من باشی
من از دو نرگس مست تو چشم آن دارم
که آگه از نگه گاه گاه من باشی
به حکم عشق و تقاضای حسن میباید
که من گدای تو باشم، تو شاه من باشی
پس از هلاک به خاکم بیا که میترسم
علی الصباح جزا عذرخواه من باشی
اگر چه هیچ امید از تو بر نمیآید
همین بس است که امیدگاه من باشی
بتان کج کله آنجا که در میان آیند
تو در میان بت کج کلاه من باشی
چو نیست قسمت من عافیت همان بهتر
که آفت من و حال تباه من باشی
از آن به چشم خود ای اشک مسکنت دادم
که در بیان محبت گواه من باشی
به گریه گفتمش آیا گذر کنی بر من
به خنده گفت اگر خاک راه من باشی
فروغی از پی آن زلف و چهره تا نروی
چگونه با خبر از اشک و آه من باشی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه که در آن عاشق آرزوی وصال معشوق را دارد و خود را گدا و معشوق را شاه، و خود را آسمان و او را ماه میخواند. عاشق با وجود ناامیدی، همین را که معشوق امیدگاه و حتی آفت جانش باشد کافی میداند. در گفتوگویی کوتاه، معشوق با خنده شرطِ گذر کردن بر عاشق را خاکِ راه شدن او مینهد. در پایان شاعر میگوید رنج عاشق را تنها کسی درمییابد که خود گرفتار عشق شده باشد.
هوش مصنوعی: خوشا شبی که تو به خانه و جای آرامش من بیایی؛ من مانند آسمانی باشم که تو را در بر گرفته و تو ماه من باشی.
هوش مصنوعی: اگر تو هدف تیر نگاه من شوی، با نیرویی که عشق به من میدهد کمان نگاهم را در برابر کمانِ زلف تو میکشم. معنای دقیق «کمان نهادن» در اینجا روشن نیست.
هوش مصنوعی: دو زلف سیاه مانند شب را به تو دادند تا از حال من و روزگار سیاهم آگاه باشی، چون زلف تو همرنگ روز سیاه من است.
هوش مصنوعی: از دو چشم مست و خمار تو این امید را دارم که از نگاههای گاهبهگاهِ من به تو باخبر شوی.
هوش مصنوعی: به حکم عشق و آنچه زیبایی اقتضا میکند، باید من گدای تو باشم و تو پادشاه من.
هوش مصنوعی: پس از آنکه مرا کشتی، بر سر خاکم بیا؛ چون میترسم بامداد روز جزا ناچار شوی از من عذرخواهی کنی.
هوش مصنوعی: هرچند هیچ امیدی از تو برآورده نمیشود، همین برایم بس است که تو تکیهگاه امید من باشی.
هوش مصنوعی: آنجا که زیبارویانِ کجکلاه و نازفروش به میان میآیند، در میان همهٔ آنها تو بت کجکلاهِ من باشی.
هوش مصنوعی: چون سلامت و آسودگی نصیب من نیست، بهتر است که آفت جان من و مایهٔ حال پریشانم تو باشی.
هوش مصنوعی: ای اشک، برای این تو را در چشمم جای دادم که در اثبات عشق من گواه و شاهد من باشی.
هوش مصنوعی: با گریه از معشوق پرسیدم آیا از کنار من گذر میکنی؟ با خنده پاسخ داد: اگر خاک راه من شوی.
هوش مصنوعی: ای فروغی، تا خودت در پی آن زلف و چهره نروی و عاشق نشوی، چگونه میتوانی از اشک و آه من آگاه شوی؟ یعنی رنج عاشق را تنها عاشق میفهمد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.