از دشمنم چه بیم که با دوست هم دمم
وز اهرمن چه باک که با اسم اعظمم
دریا ترشحی بود از سیل گاه عشق
توفان نمونهای بود از چشم پر نمم
یک جا خراب بادهٔ آن چشم پر خمار
یک سو اسیر حلقهٔ آن زلف پر خمم
نومید من که در قدم یار، بینصیب
محروم من که در حرم دوست محرمم
او گر به حسن در همه گیتی مسلم است
من هم به خیل سوختگان آتشین دمم
با خاک مقدم تو چه منت ز افسرم
با لعل دلکش تو چه حاجت به خاتمم
از تیر غمزهٔ تو جگر خون و سینه چاک
وز تار طرهٔ تو دگرگون و درهمم
تا لشکر خطت پی خونم کشید تیغ
سر کردهٔ مصیبت و سر خیل ماتمم
تا دست من به خاتم لعلت رسیدهاست
منت خدای را که سلیمان عالمم
در من ببین جمال خود ای آفتاب چهر
کز صیقل خیال تو آیینهٔ جمم
پیوند دوستداری من سست کی شود
سختم بکش که بر سر پیمان محکمم
تا جان پاک در قدمت کردهام نثار
در کوی عشق بر همه پاکان مقدمم
تا بر لبم گذشته فروغی ثنای شاه
ایمن ز هر ملالم و فارغ ز هر غمم
تاج سر ملوک محمد شه دلیر
کز روزگار دولت او شاد و خرمم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه با اطمینان عاشقی آغاز میشود که چون با دوست همدم است از دشمن نمیهراسد، و سپس گریهٔ توفانی، گرفتاری در چشم و زلف یار، وفاداری بر پیمان و جاننثاری او را وصف میکند. شاعر خود را با رسیدن به لب یار سلیمان جهان و دلش را آیینهٔ جم میخواند. در پایان غزل به مدح محمدشاه قاجار میگراید و آسودگی خود را از برکت ستایش او میداند.
هوش مصنوعی: وقتی با دوست همدم و همراهم، از دشمن ترسی ندارم؛ همانگونه که کسی که اسم اعظم خدا را دارد از اهریمن باکی ندارد.
هوش مصنوعی: دریا تنها قطرهای از سیلابی است که در گذرگاه عشق جاری است، و توفان نمونهای کوچک از اشک چشم گریان من است.
هوش مصنوعی: از یک سو مست و ویرانِ بادهٔ آن چشم خمار یارم و از سوی دیگر گرفتار حلقههای آن زلف پرپیچ و خم.
هوش مصنوعی: عاشقی شگفتحالم: با آنکه در پای یار افتادهام بیبهره و ناامیدم، و با آنکه در حرم دوست محرم و نزدیکم، محروم ماندهام؛ یعنی نزدیکی به معشوق هم کام عاشق را برنمیآورد.
هوش مصنوعی: اگر او در زیبایی در سراسر جهان مسلّم و بیرقیب است، من نیز در میان گروه عاشقان سوختهدل، آتشیننفس و سرآمدم.
هوش مصنوعی: با داشتن خاک قدم تو، منت تاج را نمیکشم و با لب لعل دلکش تو، به انگشتری نیازی ندارم.
هوش مصنوعی: از تیر نگاه و غمزهٔ تو جگرم خونین و سینهام شکافته است و از تارهای زلف تو حالم پریشان و درهم است.
هوش مصنوعی: از وقتی لشکر موهای نورستهٔ رخسارت برای ریختن خونم شمشیر کشید، سردستهٔ مصیبتزدگان و پیشوای سوگواران شدهام.
هوش مصنوعی: از وقتی دستم به انگشتری لب لعل تو رسیده است، خدا را شکر که مانند سلیمانِ صاحبخاتم، فرمانروای جهانم.
هوش مصنوعی: ای خورشیدرو، زیبایی خود را در من ببین، زیرا با صیقلِ خیال تو، دلم مانند جام جهاننمای جمشید روشن و آیینهوار شده است.
هوش مصنوعی: رشتهٔ دوستی من هرگز سست نمیشود؛ هرچه میخواهی سخت مرا بکش و بیازار، که من بر پیمان خود استوارم.
هوش مصنوعی: از وقتی جان پاکم را در پای تو نثار کردهام، در کوی عشق بر همهٔ پاکان پیشی گرفته و مقدم شدهام.
هوش مصنوعی: فروغی، از وقتی ستایش شاه بر زبانم جاری شده، از هر اندوه و ملالی آسوده و ایمنم.
هوش مصنوعی: آن شاه، تاج سر پادشاهان، محمدشاهِ دلیر است که در روزگار دولت او شاد و خرم هستم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
من خود یکی ز بیسرو سامان عالمم
نی سر نه پای دارم و سر تا بپا غمم
خون فسرده در جگر داغ حسرتم
عطر خزیده در شکن زلف ماتمم
با پیچ و تاب غیرت شریان افیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.