گر نه آن ترک سیه چشم سر یغما داشت
مژه را بهر چه صف در صف و جا بر جا داشت
تلخ کامی مرا دید و ترش روی نشست
آن که صد تنگ شکر در لب شکرخا داشت
جانم آمد به لب از حسرت شیرین دهنی
که در احیای دل مرده دم عیسی داشت
شاهدی تشنه لبم کشت که از غایت لطف
چشمهٔ آب بقا در لب جان بخشا داشت
بخت بد بین که ز اندوه کسی جان دادم
کز پی کاهش غم روی نشاط افزا داشت
دل دیوانه از آن کوی به حسرت میرفت
ولی از سنبل او سلسلهها برپا داشت
وقت کشتن نظری جانب قاتل کردند
تیغ بر گردن عشاق چه منتها داشت
کاش بر حسن خود آن ماه نظر بگشاید
تا بداند که چرا عشق مرا شیدا داشت
دوش از وجد فروغی به کلیسا میگفت
که مرا جلوهٔ ترسابچهای ترسا داشت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از ستم و بیاعتنایی معشوقی مینالد که همهٔ اسباب لطف و زندگیبخشی را دارد، مانند لب شکرین، دم عیسوی و آب حیات، اما عاشق را تشنه و ناکام میکشد. شاعر در میانه از گرفتاری دل در زنجیر گیسو و منتداری عاشقان از شمشیری که سبب دیدار قاتل شد سخن میگوید. در پایان آرزو میکند معشوق به زیبایی خود بنگرد تا علت شیدایی او را بداند، و در بیت تخلص خود را دلبستهٔ ترسابچهای در کلیسا میخواند.
هوش مصنوعی: اگر آن معشوق ترکِ سیاهچشم قصد غارت دلها را نداشت، چرا مژگانش را مانند سپاه صف به صف آراسته و هر کدام را در جای خود نشانده بود؟
هوش مصنوعی: آن معشوق که لب شیرینش صدها بار شکر داشت، وقتی ناکامی و تلخیِ حال مرا دید، با چهرهای ترش و ناخشنود نشست و از شیرینیاش به من بهرهای نداد.
هوش مصنوعی: از حسرت معشوقی شیریندهان جانم به لب رسید؛ معشوقی که مانند عیسی با نفس خود دلهای مرده را زنده میکرد، اما مرا در حسرت گذاشت.
هوش مصنوعی: زیبارویی مرا تشنهلب کشت که از نهایت لطف، چشمهٔ آب حیات در لب جانبخشش بود؛ یعنی با داشتن آب زندگی، مرا تشنه کشت.
هوش مصنوعی: بدبختی مرا ببین که از غم کسی جان دادم که چهرهٔ شادیافزایش برای کاستن اندوه بود، نه برای افزودن آن.
هوش مصنوعی: دل دیوانهام با حسرت از کوی معشوق میرفت، اما گیسوی سنبلمانند او زنجیرها بر پایش نهاده بود و نمیگذاشت برود.
هوش مصنوعی: عاشقان هنگام کشته شدن نگاهی به سوی قاتل (معشوق) انداختند؛ پس شمشیری که بر گردنشان بود چه منتها بر آنان داشت، زیرا سبب دیدار معشوق شد.
هوش مصنوعی: ای کاش آن معشوقِ ماهرو به زیبایی خود نگاه کند تا بفهمد چرا عشق مرا چنین شیفته و دیوانه کرده است.
هوش مصنوعی: دیشب فروغی در حال شور و وجد در کلیسا میگفت که جلوه و زیبایی پسری ترسا مرا ترسا و دلبستهٔ آیین او کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
باد نوروز چو دنباله جان ما داشت
دل ما را اثری بوی کسی شیدا داشت
از کجا گشت پدید، این همه خوبان، یارب
آسمان، این چه بلا بود که بهر ما داشت؟
عشق بنشست به جان، خانه دل کرد خراب
[...]
تیر او تا به سرا پردهٔ دل ماوا داشت
خیمهٔ صبر من دل شده را برپا داشت
تا به چنگ غمش افتاد گریبان دلم
عاقبت دست ز دامان من شیدا داشت
عقل دیوانه شدی گر بنمودی لیلی
[...]
بی لب ساغر می دیده خونپالا داشت
خم دلی پر گله از سرکشی مینا داشت
این زمان بر سر هر فاخته ای می لرزد
آن که چون سرو دو صد عاشق پا بر جا داشت
لب ساغر به مذاقم نمکین می آید
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.