گنجور

غزل شمارهٔ ۷۹

 
فیض کاشانی
فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات
 

اگر ساغر دهد ساقی ازین دست

بیک پیمانه از خود میتوان رست

حریفانرا چه حاجت با شرابست

اشارتهای ساقی میکند مست

چه لازم روی از مادر کشیدن

بمژگان هم دل ما می توان خست

به بستن من خوشم تو با شکستن

بنو هر لحظه عهدی میتوان بست

خوشا آن دل که از اغیار ببرید

خوشا آن جان که از جز یار بگسست

خوشا آن دل که با دلدار آمیخت

خوشا آن جان که با جانانه پیوست

خوش آن کو از سر کونین برخواست

بخلوت خانة توحید بنشست

بامید تو افکندند بسیار

نیامد جز مرا این صید در شست

بلندی می تواند کرد بر چرخ

کسی کاو نزد تو چون فیض شد پست

با دو بار کلیک بر روی هر واژه می‌توانید معنای آن را در لغت‌نامهٔ دهخدا جستجو کنید.

شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی) | شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: کتابخانه تصوف | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

برای معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است اینجا کلیک کنید.

حاشیه‌ها

تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. برای نوشتن حاشیه اینجا کلیک کنید.

mareshtani نوشته:

beide panjom(khosha an del ke az) bajad bashad! wa mesraje awlebeide haftom(khosh anko kaz)tahrir shawad

پاسخ: با تشکر، در مورد بیت ۵ جایگزینی مطابق نظر شما انجام شد، در بیت ۷ اگر چه پیشنهاد شما منطقی به نظر می‌رسد ولی به نظرم جمله نیازی به «که از» ندارد و در همین حالت می‌تواند درست باشد، مگر آن که دوستان با منبع چاپی مقابله کرده باشند.

ناشناس نوشته:

mesraje dowome beide akhir(kase ko)1

پاسخ: با تشکر، تصحیح شد.

کانال رسمی گنجور در تلگرام