هیهات! کزین دیار رفتم
ناکرده وداع یار رفتم
چه سود قرار وصل جانان؟
اکنون که من از قرار رفتم
چون خاک در تو بوسه دادم
با دیدهٔ اشکبار رفتم
بگذاشتم، ای عزیز چون جان،
دل نزد تو یادگار رفتم
زنهار! دل مرا نگهدار
چون من ز میان کار رفتم
بردند به اضطرارم، ای دوست،
زین جا نه به اختیار رفتم
غم خواره و مونسم تو بودی
بیمونس و غمگسار رفتم
از خلق کریم تو ندیدم
یک عهد چو استوار، رفتم
چون از لب تو نیافتم کام
ناکام به هر دیار رفتم
نایافته مرهمی ز لطفت
دل خسته و جان فگار رفتم
شکرانه بده، که از در تو
چون محنت روزگار رفتم
تو خرم و شاد و کامران باش
کز شهر تو سوگوار رفتم
در قصهٔ درد من نگه کن
بنگر که چگونه زار رفتم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با اندوهی عمیق از دیار یار میرود و احساس میکند که بدون وداعی دردناک این مکان را ترک کرده است. او به یادگاری از دل نزد یار اشاره میکند و در عین حال از فقدان مونس و دوستی گله میکند. شاعر در این وداع با احساس تنهایی و غم به مناطق دیگر میرود و از فقدان عشق و آرامش رنج میبرد. او از یار میخواهد که دل او را حفظ کند و در غم او شریک باشد، در حالی که او از شادی و خوشی یار بینصیب مانده است. در نهایت، شاعر حسرت میخورد که نتوانسته از لب یار کام بگیرد و در حالی که دلی خسته دارد، به سفر خود ادامه میدهد.
هوش مصنوعی: آه! چه غمانگیز است که از این سرزمین میروم بدون اینکه با یارم خداحافظی کرده باشم.
هوش مصنوعی: چه فایدهای دارد که با معشوق قرار ملاقات بگذارم؟ در حالی که اکنون من از این قرار و ملاقات دور شدهام.
هوش مصنوعی: من در حالی که با اندوه و اشک، به خاطر عشق و محبت تو به تو احترام گذاشتم و از نزد تو دور شدم.
هوش مصنوعی: عزیزم، من دلتنگی و عشق به تو را به یادگار گذاشتم و خودم را از تو جدا کردم، مانند جان که برای من ارزشمند است.
هوش مصنوعی: زنهار! خواهش میکنم دل مرا حفظ کن، زیرا من در میانهٔ کارهایم به سفر رفتهام.
هوش مصنوعی: به ناچار و بر اثر شرایط، ای دوست، از این مکان رفتم، نه اینکه خود خواسته باشم.
هوش مصنوعی: تو کلید آرامش و همدم غمهایم بودی، اما اکنون بدون دوست و یاور غم و اندوه، رفتهام.
هوش مصنوعی: من از محبت و وفای تو هیچگاه وعدهٔ استواری ندیدم و از اینرو، به دوری و جدایی دست زدم.
هوش مصنوعی: چون از لب تو نتوانستم کام دل را بگیرم، ناامید و ناکام به هر جا و دیاری سفر کردم.
هوش مصنوعی: بدون اینکه از محبت و نیکی تو درمانی برای دل خستهام پیدا کنم، با حالتی رنجور و خسته به سفر رفتم.
هوش مصنوعی: از تو شکری بکن، که من پس از تحمل سختیهای زندگی از در تو بیرون میروم.
هوش مصنوعی: تو خوشحال و شاد و موفق باش، زیرا من به خاطر تو با دلbroken و اندوه به دور شدهام.
هوش مصنوعی: به داستان درد من توجه کن و ببین که چطور با حالتی اندوهگین رفتام.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آزرده ز کوی یار رفتم
یعنی به دل فگار رفتم
باز آمدنم دگر محال است
رفتم چو ازین دیار رفتم
چون ابر بهار زین گلستان
[...]
معرفی ترانههای دیگر
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.