می بیاور ساقیا، تا خویشتن را کم زنیم
کار خود چون زلف خوبان در هم و برهم زنیم
از سر مستی همه دریای هستی بر کشیم
فارغ آییم از خود و هر دو جهان را کم زنیم
بگسلیم از هم طناب خیمهٔ هفت آسمان
خیمهٔ همت ورای نیلگون طارم زنیم
لایق میدان ما چون نیست نه گوی فلک
شاید ار چوگان زلف یار خم در خم زنیم
جام کیخسرو به کف داریم پس شاید که ما
دم به دم در بزم وصل یار جام جم زنیم
چون درآید از در او، در پایش اندازیم سر
دست در زلف درازش گاهگاهی هم زنیم
خاک روییم از سر کویش به جاروب وفا
ور بماند گردکی، از دیده او را نم زنیم
پای چون روحالقدس بر دیدهٔ صورت نهیم
آتشی از سوز دل در سنگر آدم زنیم
خرمن هستی به باد بینیازی در دهیم
دست در فتراک صاحب همت اعظم زنیم
شیخ ربانی بهاء الحق و الدین آنکه ما
بوسه بر خاک درش چون قدسیان هر دم زنیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با خطاب به ساقی از مستی و فنای خود سخن میگوید و از گذشتن از هستی، هر دو جهان و آسمانها دم میزند. سپس از خدمت عاشقانه به یار، یعنی سر نهادن در پای او و روفتن کویش، یاد میکند. در پایان روشن میشود که این همه بینیازی برای دست زدن در دامن شیخ بهاءالدین زکریاست و شاعر به مدح او و بوسیدن خاک درگاهش میرسد.
هوش مصنوعی: ای ساقی، شراب بیاور تا خود را هیچ بشماریم و از خودی بگذریم و کار و حال خود را مانند زلف زیبارویان آشفته و درهم کنیم.
هوش مصنوعی: از سر مستی، دریای هستی را سراسر بنوشیم و از خود رها شویم و هر دو جهان را ناچیز بشماریم.
هوش مصنوعی: طناب خیمهٔ هفت آسمان را از هم بگسلیم و سراپردهٔ همت بلند خود را فراتر از این گنبد نیلگون برپا کنیم.
هوش مصنوعی: چون گوی نه فلک در خور میدان ما نیست، رواست که با چوگان زلف پیچدرپیچ یار بازی کنیم؛ یعنی جز عشق یار چیزی شایستهٔ همت ما نیست.
هوش مصنوعی: جام جهاننمای کیخسرو در دست ماست، پس سزاست که پیوسته در بزم وصال یار جام جمشید بنوشیم.
هوش مصنوعی: وقتی یار از در درآید، سر خود را در پایش میافکنیم و گاهگاهی هم دست در زلف بلندش میزنیم.
هوش مصنوعی: با جاروی وفا خاک سر کوی او را میروبیم و اگر گرد اندکی بماند، با اشک چشم آن را نم میزنیم و مینشانیم.
هوش مصنوعی: مانند روحالقدس پا بر چشم ظاهربین میگذاریم و از ظاهر فراتر میرویم، و با سوز دل آتشی در وجود خاکی آدم میافکنیم.
هوش مصنوعی: خرمن هستی خود را به باد بینیازی میسپاریم و دست در دامن و رکاب صاحب بزرگترین همت میزنیم.
هوش مصنوعی: آن صاحب همت، شیخ الهی بهاءالدین است که ما مانند فرشتگان پیوسته بر خاک درگاهش بوسه میزنیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خیز یارا خیز تا در نیستی یکدم زنیم
آتش اندر خرمن آل بنی آدم زنیم
هر چه اسبابست آنراجملگی جمع آوریم
پس بحکم نیستی آنرا سپس بر هم زنیم
خیز تا ما یک قدم بر فرق این عالم زنیم
وین تن مجروح را از مفلسی مرهم زنیم
تیغ هجران از کف اخلاص بر حکم یقین
در گذار مهرهٔ اصل بنی آدم زنیم
جمله اسباب هوا را برکشیم از تن سلب
[...]
کی بود جانا که آتش اندرین عالم زنیم
ملت کفر و مسلمانی به هم درهم زنیم
و آنگهی از جنت و فردوس و دوزخ بگذریم
خیمۀ جان را برون از کون و کان محکم زنیم
پس نشینیم با تو و با تو همی شربت خوریم
[...]
خیز یارا تا بمیخانه زمانی دم زنیم
آتش اندر ملکت آل بنی آدم زنیم
هر چه اسبابست جمع آئیم و پس جمع آوریم
پس بحکم حال بیزاری همه برهم زنیم.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.