از خرد و بزرگ هر که دیدهست مرا
بر مردم چشم خود گزیدهست مرا
گر بد منم آنها ز چه با من نیک اند
بس بد که توئی کز تو رسیدهست مرا
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
از خرد و بزرگ هر که دیدهست مرا
بر مردم چشم خود گزیدهست مرا
گر بد منم آنها ز چه با من نیک اند
بس بد که توئی کز تو رسیدهست مرا
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره میکند که هر کس از بزرگ و کوچک او را دیده و قضاوت کرده، به او بند کرده است. او از این میپرسد که اگر او بد است، پس چرا دیگران با او خوب رفتار کردهاند. در نهایت، شاعر به شخصیت فردی که این بدیها از او به او رسیده، اشاره میکند و او را مسبب اصلی مشکلاتش میداند.
هوش مصنوعی: هر کسی، چه کوچک و چه بزرگ، که من را دیده است، خود را برتر از دیگران میداند و من را برای خود انتخاب کرده است.
هوش مصنوعی: اگر من بد هستم، پس چرا آنها با من خوبند؟ خیلی بدی که تو هستی، که از تو به من رسیده است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
روزی که فلک از تو بریدهست مرا
کس با لب پر خنده ندیدهست مرا
چندان غم هجران تو بر دل دارم
من دانم و آن که آفریدهست مرا
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.