بیا به میکده بفروش خرقهٔ ناموس
ریا و شمعه رها کن به زاهد سالوس
حریف مصطبه و ساغرم به بانگ بلند
به زیر پرده از این پس دگر نگویم کوس
فلک به دست ستم بین که زیر پای بکوفت
سر سریر فریدون و افسر کاووس
طبیب شهر علاج دلم نمیداند
کزین معالجه دورست فهم جالینوس
نهال قد تو بر سرو مینماید ناز
گل عذار تو بر لاله میکند افسوس
به هر زمین که غباری ز موکبت برسد
دهم به وجه ارادت بر آن زمین صد بوس
کمال نظم تو ابن حسام تا چه کند
که پای بند غروری تو نیز چون طاووس



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از ریا و زهد ظاهری روی برمیگرداند و آشکارا خود را رند میخانه میخواند. سپس از ناپایداری روزگار میگوید که تاج و تخت فریدون و کاووس را هم از میان برده است. پس از آن از درد عشقی میگوید که پزشکان درمانش را نمیدانند و زیبایی معشوق و ارادت خود به او را میستاید. در بیت پایانی خود را سرزنش میکند که با وجود کمال شعر، مانند طاووس گرفتار غرور است.
هوش مصنوعی: به میخانه بیا و خرقهٔ نام و آبروی ظاهری را بفروش. ریاکاری و خودنمایی و نامجویی را برای زاهد فریبکار بگذار.
هوش مصنوعی: من آشکارا و با صدای بلند همنشین سکوی میخانه و جام شراب هستم. از این پس دیگر کار آشکار خود را پنهانی و زیر پرده انجام نمیدهم، یعنی مثل کسی که طبل را زیر گلیم بزند نیستم.
هوش مصنوعی: ستم روزگار را ببین که تخت فریدون و تاج کاووس را زیر پا کوبید و نابود کرد. یعنی شکوه پادشاهان نیز ماندگار نیست.
هوش مصنوعی: پزشک شهر درمان دل من را نمیداند، چون حتی دانش جالینوس هم از درمان چنین دردی دور و ناتوان است. درد عشق با طب معمول درمان نمیشود.
هوش مصنوعی: قامت تو که مانند نهالی است، بر سرو ناز میفروشد و از آن برتر است. گل چهرهٔ تو نیز لاله را به حسرت و افسوس انداخته است.
هوش مصنوعی: به هر زمینی که گرد و غباری از کاروان و همراهان تو برسد، از سر ارادت و دلبستگی صد بار آن زمین را میبوسم.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خود میگوید: ای ابن حسام، کمال شعرت چه سودی برایت دارد، وقتی تو هم مانند طاووس گرفتار غرور هستی. یعنی هنر با خودپسندی ارزشی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زده به بزم تو رامشگران به دولت تو
گهی چکاوک و گه راهوی و گهی قالوس
بزرگوار جهان ، شمس دین ، بزرگ کریم
تویی ، که هست به تو بیضهٔ هدی محروس
رفیع قدر ترا آفتاب برده سبق
عریض جاه تو بر روزگار کرده فسوس
به یک نظر تو ببینی هزار علم دقیق
[...]
تو را خرامش کبک است و کشی طاووس
مثل زنند ز حسنت همی به روم و به روس
همای فاخته مهری، تذرو طوطی لفظ
گرفته دوری سیمرغ و زینت طاووس
ز چهره تو فزون گشته باغ را دیدار
[...]
نماز شام که بر وفق رأی بطلمیوس
برفت خور به زمین همچو گنج دقیانوس
طلوع کرد نجوم از مطالع اقبال
به جستجوی مه عید عالمی جاسوس
نمود ماهچه از سطح لاجوردی چرخ
[...]
بیار ساقی از آن آفت خمار و عبوس
که تابد از دل مینا چو شمع از فانوس
چه دید ساقی ما از بط شراب که باز
رقم به خون کبوتر کشید و چشم خروس
به کام دل گرد از عمر خویش تا گریی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.