ای که در دیر و حرم مست کرم میآیی
دل چه دارد که درین غمکده کم میآیی
جوهر ناز چه مقدار تری میچیند
که به حسرتکدهٔ دیدهٔ نم میآیی
اینقدر سلسلهٔ ناز که دیدهست رسا؟
عمرها شد که به هر سو نگرم می آیی
صمدی لیک در این انجمن عجز نگاه
به چمن سازی آثار صنم می آیی
چقدر لطف تو فریادرس بیبصریست
که به چشم همهکس دیر و حرم میآیی
عقل و حس غیر تحیر چه ترازد اینجا
کز حدوث آینهپرداز قدم میآیی
عرض تنزیه به تشبیه نمیآید راست
سحر کاریست که معنی به رقم میآیی
فقر نازد که به تجرید نظر دوختهای
جاه بالد که به سامان حشم میآیی
ای نفس آمد و رفت هوست داغم کرد
میروی سوی عدم یا ز عدم میآیی
چشم تا بستهای، آفاق سواد مژه است
صد شق خامه ز یک نقطه به هم میآیی
چینت از دامن آرام به هرجا گل کرد
ذره تا مهر به آرایش رم میآیی
انتظار تو به هر رهگذرم دارد فرش
هرکجا پای نهی پا به سرم میآیی
کم آرایش تسلیم نگیری زنهار
ابروی نازی اگر مایل خم میآیی
چه ضرور است کشی رنج وداعم بیدل
میروم من به مقامی که تو هم میآیی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی خطاب به محبوب ازلی است که در بتکده و کعبه و در همهٔ پدیدهها جلوه میکند ولی به دل عاشق کمتر سر میزند. شاعر از حیرت عقل در برابر تجلی قدیم در حادث و از ناتوانی تشبیه در بیان تنزیه سخن میگوید و فقر و جاه، ذره و خورشید را همه جلوهٔ او میداند. در پایان، بیدل با خود میگوید که وداع لازم نیست، چون همه به یک مقصد بازمیگردند.
هوش مصنوعی: ای محبوب (حق) که سرشار از بخشش به بتکده و کعبه سر میزنی، دل من چه کم دارد که به این غمکدهٔ دل کمتر میآیی؟
هوش مصنوعی: جوهر ناز تو چه اندازه طراوت و تری گرد میآورد که به خانهٔ حسرتزدهٔ چشم من با اشک و نم وارد میشوی؟ یعنی حضور تو در چشم عاشق به صورت اشک جلوه میکند.
هوش مصنوعی: چه کسی رشتهٔ ناز را اینقدر بلند و رسا دیده است؟ سالهاست که به هر سو بنگرم، تو را میبینم که میآیی.
هوش مصنوعی: تو ذات بینیاز و یگانهای، اما در این بزم نگاه ناتوان ما، با آراستن چمن نشانهها به صورت بت و صورتهای زیبا جلوه میکنی.
هوش مصنوعی: لطف تو چه اندازه به داد کوری و کمبینی ما میرسد که در چشم هر کس به صورت بتکده یا کعبه پدیدار میشوی؛ یعنی هر کس به اندازهٔ دید خود تو را در صورتی میبیند.
هوش مصنوعی: اینجا عقل و حس جز حیرت چه میتوانند بسازند، وقتی تو ازلیای که از راه پدیدههای حادث، آینهٔ جلوهٔ خود را میآرایی.
هوش مصنوعی: بیان پاکی و بیمانندی تو با تشبیه درست درنمیآید؛ این کار جادوست که تو که معنایی، در قالب نوشته و صورت درمیآیی.
هوش مصنوعی: فقر به خود میبالد که تو به وارستگی و تنهایی چشم دوختهای، و جاه و قدرت هم فخر میکند که تو با شکوه و خدم و حشم جلوه میکنی؛ هر دو حال جلوهای از توست.
هوش مصنوعی: ای نفس، آمد و شد هوسآلود تو مرا داغدار کرد؛ معلوم نیست به سوی نیستی میروی یا از نیستی میآیی.
هوش مصنوعی: تا چشم بستهای، همهٔ جهان به اندازهٔ سیاهی مژه است؛ تو مانند قلمی که سرش صد شکاف دارد، از یک نقطه پدید آمده و گرد هم میآیی؛ یعنی کثرت از وحدت برمیخیزد.
هوش مصنوعی: چین و شکنی که در دامن آرامش تو پدید آمد، همه جا شکوفا شد؛ از ذره تا خورشید، تو با آرایش گریز و بیقراری جلوه میکنی.
هوش مصنوعی: انتظار تو مرا در هر گذرگاهی فرش راه کرده است؛ هرجا پا بگذاری، پا بر سر من میگذاری.
هوش مصنوعی: اگر ابروی نازی و به خم شدن میل داری، زنهار آرایش تسلیم و فروتنی را کم مگیر؛ خم شدن نشانهٔ تسلیم است و زیبایی ابرو در آن است.
هوش مصنوعی: ای بیدل، چه لازم است رنج خداحافظی با من را بکشی؟ من به جایی میروم که تو هم به آنجا خواهی آمد؛ یعنی مقصد همه یکی است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
همچو گل کیسه لبالب ز درم می آیی
لب پر از خنده چو ارباب کرم می آیی
نقش پای تو مرا قبله نما می گردد
همچو آهو ز بیابان حرم می آیی
نرگس از دیدن رخسار تو دیوانه شود
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.